ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 300

ข้างนอกมีผู้ชมดูเหตุการณ์กลุ่มหนึ่งกำลังชี้มือชี้ไม้แล้วพูดคุยกันอย่างออกรส

สายตาแปลกพิกลเหล่านั้นประดุจดั่งมีดคมกริบ

ลั่วชิงยวนมองไปยังทิศทางที่พวกเขาชี้นิ้วไปด้วยความสงสัย จากนั้นก็เห็นธงสองผืนที่กำลังโบกสะบัดท่ามกลางสายลม

บนนั้นเขียนเอาไว้ว่า: นักต้มตุ๋นแห่งยุทธภพ หลอกเอาเงินทองและทำลายชีวิตคน

ธงผืนใหญ่กำลังโบกสะบัดท่ามกลางสายลมหนาว อักษรทั้งแปดตัวเป็นที่โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

จนสามารถมองเห็นได้ชัดจากถนนสองสามสายที่ห่างไกลออกไป!

"พวกเราเคยได้ยินว่าท่านเซียนฉู่ผู้นี้ทำนายดวงชะตาแม่นด้วยหรือ?"

"ข้าได้ยินมาว่าเขาจ้างคนมาทำทีเป็นลูกค้า มิฉะนั้นก็คงหามีผู้ใดมาให้เขาทำนายดวงชะตามากมายถึงเพียงนั้นหรอก"

"ข้าเคยบอกไปแล้วหนา จะมีเทพพยากรณ์อายุน้อยขนาดนั้นได้อย่างไรกัน? มันเป็นพวกต้มตุ๋นชัด ๆ เลย!"

"จริงด้วย! ข้าได้ยินว่ามีคนในครอบครัวของลูกค้าตายด้วยล่ะ มิหนำซ้ำยังแจ้งให้ทางการทราบเรื่องนี้อีกต่างหาก"

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินความคิดเห็นเหล่านี้ นางก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

นางไม่คิดเลยว่าลั่วอวิ๋นสี่จะใช้วิธีน่ารังเกียจเช่นนั้น!

เมื่อก่อนนางแค่เรียกได้ว่าหยิ่งยโสโอหัง ถึงแม้ว่านางจะสนิทสนมกับลั่วเยวี่ยอิงและหลิวฮุ่ยเซียง แต่นางก็มิได้สมรู้ร่วมคิดกับคนพวกนั้นจริง ๆ

แม้จะน่ารำคาญ แต่ก็ยังไม่เลยเถิดเช่นตอนนี้

เพื่อที่จะได้อยู่กับสวีซงหยวน นางถึงขนาดทำเรื่องพรรค์นั้นออกมาได้!

หรือว่านางจะมีรักลึกซึ้งให้สวีซงหย่วน?

ซ่งเชียนฉู่ที่ยืนอยู่ตรงประตูชั้นในกวักมือเรียกให้นางเข้ามาคุยกัน

ลั่วชิงยวนเข้ามาในร้านแล้วปิดประตูลง

"พวกเราควรจะทำอย่างไร? คราวนี้ลั่วอวิ๋นสี่ตัดสินใจที่จะฆ่าพวกเราแล้ว!" ซ่งเชียนฉู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

ชื่อเสียงและเกียรติยศที่พวกนางสั่งสมมา สุดท้ายกลับถูกแผนสกปรกของลั่วอวิ๋นสี่ทำลายจนย่อยยับ!

"เจ้าจงไปที่จวนมหาราชครูก่อนแล้วขอเข้าพบฮูหยินลั่ว"

ลั่วชิงยวนคิดว่าในเมื่อลั่วอวิ๋นสี่ก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนั้น นางย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกนางได้พบลั่วหรงเป็นแน่

ซ่งเชียนฉู่พยักหน้าแล้วรับเดินออกไปทางประตูหลัง

ลั่วชิงยวนเดินออกมานอกร้านอีกครั้ง จากนั้นก็ปีนบันไดไม้แล้วเอาธงผืนใหญ่ทั้งสองฝั่งลงมา

พลางโยนลงไปในเตาถ่านแล้วเผาจนเกลี้ยง

……

ณ ตำหนักอ๋อง

ในห้องแห่งหนึ่ง เฉียงเวยรายงานข่าววันนี้ให้ลั่วเยวี่ยอิงได้ทราบ

หลังจากลั่วเยวี่ยอิงได้ยินเช่นนี้ นางก็รู้สึกตื่นตะลึง

"จริงหรือ? ข่าวลือข้างนอกเป็นเช่นนี้หรือ?"

เฉียงเวยพยักหน้าแรง ๆ "จริงเจ้าค่ะ! คืนนี้ชื่อเสียงของท่านเซียนฉู่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยเจ้าค่ะ!"

ลั่วเยวี่ยอิงหัวเราะแล้วค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้นมา "เช่นนั้นก็ดี แบบนั้นแล้วท่านอ๋องจะได้ไม่หลงเชื่อเทพพยากรณ์ไร้สาระกระไรนั่น ข้าก็จักได้มิต้องลำบากลงมือเองด้วย"

ก็แค่นักต้มตุ๋นคนหนึ่ง นางกังวลมากเกินไปแล้วจริง ๆ

……

ตกเย็น ซ่งเชียนฉู่ก็กลับมา

มิหนำซ้ำยังกลับมาด้วยสีหน้าผิดหวังอีกต่างหาก

ทันทีที่ซ่งเชียนฉู่นั่งลงตรงเก้าอี้ตัวข้าง ๆ นางก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีหมดเรี่ยวหมดแรงว่า "ข้าพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังมิได้พบฮูหยินลั่วอยู่ดี!"