ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 297

เมื่อแม่สื่อหลิวได้ยินเช่นนี้เข้า นางก็เริ่มเอ่ยวาจาไม่รู้จักจบสิ้นและคำพูดของนางก็ดูเหมือนจะไร้ที่สิ้นสุด

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ลั่วชิงยวนก็รู้สึกปวดศีรษะจึงตอบไปเพียงว่า "ข้ามีคนในใจอยู่แล้ว"

วาจาประโยคนี้ทำเอาแม่สื่อหลิวพูดไม่ออกทันที

"ท่านมีคนในใจอยู่แล้วหรือเจ้าคะ? จริงหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นท่านอยากให้ข้าช่วยจัดการเรื่องสู่ขอหรือไม่?" แม่สื่อหลิวยังไม่ยอมแพ้

"ไม่ต้องหรอก พวกเรารักใคร่กันก็พอ ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงเรื่องพิธีการ ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างดำเนินไปเองเถอะ"

วาจาของลั่วชิงยวนทำเอาแม่สื่อหลิวหมดสนุก นางคิดว่ามีผู้คนตั้งมากมายขนาดนั้นชอบพอเทพพยากรณ์ฉู่ ไม่ว่านางจะแนะนำผู้ใดให้แก่เทพพยากรณ์ฉู่ นางย่อมหาเงินได้มากมาย

นางไม่คาดคิดว่าเช้านี้จะเดินทางมาเสียเที่ยว!

"อายุยังน้อยเพียงนั้น แต่กลับงมงายในรักเสียแล้ว" แม่สื่อหลิวสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไปทันที

ระหว่างที่เดินอยู่นั้น แม่สื่อหลิวก็เอาแต่บ่นกับตนเอง

เมื่อนางเดินมาถึงปากตรอก หญิงชราที่ถือตะกร้าใส่ไข่ก็ถามแม่สื่อหลิวว่า "ท่านเซียนฉู่อยู่ถนนสายนี้ใช่หรือไม่?"

"ใช่ แค่เดินไปเรื่อย ๆ ก็จะเห็นแผงทำนายดวงชะตาตั้งอยู่น่ะ" แม่สื่อหลิวชี้นิ้วแล้วเริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า

"ท่านเซียนผู้นี้เก่งจริง ๆ เขาจัดการเรื่องมงคลของตนเองเสียเรียบร้อยเชียวล่ะ"

ท่านป้ายิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านเซียนฉู่เคยอาศัยอยู่ในเมืองของพวกเรามาก่อน มิหนำซ้ำเขาก็ทำนายดวงชะตาแม่นยิ่งนัก! แต่แม่นางซ่งผู้นั้นกับเขาก็เป็นช่างเป็นคู่สวรรค์สร้าง! นี่เป็นเพราะพรหมลิขิต หาใช่เรื่องที่ท่านเซียนฉู่จะจัดการได้"

แม่สื่อหลิวรู้สึกตื่นตกใจ "นี่! เจ้าก็รู้ด้วยหรือ? ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริง!"

ท่านป้าพยักหน้า "แน่นอนว่าย่อมต้องเป็นความจริงอยู่แล้ว ทุกคนในเมืองของพวกเราต่างรู้กันทั้งนั้น"

เมื่อสวีซงหย่วนที่กำลังเดินเข้าไปในตรอกได้ยินเช่นนี้ เขาก็หยุดฝีเท้าลง

แม่นางซ่ง?

นางกับท่านเซียนฉู่เป็นคู่สวรรค์สร้างเช่นนั้นหรือ?

หรือว่าแม่นางซ่งก็คือซ่งเชียนฉู่?

สวีซงหย่วนรีบคว้าตัวท่านป้าที่กำลังจะเดินจากไปเข้ามาถาม "ท่านเซียนฉู่เคยอาศัยอยู่ในเมืองของท่านมาก่อนหรือ? ท่านมาจากเมืองไหนหรือ?"

ท่านป้าตอบว่า "พวกเรามาจากเมืองเปี้ยนเหอ"

สวีซงหย่วนรู้สึกตื่นตะลึง

เมืองเปี้ยนเหอ

นอกร้านขายยาที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก สวีซงหย่วนบังเอิญเห็นซ่งเชียนฉู่ช่วยประคองลั่วชิงยวนเข้าพอดี

สายตาของสวีซงหย่วนแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ทั้งยังมีเจตนาสังหารผุดขึ้นในดวงตาอีกด้วย

"พวกเจ้าสองคนต้องชดใช้!"

"เซียนฉู่ รอข้าก่อนเถอะ!"

สวีซงหยว่นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วหันหลังเดินจากไปทันที

"ฮัดเช่ย…" ซ่งเชียนฉู่เองก็จามเช่นกัน

นางขยี้จมูกพลางกล่าวว่า "วันนี้อากาศหนาวจริง ๆ ข้าต้องสวมเสื้อผ้าหนา ๆ แล้ว"

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วพลางรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอดเวลา จากนั้นนางก็เอ่ยขึ้นมาว่า "ช่วงนี้เจ้าควรจะอยู่ในโรงเตี๊ยม หลายคนล่วงรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเจ้ากับข้าแล้ว ข้าเกรงว่าลั่วอวิ๋นสี่จะรู้ความจริงเข้าแล้ว"

"พกเงินติดตัวให้มาก ๆ แล้วระวังป้องกันตัวเองให้ดี!"

ในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นนั้น สวีซงหย่วนคงไม่กล้าทำอะไรหรอก

ซ่งเชียนฉู่ผงกศีรษะ "ได้"