ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 523

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว เช่นนั้นคืนนั้นฟู่เฉินหวนก็เห็นฟู่อวิ๋นโจวเช่นกัน ทว่าเขามิได้รู้สึกประหลาดใจสักนิด

เขารู้ว่าฟู่อวิ๋นโจวเองก็ล่วงรู้ตัวตนของนาง

แต่เขากลับมิได้เอ่ยสิ่งใด

“ขอบพระทัยเพคะ” ลั่วชิงยวนตอบด้วยท่าทีซาบซึ้งใจ

“อย่าได้เอ่ยเช่นนั้น ขอเพียงเจ้าปลอดภัย ข้าจักมิไปหาฝูเสวี่ยหรือเผยความลับใด เจ้าวางใจเถิด”

นี่เป็นเรื่องที่แม้แต่หมอกู้ ฟู่อวิ๋นโจวก็ยังมิยอมบอก

มันเป็นเพียงเรื่องเดียวที่เขารู้

ถือว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจของลั่วชิงยวน เพราะเป็นสิ่งเดียวที่เขาจะสามารถทำได้

“ขอบพระทัยเพคะ”

ฟู่อวิ๋นโจวกำลังจะเอ่ยวาจาบางอย่าง ทว่ารอยยิ้มของเขาพลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที

เมื่อลั่วชิงยวนมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปก็เห็นฟู่เฉินหวนยืนห่างออกไปมิไกล กลิ่นอายเยียบเย็นของเขาชวนให้คนรู้สึกสันหลังเย็นวาบ

“ดึกดื่นค่ำคืนแล้ว ท่านควรเสด็จกลับไปพักผ่อนเพคะ” ลั่วชิงยวนมองฟู่อวิ๋นโจว

ฟู่อวิ๋นโจวพยักหน้า “ได้สิ”

จากนั้นเมื่อลั่วชิงยวนจากไป ฟู่อวิ๋นโจวก็จากไปเช่นกัน

ลั่วชิงยวนที่กลับมาถึงเรือนเดินผ่านฟู่เฉินหวนไป นางมิได้หยุดฝีเท้าหรือเหลือบมองเขาเลย

ราวกับว่านางมองไม่เห็นเขาเลยสักนิด

ฟู่เฉินหวนหัวใจบีบรัดแล้วกำหมัดแน่น

……

วันรุ่งขึ้นก็มีข่าวมาจากใต้เท้าเหอ

ลั่วชิงยวนรีบไปที่ศาลาว่าการแล้วเห็นมือสังหารที่เปราะเปื้อนไปด้วยโลหิตทนรับการทรมานอยู่ในคุก

ใต้เท้าเหอเริ่มอธิบายให้ฟังว่า “คนผู้นี้ช่างปากแข็งนัก เขาถูกลงทัณฑ์มาครึ่งชั่วยามแล้ว แต่เขาก็ยังมิยอมเอ่ยสิ่งใด”

“ท่านจับตัวมาได้จากที่ใดเจ้าคะ?” ลั่วชิงยวนถาม

ใต้เท้าเหอตอบว่า “ที่หอร่ำเมรัย เจ้าต้องมิเชื่อแน่ เขาคือฉินเฟิงเถ้าแก่หอร่ำเมรัย!”

“ย่อมได้อยู่แล้ว หากเจ้าทำให้เขาอ้าปากพูดและรับสารภาพได้เร็ว ๆ จักดีที่สุด เพื่อให้ปิดคดีลงแต่โดยเร็วไว!"

หลังจากใต้เท้าเหอพูดจบ เขาก็ชี้ไม้ชี้มือให้ทุกคนที่อยู่ในห้องขังล่าถอยออกไป

เมื่อหามีผู้ใดอยู่แถวนี้แล้ว ลั่วชิงยวนก็เดินเข้าไปในห้องขังแล้วมองบุรุษวัยกลางคนตรงหน้าที่แลดูรับมือได้ยากยิ่ง

ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยแววเคียดแค้น เขาเหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชาแล้วเบือนหน้าหนี สีหน้าเผยให้เห็นว่าเขามิหวั่นเกรงต่อความตายและไม่รู้จักเจ็บปวดอีกด้วย

ลั่วชิงยวนยกยิ้มมุมปากแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า “คนจากหอฝูเสวี่ยเพิ่งบอกข้าว่า มือสังหารที่บุกเข้ามาในหอฝูเสวี่ยเมื่อคืนนั้นหาใช่เจ้าไม่”

“คนผู้นั้นผอมบางยิ่งนัก ดูท่าทางอาจเป็นสตรี หรือต่อให้เป็นบุรุษ เขาก็คงเป็นบุรุษที่อ่อนแอและผ่ายผอม มิได้แข็งแรงดังเช่นเจ้าหรอก”

ฉินเฟิงแค่นยิ้มเล็กน้อย

ลั่วชิงยวนยังคงเอ่ยเสียงเรียบนิ่งต่อไปอีกว่า “เจ้าทราบหรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงจับตัวเจ้าได้เร็วปานนี้?”

“เพราะนายของเจ้ามอบภาพเหมือนของท่านให้ข้าน่ะสิ”

“เขาขายเจ้าเสียแล้ว”

เมื่อฉินเฟิงได้ยินเช่นนี้ ม่านตาของเขาก็หดวูบ