ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1357

“ขอบคุณ”

มือของชายสวมหน้ากากค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลดมือลง

ซูเซียงรีบเข้ามาดึงลั่วชิงยวนเข้าไปในเรือน

ลั่วชิงยวนหันกลับไปมองบุรุษผู้นั้น

บุรุษผู้นั้นทำท่าทางชี้ไปยังพื้นดินใต้ฝ่าเท้า เป็นเชิงบอกว่าเช้าวันพรุ่งจะมารอที่นี่

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

เมื่อกลับเข้าเรือนแล้วซูเซียงก็รีบปิดประตู

ทันทีที่นั่งลง นางก็ยกมือกุมท้องด้วยสีหน้าเจ็บปวด

ลั่วชิงยวนรีบจับชีพจรให้นาง “เป็นกระไร?”

ซูเซียงส่ายหน้า “มิเป็นอะไร เพียงแต่ตื่นตระหนกเกินไปจึงเจ็บเล็กน้อย มิเป็นอะไรร้ายแรง”

ลั่วชิงยวนส่ายหน้าอย่างจนใจ “เจ้าตั้งครรภ์ มิควรขึ้นเขามาเลย ที่นี่อันตรายเกินไป”

ซูเซียงกลับยังมีรอยยิ้ม “แล้วเจ้าเล่า สตรีที่อ่อนแอเช่นเจ้าขึ้นเขามาทำกระไร?”

ลั่วชิงยวนนิ่งเงียบ

อันที่จริงนางมีสหายอีกแปดคน แต่ยามนี้มิรู้ว่าพวกเขาไปอยู่ที่ใด

“เราทุกคนต่างมีจุดมุ่งหมายของตัวเอง และผู้คนในที่นี้ก็เช่นกัน”

“ไม่มีผู้ใดยอมแพ้ง่าย ๆ แต่พวกเราถูกกักขังอยู่ที่นี่ มิสามารถขึ้นเขาไปได้อีก อาหารก็เหลือน้อยลงทุกที”

ลั่วชิงยวนได้รู้ว่าอาหารของพวกเขานั้นนอกจากผักป่าแล้วส่วนใหญ่ได้มาจากการล่าสัตว์

แต่พวกเขาถูกกักขังอยู่บนภูเขามานาน สัตว์ที่ล่าได้ในบริเวณนี้ก็ถูกพวกเขาล่าจนหมดไปแล้ว

อาหารจึงเหลือน้อยลงทุกที

แทบจะเป็นไปมิได้เลยที่จะหาอาหารเพียงพอสำหรับสามวันได้ในหนึ่งวัน

“เป็นความผิดของข้าเองที่มิได้บอกเจ้าล่วงหน้า ที่นี่ทุกคนล้วนมีประโยชน์”

“ถูหมิงและฝูเหมิ่งเก่งกาจในการล่าสัตว์”

“ส่วนฉีเสวี่ยเวย นางใช้ร่างกายของนางเพื่อยืนหยัดอยู่ที่นี่และหาอาหาร”

“ส่วนข้ารับผิดชอบเรื่องทำอาหาร”

ลั่วชิงยวนได้ฟังจึงถามว่า “เช่นนั้นเจ้าจึงวางยาในอาหารที่เอามาให้ข้าหรือ?”

ฉีเสวี่ยเวยกอดอกมองนางอย่างเย็นชาพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “ข้าบอกให้เจ้ารีบไป แต่เจ้ามิยอมไป”

“คราวนี้คงต้องลำบากแล้ว”

สายตาดุดันของลั่วชิงยวนมองนาง “เหตุใดเจ้าถึงต้องทำตัวเป็นศัตรูกับข้ามากถึงเพียงนี้?”

“โง่เขลา เจ้ายังมิเข้าใจหรือ? คนหาเรื่องมิจำเป็นต้องเป็นศัตรู คนเอาใจก็มิจำเป็นต้องเป็นสหาย”

“ซูเซียงบอกเจ้าหรือไม่ว่าข้าเป็นคนบอกฝูเหมิ่งว่ามีเจ้าอยู่?”

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

ฉีเสวี่ยเวยแย้มยิ้ม “ข้าเดาถูกสินะ”

“เจ้าลองนึกดูสิ หากมิใช่เพราะซูเซียงที่พูดกับฝูเหมิ่งอยู่หน้าประตูเช่นนั้น เจ้าจะได้รับการช่วยเหลือจากนางจนถูกฝูเหมิ่งหมายตาหรือไม่?”

“ข้าจะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย วันพรุ่งจงฉวยโอกาสยามออกจากหมู่บ้านไปหาอาหารรีบหนีไปเสีย”

“แต่ข้าเดาว่าฝูเหมิ่งจะต้องตามเจ้าไปเป็นแน่ หากเขาคนนั้นต้องการสิ่งใดก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ”

“เจ้าระวังตัวไว้เถิด เขาหมายตาเจ้าแล้ว!”

ประโยคสุดท้ายอันเย็นชาของฉีเสวี่ยเวยทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง