ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 155

ได้ยินดังนี้ สีหน้าของนักทำนายชะตาเคร่งเครียด เขาตั้งใจพิจารณาโหงวเฮ้งของลั่วชิงยวน จากนั้นหยิบแผ่นทองแดง และโยนลงบนโต๊ะทีหนึ่ง

วินาทีนั้น ลั่วชิงยวนสังเกตเห็นบนแขนของท่านหมอมีแผลไฟไหม้ที่เห็นได้ชัด แผลนั้นใหม่มาก ท่าจะภายในสองวันนี้!

ทำนางนึกถึงภาพวาดที่ถูกเผาวันนั้นโดยไม่ทันคิด ไม่รู้ว่าที่ที่ไฟไหม้ทั้งหมดในเมืองหลวงของวันนั้น ท่านมหาราชครูสืบหาเจอหรือยัง

นักทำนายชะตากำลังมองภาพปากว้าและขมวดคิ้ว เขาส่ายหัว “พิลึก พิลึกเหลือเกิน นี่เป็นมหาฆาต…”

ประโยคด้านหลังเขามิได้พูดต่อ แต่ในใจกลับเคาะดังเป็นจังหวะกลอง

นี่มันดวงคนถึงฆาตชะตาแล้วชัด ๆ

โดยทั่วไป มีเพียงคนตายเท่านั้นที่มี

หรือว่าคนตรงหน้าเขาจะเป็น…

นักทำนายชะตาเหงื่อเย็นไหลซิบ แม้จะมีความกลัวในใจ แต่เขายังมิลืมภารกิจครั้งนี้

ประโยคของเขาหักมุม “แม้จะเป็นฆาตหนัก แต่ยังสามารถพลิกผันได้! ข้าจะเตรียมของบางอย่างให้ พรุ่งนี้เจ้ามาเอากลับไป”

“เมื่อพกติดตัวเป็นเวลานาน จะสามารถเปลี่ยนชะตา และพลิกผันทุกอย่างได้!”

ลั่วชิงยวนพูดอย่างดีใจ “ขอบคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ!”

นางเองก็มองภาพปากว้าทีหนึ่ง ในนั้นชะตาถึงฆาตแล้วจริง ๆ แต่ยังมีความหวังเสี้ยวหนึ่ง มหาฆาตก็เป็นมหามงคลได้เช่นกัน

ดูจากท่านอาจารย์ที่ตกใจจนเหงื่อเย็นท่วมร่าง คงยังมิชำนาญในวิชา

แม้บัดนี้ลั่วชิงยวนจะเป็นคนตายแล้วจริง ๆ แต่นางเกิดใหม่ในร่างของลั่วชิงยวน นางคือความหวังเสี้ยวนั้น และเป็นการมีอยู่ของมหามงคล

เดิมทีนางเพียงอยากหยั่งเชิงความสามารถของนักทำนาย เพื่อดูว่านางจะสามารถแข่งขันตั้งร้านกับเขาได้หรือไม่ ตอนนี้นางได้รับคำตอบแล้ว นางก็ควรจากไป

แต่นางกลับสงสัยจุดประสงค์ของฟู่เฉินหวนยิ่ง จึงอยู่ต่ออย่างหน้าด้าน ๆ

“ข้ารู้วิชารักษา หลังแก้ปัญหาให้คุณชายท่านนี้เสร็จ ข้าช่วยรักษาขาให้ท่าน! ถือเป็นการตอบแทนที่ท่านช่วยข้า!”

นักทำนายชะตาตกใจเล็กน้อย มิคิดว่านางจะดูบาดแผลที่ขาของเขาออก

สายตาของฟู่เฉินหวนยะเยือกลง

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปฉับพลัน

“ที่นี่ท่าจะมีปัญหา ยกขึ้นมาให้ข้าดูหน่อยเถิด” ลั่วชิงยวนยกขาของเขาขึ้นอย่างแน่นิ่ง และก้มหน้ามองรอยนูนที่อยู่หลังข้อเท้าของเขา

สัญลักษณ์ไฟ

ที่ยังคงแผ่ซ่านควันดำจาง ๆ และกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายรุนแรงยิ่ง

เขานี่เอง!

วันนั้นที่นางกางอาคมแผดเผาภาพวาด เมื่อภาพวาดที่มีปัญหาถูกแผดเผา วิญญาณชั่วร้ายที่ถูกหน่วงเหนี่ยวก็จะวิ่งออกมาแก้แค้น

สิ่งที่ถูกหน่วงเหนี่ยวในภาพต้องมิใช่สิ่งเล็ก ๆ แน่ ดังนั้นไฟที่ปะทุออกมาก็จะรุนแรงเช่นกัน เมื่อโจมตีโดนคน จึงเกิดเป็นรอยตราที่แฝงไอชั่วร้ายเช่นนี้

มิคิดว่า นางจะหาคนคนนี้เจอแล้ว!

เห็นสีหน้าของนางแปลกไป สีหน้าของนักทำนายชะตาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาเก็บขากลับมาอย่างไวพร้อมกล่าว “ช่างเถิด ข้าไปหาหมอเอาเองวันหลังดีกว่า จะได้มิลำบากแม่หญิงด้วย”

แต่แล้วลั่วชิงยวนกลับมิยอมปล่อยข้อเท้าของเขา สายตาของนางดุดัน “รอยแผลนี้ของท่าน ช่างพิลึกเสียจริง! โดนแผดเผาในวันเกิดของท่านมหาราชครูสินะ!”