ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1404

โฉวสือชีชะงักไปครู่หนึ่ง “มีทางลงไปจากหน้าผาด้วยหรือ?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

หลังจากที่ทั้งสามพักผ่อนเพียงพอแล้วก็ออกเดินทางต่อ

มุ่งหน้าลงจากเขาไป

เมื่อเดินไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม ลั่วชิงยวนก็พาพวกเขามาถึงเชิงผา ที่นี่มีหน้าผาสูงชันทั้งสองด้านและด้านล่างเป็นลำธารตื้น ๆ สายหนึ่ง

พวกเขาก้าวเท้าไปตามลำธาร เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

ที่นี่อากาศหนาวเย็นจัด หนาวจนมือเท้าชาเลยทีเดียว

ทางเดินบางครั้งก็กว้าง บางครั้งก็แคบ แสงสว่างบางครั้งก็สว่างจ้า บางครั้งก็สลัว

เดินไปนานมาก ในที่สุดด้านหน้าก็ปรากฏร่างหนึ่ง

ศพของหงไห่นั่นเอง

เมื่อตกลงมาจากที่สูงเช่นนั้นจึงมิเหลือแม้แต่ซากศพที่สมบูรณ์...

ลั่วชิงยวนหดหู่ใจ หยิบยันต์รวมวิญญาณออกมาแล้วนำขวดออกมาบรรจุวิญญาณของหงไห่แล้วใส่ไว้ในกระเป๋า

โฉวสือชีและคนใบ้ค้นบริเวณนี้มาครู่หนึ่งแล้ว

เมื่อกลับมาถึง ทั้งสามก็สบตากัน สีหน้าหนักอึ้งไปตามกัน

“ฝูเหมิ่งยังมิตาย”

พวกเขามิพบศพของฝูเหมิ่ง

เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของลั่วชิงยวนอยู่แล้ว เพราะท้ายที่สุด ในร่างของฝูเหมิ่งในตอนนี้คือโหยวจิ้งเฉิง

แต่เมื่อตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น ร่างกายของฝูเหมิ่งก็น่าจะได้รับความเสียหายไปบ้างแล้ว

“ทุกคนระวังตัวด้วย”

“พวกเราใกล้ถึงที่หมายแล้ว”

ทั้งสามเดินหน้าต่อไปจนมาถึงปากถ้ำแห่งหนึ่ง

กลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากที่นั่น

เมื่อยืนอยู่ที่ปากถ้ำและมองเข้าไปด้านในจะเห็นแต่ความมืดสนิท มีลมหนาวพวยพุ่งออกมา

“ถึงแล้ว”

ลั่วชิงยวนเดินนำหน้าเข้าไปในถ้ำ

ในถ้ำมีเพียงเสียงน้ำหยด เงียบสงัดยิ่งนัก

ศพที่อยู่ในนี้จะต้องมิใช่ศพของอวี๋ตันเฟิ่ง!

บัดนี้เข็มทิศอาณัติสวรรค์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลั่วชิงยวนรับรู้ได้ถึงพลังอาฆาตรุนแรงอย่างยิ่ง

ในตอนนี้เอง ลั่วชิงยวนกลอกตามองไปมาเป็นการบ่งบอกถึงการเปลี่ยนทิศทาง

นางส่งสัญญาณให้คนใบ้และโฉวสือชีห้ามส่งเสียง จากนั้นก็สื่อให้พวกเขาถอยหลังไป

ทั้งสามถอยไปยังมุมที่ไกลที่สุดของถ้ำ แล้วหลบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง

ทั้งสามกลั้นหายใจ

ลั่วชิงยวนเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทีละน้อย ถึงแม้เสียงจะเบามากแต่ลั่วชิงยวนก็ยังคงได้ยิน

นางยื่นหน้าออกไปสังเกตการณ์ จึงเห็นฝูเหมิ่งเดินเข้ามาในถ้ำ

แขนข้างหนึ่งหายไปแล้วและมีเลือดไหลซึมออกจากบาดแผล

ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ดูเหมือนกับปีศาจร้ายที่ร่างเต็มไปด้วยเลือด ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ลั่วชิงยวนหยิบก้อนหินเล็ก ๆ บนพื้น ปาไปยังโลงศพที่ถูกล่ามโซ่ไว้นั้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น และดึงดูดความสนใจของฝูเหมิ่งในทันที

เขารีบพุ่งเข้าไปที่โลงศพ

ขณะเดียวกันนั้น ลั่วชิงยวนแปะยันต์แผ่นหนึ่งลงบนโลงศพเพื่อทำลายยันต์อักขระที่ใช้สะกดไว้นั้นทิ้ง