ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 355

โลงศพมารดาของนางว่างเปล่า!

หามีอันใดไม่!

แต่วาจาอันจริงจังของลั่วไห่ผิงกลับสร้างความตื่นตกใจให้แก่ฟู่เฉินหวน

ถึงแม้จะลังเลใจ แต่เขาก็ยังมอบถุงหอมให้แก่ลั่วเยวี่ยอิงกับลั่วไห่ผิงด้วยท่าทีกังขา

เขาจึงฉวยโอกาสจากสถานการณ์ดังกล่าวแล้วถามว่า "ท่านอัครเสนาบดี ท่านช่วยตอบคำถามก่อนหน้านี้ของตัวข้าทีได้หรือไม่?"

ลั่วไห่ผิงรู้สึกตื่นตกใจอยู่บ้าง ดูเหมือนว่านี่จะเป็นการเล่นแง่เสียแล้ว

ลั่วไห่ผิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ทว่าเขาก็ยังเอ่ยขึ้นมาว่า "พ่ะย่ะค่ะ พระมารดาของท่านอ๋องสนิทสนมกับมารดาของเยวี่ยอิง ราวกับพี่น้องกันก็มิปาน!"

ทันทีที่กล่าววาจาเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ต่างก็รู้สึกตื่นตะลึง

ลั่วชิงยวนพลันขมวดขึ้นมาทันที พระมารดาของฟู่เฉินหวนกับมารดาของลั่วเยวี่ยอิงกระนั้นหรือ?

ฟู่เฉินหวนรู้สึกตื่นตะลึงเป็นที่สุด เขาเหลือบมองถุงหอมในมือของลั่วเยวี่ยอิงแล้วอดมิได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่ท่านแม่หลงเหลือเอาไว้ให้?

เขามิเคยคิดว่าเหตุใดลั่วชิงยวนจึงต้องการถุงหอมใบนี้ เพราะเขาคิดว่ามันเป็นสิ่งของของมารดาตนจริง ๆ

ทว่ายามนี้คำตอบของลั่วไห่ผิงกลับทำให้เขาเกิดความคาดเดาอย่างอื่นขึ้นในใจ

ลั่วชิงยวนกับฟู่อวิ๋นโจวรู้ว่าอะไรอยู่ในถุงหอมใบนี้มาก่อน จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาอยากได้มันไปใช่หรือไม่?

ทว่ายามนี้มันกลับไปอยู่ในมือของลั่วเยวี่ยอิงแล้ว เขาจะเอากลับคืนมาได้อย่างไรกัน!

มีหลายคนที่ปรารถนาสิ่งนี้!

ในยามนี้เอง ลั่วไห่ผิงก็ใช้สายตาคมกริบเหลือบมองลั่วชิงยวนอีกครั้งพลางกล่าวว่า "ท่านอ๋อง! คราวนี้ลั่วชิงยวนวางแผนใส่ร้ายเยวี่ยอิงจนเกือบทำลายความบริสุทธิ์ของเยวี่ยอิง!"

"หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ก็จะสร้างความอับอายให้แก่ตระกูลของเรา! คราวนี้เราต้องลงโทษขั้นรุนแรง!"

"กระหม่อมรู้ว่าท่านอ๋องคงไม่อาจทนได้ มิสู้ท่านมอบลั่วชิงยวนให้ข้าลงโทษนางเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อมิให้วันหน้านางสร้างเรื่องให้ท่านอ๋องอีก!"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ เขาก็หันไปมองลั่วชิงยวนแล้วกำหมัดแน่น

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วแล้วมองเขา หลังจากนั้นนั้นก็ลังเลไปสักครู่แล้วตอบตกลงว่า "ดี"

ลั่วชิงยวนกำหมัดแน่นขึ้นมาทันที "ท่านอ๋อง ท่านมิสืบหาตัวผู้ที่บงการบุรุษขี้เมาพวกนั้นเลยเชียวหรือเพคะ? หากมีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าข้าเป็นคนทำ ข้าก็ยินดีแบกรับข้อกล่าวหาทั้งหมด!"

"ต่อให้ท่านปลิดชีพของข้าทันที ข้าก็จะไม่ปริปากบ่นเลย"

ลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกหวาดกลัวจึงบอกว่า นางคิดจะกลับจวนอัครเสนาบดีไปสักสองวัน

แต่กลับหามีผู้ใดล่วงรู้ว่านางคิดจะกลับไปทรมานลั่วชิงยวน

พวกเขาสามคนนั่งอยู่ในรถม้า จากนั้นก็ค่อย ๆ ขับห่างออกไปจากประตูของตำหนักอ๋อง

ฟู่เฉินหวนยืนอยู่ตรงประตูพลางกำหมัดแน่น

เมื่อเห็นรถม้าห่างออกไปแล้ว ซูโหยวก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า "ท่านอ๋อง ท่านคิดจักให้ท่านอัครเสนาบดีพาตัวพระชายาไปเช่นนี้จริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมเกรงว่าเมื่อพระชายากลับไป คงมีจุดจบที่มิใคร่ดีนัก"

หัวสมองของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยสายตาเย็นชาแน่วแน่ของลั่วชิงยวน จากนั้นเขาก็รู้สึกรำคาญใจแล้วหันหลังกลับไป

"ปิดประตู!"

เมื่อประตูปิดลง ซูโหยวก็ตามท่านอ๋องกลับเข้าไปในห้องตำรา

"ท่านอ๋อง ไฉนคราวนี้ท่านจึงคล้อยตามท่านอัครเสนาบดีหรือพ่ะย่ะค่ะ?" ซูโหยวถามด้วยความรู้สึกสับสน

ฟู่เฉินหวนหรี่ตาที่ฉายแววครุ่นคิดอันซับซ้อน "ตัวข้าน่าจะพบสิ่งที่ท่านแม่หลงเหลือเอาไว้ให้ข้าแล้วน่ะสิ"

เมื่อซูโหยวได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกตื่นตะลึง