ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 288

แต่ในยามนี้เอง จู่ ๆ ก็มีฝ่ามือแกร่งคว้าข้อมือของลั่วอวิ๋นสี่เอาไว้

พวกนางทั้งสองคนต่างรู้สึกตื่นตะลึง

ลั่วชิงยวนเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นฟู่เฉินหวน

ลั่วอวิ๋นสี่ผงะอึ้งแล้วรีบชักมือกลับแล้วมองฟู่เฉินหวนด้วยสายตาไม่พอใจ "ท่านอ๋องทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเพคะ? ท่านคิดจะเข้ามาขวาง แม้แต่เรื่องที่ข้าจะสั่งสอนเจ้านักต้มตุ๋นเชียวหรือเพคะ?"

ฟู่เฉินหวนสีหน้าเย็นชา มิหนำซ้ำน้ำเสียงกลับเย็นชายิ่งกว่า จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นมาว่า "บังเอิญว่าข้ากำลังตามหาตัวท่านเซียนฉู่อยู่พอดี"

"คุณหนูลั่ว หากอยากก่อเรื่องเอาไว้ค่อยมาวันหลังเถอะ"

ลั่วอวิ๋นสี่รู้สึกโกรธจัด แต่นางไม่กล้าล่วงเกินอ๋องผู้สำเร็จราชการซึ่ง ๆ หน้า นางจึงสะบัดแขนเสื้อแล้วมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเย็นชา "เจ้ารอก่อนเถอะ เรื่องไม่จบเพียงเท่านี้แน่!"

หลังจากนั้นนางก็จากไปด้วยความเดือดดาล

ฟู่เฉินหวนหันกลับมาหรี่ตามองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเปี่ยมความหมาย "ดูเหมือนว่าตอนนี้ท่านเซียนฉู่จะมีชื่อเสียงไม่หยอกเลย ท่านดึงดูดปัญหาเข้ามาเสียแล้ว ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่?"

ลั่วชิงยวนหัวเราะพลางกล่าวว่า "ที่แท้นายท่านก็คือท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการนี่เอง อ๋องผู้สำเร็จราชการครองตำแหน่งสูงศักดิ์และมีอำนาจมหาศาล หากท่านคิดจะช่วยเหลือกระหม่อมเรื่องนี้ ก็ช่างเป็นเรื่องที่แสนจะง่ายดาย"

"แต่... กระหม่อมไม่เอาเรื่องเช่นนี้ไปรบกวนท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการหรอกพ่ะย่ะค่ะ"

ลั่วชิงยวนไม่อยากข้องแวะกับเขาให้มากนัก เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ตัวตนถูกเปิดเผย

ฟู่เฉินหวนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "นางเป็นคุณหนูรองแห่งจวนมหาราชครู ท่านเซียนฉู่จะรับมือกับนางไหวหรือ?"

ลั่วชิงยวนเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อนางจัดแผงทำนายดวงชะตาจนเข้าที่เข้าทางแล้วก็เห็นว่าฟู่เฉินหวนยังไม่จากไป แต่เขากลับตรงเข้ามานั่งลงที่แผงทำนายดวงชะตา

ลั่วชิงยวนรู้สึกตกใจอยู่บ้าง หรือว่าฟู่เฉินหวนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้าแล้วจริง ๆ ก็เลยจับตาดูนางเอาไว้?

นางเดินมาที่ประตูพลางกล่าวว่า "ท่านอ๋อง ท่านกระทำเช่นนี้หมายความว่าอันใดกันพ่ะย่ะค่ะ?"

ฟู่เฉินหวนนั่งลงบนเก้าอี้แล้วค่อย ๆ ไขว้ขา แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมอันธรรมดาสามัญเช่นนั้น แต่เขาก็ยังมีความสูงศักดิ์สง่างามอันน่าดึงดูดใจชวนให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้

ฟู่เฉินหวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้ประสบเคราะห์ดอกท้อเข้าแล้ว ข้าก็เลยอยากจะขอให้ท่านเซียนฉู่ช่วยแก้ไขที"

ลั่วชิงยวนหน้าไม่เปลี่ยนสีพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "กระหม่อมมิได้บ่ายเบี่ยงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้ว่ามิอาจช่วยท่านอ๋องได้จึงมิได้รับงานนี้"

"เช่นนั้นหรือ?" ฟู่เฉินหวนวางถ้วยชาลงแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "ในเมื่อตอนนี้ท่านเซียนฉู่ยังมองไม่เห็น เช่นนั้นเอาไว้เมื่อใดที่เจ้ามองเห็น ข้าจักค่อย ๆ รอให้ท่านเซียนฉู่มาแก้ไขให้ข้า"

ลั่วชิงยวนรู้สึกตื่นตะลึง ฟู่เฉินหวนหมายความว่าอย่างไรกัน? เขาคิดจะลั่นดาลใส่นางหรืออย่างไรกัน?

นางไม่รู้ว่าฟู่เฉินหวนตั้งใจที่จะทำอะไรกันแน่ หรือว่าเขาจะรู้ว่านางคือลั่วชิงยวนจริง ๆ?

เป็นไปไม่ได้หรอกน่า! รูปร่างของนางเปลี่ยนไปมากและฟู่เฉินหวนก็เกลียดชังนางเอามาก ๆ ย่อมไม่มีทางจดจำนางได้แน่

"เช่นนั้นก็เชิญท่านอ๋องเสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

ลั่วชิงยวนเอ่ยวาจาเหล่านี้ทิ้งท้าย จากนั้นก็หันหลังกลับไปแผงทำนายดวงชะตาของตน

ฟู่เฉินหวนนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางหรี่ตามองร่างเพรียวบางเดินจากไป

เขาค่อนข้างรู้สึกชื่นชมในความทะนงตนและความซื่อตรงของอีกฝ่ายยิ่งนัก