“เช่นนั้น ก็วัดให้องค์ชายห้า และตัดเย็บอาภรณ์ให้เขาด้วยเถิด”
สายตาของฟู่เฉินหวนยะเยือกลงทันที
ลั่วชิงยวนถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ท่านอ๋องคงมิได้มีจิตใจคับแคบเช่นนั้นใช่? คนทั้งตำหนัก กระทั่งคนนอกอย่างลั่วเยวี่ยอิงยังมีอาภรณ์ใหม่ แต่เสด็จน้องแท้ ๆ ของท่านกลับมิมีน่ะหรือ?”
น้ำเสียงของนางอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก แต่กลับกำลังพูดเหน็บแนม
สีหน้าของฟู่เฉินหวนมืดครึ้มลงทันที น้ำเสียงก็เยือกเย็นมากยิ่งขึ้น “เจ้าช่างห่วงใยน้องห้าของข้าเสียจริง”
ลั่วชิงยวนยิ้มเลิกคิ้ว และตั้งใจพูดแซะ “หม่อมฉันเรียนรู้มาจากท่านอ๋องเพคะ”
สีหน้าของฟู่เฉินหวนอึมครึม ส่วนลั่วชิงยวนหันร่าง และเดินจากไปทันที
ซูโหยวที่อยู่อีกด้านมองอย่างอกสั่นขวัญหาย เขารีบขึ้นหน้าประคองท่านอ๋องไว้ “ท่านอ๋อง ท่านหมอเทวดากล่าว อาการของท่านตอนนี้มิควรกริ้วโกรธ! ท่านต้องควบคุมอารมณ์พ่ะย่ะค่ะ”
ลมหายใจของฟู่เฉินหวนรุนแรงขึ้น ปลายนิ้วเย็น ๆ ของเขากดไปบนหน้าผาก “บางทีหมอเทวดากู้พูดถูก เมื่อหย่าร้างกับลั่วชิงยวน ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ”
ตั้งแต่ที่ลั่วชิงยวนแต่งเข้ามาในตำหนัก ก็มิเคยมีวันสงบอีกต่อไป และวันนี้ที่เขาต้องกริ้วโกรธ ก็เป็นเพราะลั่วชิงยวนเช่นกัน!
ซูโหยวบ่นอุบอย่างอดมิได้ “แต่เมื่อคืน คุณหนูรองต่างหากที่ทำท่านพิโรธ…”
สิ้นเสียง ฟู่เฉินหวนเงยหน้าพร้อมสายตาเยือกเย็น เขามองไปทางซูโหยวอย่างดุดันพร้อมคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมแน่น “เจ้าอยู่ข้างลั่วชิงยวนงั้นรึ?!”
ซู่โหยวก้มหน้าลง “กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงกล่าวตามความจริง”
“กระหม่อมมิรู้ว่า พระชายาเป็นคนเช่นไร แต่คุณหนูรองกลับมิมีด้านดีเลย นางมิคู่ควรให้ท่านกระทำถึงเช่นนี้ หากนางเข้าใจท่านจริง ๆ นางก็มิควรมาก่อกวนท่านบ่อย ๆ พ่ะย่ะค่ะ”
เขาไม่ได้เข้าข้างใคร เขาเพียงคิดเพื่อท่านอ๋องทั้งใจ!
……
นับแต่ที่ฟู่เฉินหวนเดินออกจากเรือน ลั่วชิงยวนไปที่เรือนทักษิณาก่อน
ร่างผอมบางและอ่อนแอไขว้มือไว้เบื้องหลัง ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ลมอ่อนโบกพัดใบไม้แห้ง ปลิวตกบนบ่าของเขา
“องค์ชายห้า” ลั่วชิงยวนขานเรียกเสียงเบา
เมื่อได้ยินเสียง ฟู่อวิ๋นโจวหันร่าง ใบหน้าเย็นชาเผยรอยยิ้มไม่รู้ตัว กระทั่งนัยน์ตายังแฝงแววยิ้ม
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...
เกิดอะไรขึ้นคะ ไม่เขียนต่อแล้วเหรอ...
คิดถึงอาเหลาอ่ะ... หายไปไหน2วันแล้วนะ...