ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 505

เสียงของลิ่นฝูเสวี่ยดังขึ้น

ลั่วชิงยวนเลิกคิ้ว “รูปงามหรือ? มิงามเท่าฟู่เฉินหวนหรอก”

“รูปลักษณ์ของอ๋องผู้สำเร็จราชการนั้นมิธรรมดาจริง ๆ แต่เขาเย็นชาเกินกว่าที่ข้าจักเข้าถึงได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ประหลาดใจ “เจ้าหมายความเยี่ยงไร คุณชายท่านนี้เข้าถึงได้ง่ายงั้นรึ? แต่เจ้าเห็นหรือไม่ หลังจากที่เขาเข้ามา เขามิยอมให้สตรีนางใดแตะต้องเขาเลย”

ลิ่นฝูเสวี่ยหัวเราะเสียงดัง “เมื่อท่านมองบุรุษ ท่านมิอาจมองแค่รูปร่างหน้าตาของเขาเท่านั้น ท่านต้องมองตาของเขาด้วย เมื่ออ๋องผู้สำเร็จราชการมาที่หอฝูเสวี่ย แม้ว่าหอจะเต็มไปด้วยสตรีงดงามก็ตาม แต่สายตาของเขากลับว่างเปล่านัก”

“เหมือนพระภิกษุผู้ไกลจากกิเลสและมิเห็นสตรีอยู่ในสายตาเลย”

“ทว่าบุรุษผู้นี้อาจดูเหมือนเข้าถึงได้ยาก แต่สายตาที่เขาจ้องมองนางทั้งหลายมิอาจหลอกลวงผู้ใดได้ แม้เป็นพระภิกษุก็ยังเป็นภิกษุปลอมที่มิอาจหลุดพ้นกิเลสได้”

ลั่วชิงยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “ดูเหมือนบุรุษทั้งในใต้หล้าจักมีความคิดเช่นเดียวกันนี้!”

“มันขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว ที่จะต้องพยายามดึงดูดความสนใจของคุณชายผู้นี้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลิ่นฝูเสวี่ยก็ตกใจ “ข้าหรือ? ข้าต้องยอมเปลืองเนื้อเปลืองตัวเพื่อให้เจ้าบรรลุเป้าหมายหรือ? จ้างให้ข้าก็ไม่ทำหรอก!”

ลั่วชิงยวนพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้ามีอะไรเสียหายกัน? ข้าเองต่างหากที่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว!”

“เจ้าไม่มีแม้แต่กายหยาบด้วยซ้ำ เจ้าจักเปลืองเนื้อเปลืองตัวได้เช่นไร?”

จากนั้นลิ่นฝูเสวี่ยก็โต้ตอบ “เอาเถิด ในเมื่อท่านยอมเปลืองเนื้อเปลืองตัว ดังนั้นข้าจักทำทุกอย่างที่ข้าต้องการ”

“นี่! เจ้ายับยั้งชั่งใจตัวเองไว้บ้างจักดีกว่า! ห้ามสัมผัสตัวกันเด็ดขาด!” ลั่วชิงยวนกลัวว่าลิ่นฝูเสวี่ยจะทำอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าท่า

นางต้องการดึงดูดความสนใจของฝูจ้าวผู้นี้ แต่นางไม่มีความสามารถเหมือนลิ่นฝูเสวี่ยในการล่อลวงผู้คน ดังนั้นนางจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลิ่นฝูเสวี่ยไป

……..

ตกกลางคืน

หอฝูเสวี่ยเต็มไปด้วยผู้คน

บรรยากาศกำลังคึกคัก แต่ทันใดนั้นทุกอย่างก็เงียบลง ทั้งหอมืดลงอย่างกะทันหัน

ไฟทั้งหมดดับลง

ความมืดฉับพลันทำให้ทุกคนต่างตกใจ

จากนั้นก็มีเสียงสับสนดังขึ้น “เกิดกระไรขึ้น? จู่ ๆ ทุกอย่างก็มืดลง?”

ในเวลานี้ ก็มีบางอย่างตกลงมาจากด้านบน ทำให้เกิดความปั่นป่วน

“นี่อะไร ขนอะไร ขนไก่รึ?”

ทันใดนั้นเอง

ก็มีแสงไฟตกกระทบลงมาจากด้านบน ส่องสว่างไปยังศูนย์กลางของเวทีทรงกลม

คนอื่นที่ได้ชมการร่ายรำอาจรู้สึกไม่อิ่มอกอิ่มใจมากพอ แต่ฟู่เฉินหวนอดมิได้ที่จะคลายฝ่ามือที่กำแน่นไว้

“แม่นางฝูเสวี่ย! แม่นางฝูเสวี่ย!”

ผู้คนด้านล่างต่างพากันตะโกน

เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ

ภายใต้สายตาของทุกคน จู่ ๆ สตรีบนเวทีก็หยิบธนูและลูกธนูออกมา

เสียงของแม่เล้าเฉินดังมาจากชั้นบน

“วันนี้แม่นางฝูเสวี่ยจะเลือกคุณชายที่มีวาสนามานั่งดูนางร่ายรำสองต่อสอง”

“ผู้ใดก็ตามที่สามารถจับลูกธนูของแม่นางฝูเสวี่ยได้ จักเป็นผู้ถูกเลือกในค่ำคืนนี้!”

ทันทีที่นางพูดจบ สายธนูในมือของลั่วชิงยวนก็คลายออก

ลูกศรยาวพุ่งออกไปอย่างแหลมคม

ฟู่จิ่งหลีผลักฟู่เฉินหวนอย่างรวดเร็ว “เร็วเข้า พี่สาม!”

ฟู่เฉินหวนกำฝ่ามือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืนทันที