ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 489

ซ่งเชียนฉู่ทอดถอนใจอย่างอับจนหนทาง “พวกท่านทั้งสองช่างถูกลิขิตให้พัวพันกันเช่นนี้โดยแท้”

……

ฟู่เฉินหวนรีบเดินออกมาจากเรือน โดยที่ซูโหยวกำลังรอคอยอยู่ข้างนอก “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

“ไปที่จวนตระกูลหลิว” ฟู่เฉินหวนเดินออกจากประตู จากนั้นกระโดดขึ้นบนอาชาแล้วไปที่จวนตระกูลหลิวอีกครั้ง

แขกเหรื่อทุกคนในงานเลี้ยงของตระกูลหลิวถูกควบคุมตัวเอาไว้เป็นการชั่วคราว เนื่องจากพวกเขาต่างสนิทสนมกับหลิวหม่านจึงจำเป็นต้องไต่สวนว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับคดีที่หลิวหม่านลอบซุกซ่อนเงินบรรเทาทุกข์หรือไม่

แต่ยังเหลืออยู่อีกคนหนึ่ง

นั่นก็คือแม่ทัพสวี่

“ไยพวกท่านต้องจับข้าไว้ด้วยเล่า! ข้าหาได้เกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้ไม่! หากพวกท่านมิเชื่อก็ไปตรวจสอบดูได้เลย!"

“ข้าเป็นเพียงแขกผู้มาเยือนเท่านั้น ข้ามิทราบเรื่องที่หลิวหม่านกระทำจริง ๆ!”

แม่ทัพสวี่คุกเข่าลงกับพื้นแล้วขอร้ององครักษ์ที่ควบคุมตัวเขาไว้

ในยามนี้เอง ฟู่เฉินหวนก็เดินเข้ามาด้วยย่างก้าวอันหนักหน่วง พร้อมกับแผ่กลิ่นอายแห่งเจตนาสังหารออกมาด้วย

ความน่าเกรงขามที่เต็มเปี่ยมไปทั่วทั้งร่างทำให้คนมิกล้าแหงนหน้ามอง

แม่ทัพสวี่คุกเข่าอยู่กับพื้น เห็นเพียงรองเท้าสีดำเดินเส้นทองคำภายใต้อาภรณ์วิจิตรงดงาม

จากนั้นน้ำเสียงเย็นชาก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ

“มือข้างใดที่แตะต้องนาง?”

แม่ทัพสวี่ตัวสั่นสะท้านพลางเงยหน้าด้วยท่าทีตื่นตะลึง “ว่า… กระไรนะ?”

ฟู่เฉินหวนค่อย ๆ ชักดาบยาวออกมาจากเอวขององครักษ์ หามีสีหน้าอันใดบนใบหน้าอันน่าเกรงขามของเขา มีเพียงความเหน็บหนาวอันไร้ที่สิ้นสุดซึ่งชวนให้คนกายาสั่นสะท้าน

“ข้างนี้ใช่หรือไม่?”

ดาบคมกริบก็มาถึงมือขวาของแม่ทัพสวี่

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่…” แม่ทัพสวี่หวาดกลัวเสียจนหน้าตาซีดขาว เหงื่อผุดซึมหน้าผากแล้วอดมิได้ที่จะตัวสั่น

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้อธิบายสิ่งใดอีก ดาบคมกริบก็ย้อนกลับมา

“อ๊า…”

เสียงแผดร้องชวนบีบหัวใจดังทะลุฟ้า

แม่ทัพสวี่กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยท่าทางคลุ้มคลั่ง พลางจับข้อมือที่มีโลหิตพรั่งพรู

เสียงแผดร้องดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

“ข้ามิเพียงแต่เล่นลูกไม้สกปรกเท่านั้น แต่ข้ากำลังจะเล่นลูกไม้สกปรกให้ถึงที่สุด” ฟู่เฉินหวนน้ำเสียงเย็นชาและแววตาเปี่ยมไปด้วยโทสะที่ลุกโชน

เมื่อเขาโบกมือ องครักษ์หลายสิบนายก็ยกเทียนไขจำนวนนับไม่ถ้วนเขามา

องครักษ์หลายนายจับหลิวหม่านเอาไว้จนหลิวหม่านมิอาจขัดขืนได้

หลิวหม่านถูกดลงกับพื้นแล้วเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ออก

เหล่านางรับใช้และคนรับใช้ที่กำลังคุกเข่าอยู่ในลานเรือนถูกสั่งให้หันหลังไป

จากนั้นหลิวหม่านก็โดนปลดเปลื้องอาภรณ์เสียจนเปลือยเปล่า

“เจ้าชอบเล่นนักมิใช่รึ? วันนี้ข้าจักให้เจ้าได้เล่นสนุกเสียให้พอ” น้ำเสียงอึมครึมของฟู่เฉินหวนดังขึ้น

องครักษ์ถือเทียนเข้ามาแล้วหยดน้ำตาเทียนใส่หลิวหม่าน

หลิวหม่านแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “ฟู่เฉินหวน! อย่างไรเสียกระหม่อมก็เป็นขุนนางในราชสำนัก! ต่อให้กระหม่อมมีความผิดจริง แน่นอนว่าเบื้องบนย่อมต้องตัดสินโทษและลากตัวข้าไปตัดหัว! ยังมิถึงทีให้ท่านมาลบหลู่กันเยี่ยงนี้!”

“เพราะเหตุใดกัน! ข้าก็แค่เล่นสนุกกับนางรำคนหนึ่ง ไฉนท่านต้องปฏิบัติกับกระหม่อมเช่นนี้ด้วย!”

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนฟังดูเย็นชา…

“กล้าแตะต้องสตรีของข้า นี่ก็คือผลที่ตามมาอย่างไรเล่า”