ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 302

ผู้คุ้มกันกองใหญ่ที่เดินเข้ามา ทำอันธพาลเหล่านั้นตื่นกลัว

ฮูหยินที่แต่งตัวสูงส่งท่านหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามา มองไปที่เหล่าอันธพาลเย็น ๆ และติดุ “ยังมิไสหัวไปอีก! มิเช่นนั้นก็ไปที่ทางการกับข้า!”

อันธพาลเหล่านั้นได้ยินก็กลัวจนรีบหนีไปทันที

กองทัพเช่นนี้ ใครจะกล้าหาเรื่องกัน

ผู้คุ้มกันสี่สิบสามสิบคนเต็ม ๆ !

แค่มองก็รู้ว่านางฐานะมิธรรมดา

“เจ้าหรือคือเซียนฉู่? ได้ยินมานานว่าเจ้าเป็นหนุ่มวัยละอ่อน มิคิดว่าหน้าตาเจ้าจะงดงามราวกับเทพบนสวรรค์เช่นนี้” หรงอี้เฉี่ยนประเมินลั่วชิงยวนอย่างสนใจ

“ท่านฮูหยินแม่ทัพกล่าวชมกันเกินไปแล้ว!” ลั่วชิงยวนตอบมารยาท

ได้ยินดังนี้ รอยยิ้มของหรงอี้เฉี่ยนชะงักเล็กน้อย “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคือฮูหยินแม่ทัพ?”

“ผู้คุ้มกันที่ท่านฮูหยินนำมาต่างแขวนป้ายสัญลักษณ์เว่ยไว้บนเอว หนำซ้ำฝีมือมิธรรมดา ย่ำเท้าพร้อมเพรียง เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนที่เข้มงวดมา”

“ทั้งเมืองหลวง ฮูหยินแม่ทัพที่หน้าสละสลวยเช่นนี้ ข้ารู้เพียงตระกูลแม่ทัพเว่ย”

เมื่อลั่วชิงยวนพูดถึงประโยคสุดท้าย หลงอี้เฉี่ยนลูบปอยผมด้วยรอยยิ้ม รู้สึกชอบใจยิ่ง

“ท่านเซียนช่างมีวาทศิลป์เสียจริง ข้าคิดว่าเจ้าทำนายได้เสียอีก” หรงอี้เฉี่ยนพูดไป พร้อมก้าวขาเดินเข้าไปในร้าน

แท้จริงแล้วเฝิงซีเป็นคนบอกเรื่องเหล่านี้แก่นาง

ฮูหยินท่านนี้เป็นฮูหยินที่เด็กที่สุดในบรรดาภรรยาของข้าราชการระดับสองขึ้นไป ความงดงามของนางยิ่งเป็นที่เลื่องลือในเมืองหลวง แม่ทัพเว่ยแก่กว่าฮูหยินท่านนี้ถึงสิบห้าปีเต็ม ๆ

ผู้คุ้มกันยืนเฝ้าเป็นแถวอยู่หน้าร้าน จึงมิมีผู้ใดกล้าซุบซิบนินทาต่อ กระทั่งเสียงพูดคุยยังเบาลงมาก

มีผู้ที่กลัวจะมีปัญหาอีกไม่น้อย ลุกจากไปในทันที

หรงอี้เฉี่ยนนั่งบนเก้าอี้ และเข้าเรื่องสำคัญในทันที “ข้าได้ยินว่าเจ้าทำนายแม่นมาก วันนี้ข้ามา เพื่ออยากให้เจ้าทำนายให้ ข้าจะพลิกผันดวงอย่างไร!”

ได้ยินดังนี้ ลั่วชิงยวนชะงัก และประเมินหรงอี้เฉี่ยน สายตาของนางบริสุทธิ์ รอบกายมิมีไอขุ่นมัว มิได้มีดวงร้าย จะพลิกดวงได้อย่างไร?

“ท่านฮูหยินลองเริ่มจากการใส่เพียงชิ้นสองชิ้น” ลั่วชิงยวนกล่าว

นางมองชะตาของหลงอี้เฉี่ยนแล้ว เป็นชะตาวาสนาดี รุ่งบุตรรุ่งสามี เส้นทางชีวิตราบเรียบ ไร้ป่วยไร้ภัย ชีวิตดีมาก ๆ เลยล่ะ

ดังนั้นหากอยากเสริมดวง จึงใช้เครื่องประดับทองเป็นพอ

หรงอี้เฉี่ยนไตร่ตรอง ลูบแก้มของตนอย่างลำบากใจ พร้อมกล่าว “ความสวยของข้าน่าอิจฉาถึงเพียงนี้แล้ว หากสวมใส่เครื่องประดับอีก มิโอ่อ่าไปหรือ?”

“เกรงว่าเหล่าคนในราชสำนักจักไปหาเรื่องท่านพี่แสนทึ่มของข้า แล้วพูดประโยคมิน่าฟังให้เขาได้ยินหนา”

ลั่วชิงยวนชะงักทันที มองดูท่าทีจริงจังของหรงอี้เฉี่ยน นางรู้สึกน่ารักอย่างอดมิได้

ลั่วชิงยวนรีบกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านฮูหยินวางใจเถิด วาสนาของท่านดียิ่ง ท่านสามารถเสริมดวงให้สามีและบุตรได้ มิกระทบต่อเส้นทางราชการของแม่ทัพเว่ยเป็นแน่”

ได้ยินดังนี้ แววตาของหรงอี้เฉี่ยนลุกวาว “เรื่องจริงหรือ?”

ลั่วชิงยวนตอบมั่นใจ “จริงขอรับ!”