ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 368

ปักธูปลงในกระถาง!

การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เหล่าธารกำนัลต่างตกใจ

“ท่านอ๋อง อย่า!” สีหน้าใต้เท้าฟางซีดลงในทันใด

ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ

ทันใดนั้น ควันทมิฬหลายสายก็ลอยขึ้นมาจากเสาหงส์เพลิง พุ่งเข้าจับร่างของฟู่เฉินหวนไว้

“บรรพบุรุษราชวงศ์กริ้วแล้ว จบสิ้นแล้ว!” ใต้เท้าฟางอุทานด้วยความหวั่นกลัวและคุกเข่าลง

ขุนนางน้อยใหญ่วุ่นอลหม่าน

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นปรากฏการณ์เช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานที่เช่นหอบรรพบุรุษ

เรื่องเช่นนี้มิเคยเกิดขึ้นในพิธีมาก่อน!

กลุ่มคนวิ่งเข้ามารวมตัวล้อมรอบจักรพรรดิและไทเฮาพร้อมตะโกนว่า “คุ้มกัน!”

ควันทมิฬยังคงจับร่างของฟู่เฉินหวนที่ยืนอยู่บนแท่น เป็นภาพที่สร้างความหวั่นกลัวให้กับผู้ที่เห็นอย่างยิ่ง

แต่ภายในควันทมิฬนั้น ลั่วชิงยวนกลับมองเห็นร่างของนางผู้หนึ่งได้อย่างชัดเจน

วันนี้ผู้คนวุ่นวาย อาจมีผู้หมายทำร้ายฟู่เฉินหวน!

“องค์ไทเฮา! องค์จักรพรรดิ! ท่านอ๋องรุกรานพระวิญญาณบรรพบุรุษราชวงศ์ หอบรรพบุรุษมิอาจทนได้ ท่านอ๋องควรต้องโทษประหารทันทีเพื่อบรรเทาความกริ้วของเหล่าบรรพบุรุษราชวงศ์พ่ะย่ะค่ะ!”

ใต้เท้าฟางคุกเข่าลงตรงหน้าไทเฮาทันใด

ครั้นคำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึง

จักรพรรดิตะโกนด้วยความกริ้ว “ประหารรึ? เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร! เขาเป็นเสด็จพี่ของข้า!”

อย่างไรก็ตาม ใต้เท้าฟางชี้ไปยังกลุ่มควันทมิฬบนเสาหงส์เพลิงและพูดอย่างเร่งร้อน

“องค์จักรพรรดิ องค์ไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ อนุสวรีย์มังกรและหงส์เพลิงแห่งนี้เป็นเส้นชีวิตของฮวงจุ้ยในแคว้นเทียนเชวียของเรา ปรากฏการณ์ลางร้ายเช่นเสาหงส์เพลิงอาจส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของแคว้นและความเป็นอยู่ที่ดีขององค์จักรพรรดิและไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ!”

“ยิ่งกว่านั้น ท่านอ๋องยังเป็นบุตรชายของพระชายาแม่มดจากแคว้นหลี เขาอาจเกิดมาพร้อมความโชคร้ายซึ่งจักนำพาอันตรายมาสู่แคว้นเทียนเชวียของเราพ่ะย่ะค่ะ!”

คำพูดของใต้เท้าฟางหมายถึงผู้ยุยงให้เกิดกลียุคในวังอย่างมิต้องสงสัย

การเสี่ยงชีวิตของตนเพื่อเอ่ยวาจาเช่นนั้นต่อหน้าธารกำนัล แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์นั้นร้ายแรงเพียงใด

ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างสั่นคลอน

ไทเฮามองดูฟู่จิ่งหานอย่างสงบ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เพื่อชะตากรรมของแคว้นเทียนเชวีย และเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของราษฎร มิใช่เรื่องให้พระองค์กังวลเรื่องภราดรภาพ”

“ตัวข้าผู้เป็นไทเฮาเชื่อว่าสิ่งที่ใต้เท้าฟางพูดนั้นสมเหตุสมผลแล้ว มองดูท้องฟ้าเถิด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หาไม่พิธีจักได้ยุ่งยากเป็นแน่”

“ฝ่าบาททรงตัดสินด้วยเถิด!”

ไทเฮาเอ่ยโน้มน้าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แม้ว่านางจะมิได้ออกคำสั่ง แต่สิ่งนี้นั้นกดดันฟู่จิ่งหานแล้ว

ฟู่จิ่งหานเดือดพล่านอยู่ภายในใจ “สถานการณ์มิได้ร้ายแรงเยี่ยงนั้น! ถ้าหากมันเป็นลางแห่งความโชคดีเล่า!”

ฟู่จิ่งหานพูดพลางขยิบตาให้องครักษ์เสินอย่างเงียบ ๆ

เสินหลีพยักหน้า ถอยกลับไปและออกจากสถานที่มาอย่างเงียบ ๆ

“ฝ่าบาท! เมฆหมอกดำปกคลุมนภาเยี่ยงนี้ จักเป็นลางแห่งความโชคดีได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

​

“หวังว่าพระองค์จักทรงพิจารณาถึงความเป็นอยู่ที่ดีของราษฎรและแคว้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“โปรดพิจารณาเถิดฝ่าบาท!”