ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 286

ลั่วชิงยวนสีหน้าหม่นคล้ำ

แน่นอนว่าย่อมไม่อาจหลบเลี่ยงได้แล้ว

สวีซงหย่วนรีบคว้าตัวลั่วอวิ๋นสี่เอาไว้พลางกล่าวว่า "อวิ๋นสี่ อย่าทำให้ผู้อื่นต้องลำบากใจเลย บางทีอาจเป็นเพราะพวกเราแตกต่างกันมาก ถึงได้ไร้วาสนาต่อกัน"

ลั่วชิงยวนหรี่ตามองสวีซงหย่วน คนผู้นี้แสดงละครเก่งจริง ๆ

หลังจากลั่วอวิ๋นสี่ได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกหัวใจสลาย จากนั้นนางก็เอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าไม่อนุญาตให้ท่านพูดแบบนั้น ต่อให้ไร้วาสนาก็ช่าง ข้าจักฝืนชะตาครั้งนี้เอง!"

หลังจากนางพูดจบก็เท้ามือลงบนโต๊ะก็จ้องมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเย่อหยิ่งจองหองแล้วข่มขู่ว่า "ข้าต้องการให้เจ้าทำนายชะตาสมรสให้ข้า เขียนลงไปซะ! มิฉะนั้นข้าจักพังร้านและแผงทำนายดวงชะตาของเจ้า!"

"ตอนนี้เจ้ามีชื่อเสียงนักไม่ใช่หรือ? ถึงตอนนั้นหากข้าบอกว่าเจ้าดูดวงไม่แม่น เจ้าก็จะดำเนินกิจการทำนายดวงชะตาของตนมิได้อีกต่อไป!"

มารดาของนางคัดค้านเรื่องที่นางจะอยู่กับสวีซงหย่วนมาโดยตลอด ดังนั้นท่านจึงลงโทษและออกคำสั่งให้กักบริเวณนางอยู่หลายครั้งหลายครา!

ไม่นานมานี้ มีเทพพยากรณ์เลื่องชื่อปรากฏตัวขึ้นในเมืองหลวง

นางอยากได้คำทำนายเพื่อจะได้พิสูจน์ให้มารดาของตนเห็นว่า นางกับสวีซงหยวนมีวาสนาต่อกัน และหามีผู้ใดสามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของนางได้!

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วใส่ลั่วอวิ๋นสี่แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "แม่นาง เจ้ามิรู้หรือว่าตัดหนทางทำมาหากินของผู้อื่นก็หาได้ต่างอันใดกับการสังหารบิดามารดาของพวกเขา?"

"ขืนเจ้ายังดันทุรังแบบนี้ต่อไป ชะตาสมรสของเจ้าก็รังแต่จะย่ำแย่ลง! แม่นาง ข้าขอแนะนำให้เจ้าสั่งสมกรรมดีให้มาก ๆ เข้าไว้จักดีกว่าหนา"

ลั่วอวิ๋นสี่ชักจะเริ่มหมดความอดทนจึงทุบโต๊ะพลางกล่าวว่า "เจ้าจะเปลี่ยนหรือไม่?"

ลั่วชิงยวนยังคงมีท่าทีแน่วแน่ "ยามข้าทำนายดวงชะตา ข้าไม่เอ่ยวาจาโป้ปด!"

ต่อให้นางจะหลอกลั่วอวิ๋นสี่ได้ แต่ก็ช่างไม่เข้าทีเอาเสียเลย

นางเดาออกว่าการที่ลั่วอวิ๋นสี่สั่งให้นางทำนายชะตาสมรสให้ ก็เพื่อเป็นข้ออ้างเอาไว้เกลี้ยกล่อมมารดาของตน

ท่านป้าลั่วหรงเป็นคนที่เคร่งครัดในระเบียบวินัย ย่อมไม่มีทางอนุญาตให้ลั่วอวิ๋นสี่อยู่กับสวีซงหย่วนผู้นี้เป็นแน่

ยิ่งไปกว่านั้น สวีซงหย่วนก็หาใช่คนดีอันใด

ถ้าหากนางโกหก ก็เท่ากับว่านางช่วยลั่วอวิ๋นสี่หลอกท่านป้าลั่วหรง ต่อให้นางจะไม่ยินดีให้ลั่วอวิ๋นสี่ทำลายแผงทำนายดวงชะตาของนางก็เถอะ

"ดี เจ้าช่างกล้านัก รอก่อนเถอะ!"

เหลือคนมุงดูเพียงไม่กี่คนที่ชี้นิ้วพลางกระซิบกระซาบ

เมื่อนางลุกขึ้นแล้วเดินออกมาก็เห็นสภาพเละเทะไปทั่วทุกแห่งหน แม้แต่ป้ายของแผงทำนายโชคชะตาก็ยังถูกไข่ปาใส่ ชวนให้โทสะลุกโพลงขึ้นในจิตใจของลั่วชิงยวน

นางรีบกลับไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่เรือน จือเฉาที่รออยู่ข้าง ๆ จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือแววกังวลขึ้นมาว่า "ไฉนคุณหนูรองลั่วถึงได้โอหังถึงเพียงนั้น? พวกเรามิได้ล่วงเกินนางสักหน่อย เหตุใดนางถึงต้องมาทำลายแผงทำนายดวงชะตาของพวกเราด้วยเล่า!"

ซ่งเชียนฉู่เดินเข้ามาแล้วอดมิได้ที่จะถามว่า "เจ้ารู้จักสองคนนี้หรือไม่?"

ลั่วชิงยวนผงกศีรษะ "ลั่วอวิ๋นสี่เป็นเป็นคุณหนูรองแห่งจวนมหาราชครู เป็นบุตรีของท่านป้าของข้าและบุรุษที่อยู่ข้าง ๆ นางก็คือ สวีซงหย่วนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกับสวี่ชิงหลินอย่างไรเล่า!"

เมื่อซ่งเชียนฉู่ได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกตื่นตกใจ "อยู่ในกลุ่มเดียวกับสวี่ชิงหลินเช่นนั้นหรือ?"

สองคนที่เข้ากันไม่ได้เลยกลับเป็นพวกเดียวกัน!

"เช่นนั้นการที่เขาเข้าหาลั่วอวิ๋นสี่... ใช่มีเป้าหมายเดียวกับสวี่ชิงหลินหรือไม่? พวกเราต้องบอกลั่วอวิ๋นสี่!"

ลั่วชิงยวนส่ายหน้า "ลั่วอวิ๋นสี่นิสัยโอหังและดื้อรั้น ชอบทำอันใดตามอำเภอใจย่อมไม่มีทางฟังข้าแน่ ยิ่งไปกว่านั้น หากบอกนางตามตรง นางก็คงมิเชื่อหรอก พวกเราต้องหาวิธีทำให้นางรู้ว่าสวีซงหย่วนมิใช่คนดีอันใดด้วยตนเองให้ได้"