ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 525

ลั่วชิงยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “เช่นนั้นก็จงบอกข้ามาว่าเจ้ารู้สิ่งใดบ้าง"

ฉินเฟิงรีบตอบว่า “ข้ารู้เรื่องข้อตกลงระหว่างเจ้ากับตระกูลหลิวอยู่เรื่องสองเรื่อง ตระกูลหลิวเองก็เคยทำงานให้ฝูจ้าวมาก่อน!”

“ฝูจ้าว เคยพบใต้เท้าหลิวตามลำพังในหอร่ำเมรัยมากกว่าหนึ่งครั้ง”

“เงินบรรเทาทุกข์ที่ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการยึดได้จากจวนตระกูลหลิวอาจมีส่วนเกี่ยวพันกับฝูจ้าว!”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกตกตะลึง

เรื่องเงินบรรเทาทุกข์เกี่ยวข้องกับฝูจ้าวจริง ๆ เสียด้วย

มิน่า เมื่อคืนนี้นางถึงได้ยินเซียวชูรายงานให้ฟู่เฉินหวนฟังว่าหัวหน้าโจรที่ขโมยเงินบรรเทาทุกข์ไปมีรอยสักรูปนกอินทรีบนหลังมือขวา อันบ่งบอกถึงความเกี่ยวข้องกับสำนักเทียนอิง

จากนั้นนางก็บังเอิญเห็นคนผู้นี้อยู่ในห้องตำราของฝูจ้าว

ท่านอาฉิน ใต้เท้าหลิวและฝูจ้าว ที่แท้พวกเขาล้วนเป็นพวกเดียวกัน นับตั้งแต่แรกที่ใต้เท้าหลิวหลงรักนาง ก็เป็นแค่กับดักที่ซ้อนอยู่ในกับดักหลายต่อหลายชั้น!

“เจ้ารู้อีกมากแค่ไหน?” ลั่วชิงยวนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคร่งเครียด

“เจ้าเคยเห็นบุรุษที่มีรอยสักรูปนกอินทรีบนหลังมือหรือไม่?”

ฉินเฟิงรู้สึกตื่นตกใจแล้วมองนางด้วยท่าทีตกตะลึง “เจ้าเคยเห็นด้วยหรือ?”

“เขาถึงขั้นยอมให้เจ้าเห็นเช่นนี้เชียวหรือ?”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกตกตะลึง ฉินเฟิงเองก็รู้เช่นกัน

“เจ้าเคยเห็นเขาหรือไม่?”

ฉินเฟิงผงกศีรษะ “ฝูจ้าวชอบหารือเรื่องความลับสุดยอดที่หอร่ำเมรัย เขาพาคนมาที่หอร่ำเมรัย ส่วนผู้ใดมิสะดวกก็ให้ไปพบในจวนของเขา”

“ข้าเคยพบบางคนอยู่ไม่กี่ครั้ง”

“บุรุษที่มีรอยสักรูปนกอินทรีบนหลังมือช่างลึกลับยิ่งนัก เขามักสวมใส่หมวกไม้ไผ่จนมิอาจเห็นใบหน้าได้ชัด ทว่ารอยสักรูปนกอินทรีบนหลังมือของเขากลับชัดเจนยิ่ง หากตัดสินจากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฝูจ้าวแล้ว คนผู้นี้คงเป็นคนสนิทของฝูจ้าว”

คนสนิท!

แววตาของลั่วชิงยวนแปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น บัดนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน!

ฉินเฟิงทราบเรื่องนี้ค่อนข้างมากทีเดียว ฉะนั้นเก็บคนผู้นี้เอาไว้ก็น่ามีประโยชน์!

อย่างน้อยจนกว่าฝูจ้าวจะตาย เขาก็มีบทบาทสำคัญทีเดียว!

“เจ้ามิเข้าไปหรือ?”

ฉินเฟิงส่ายหน้าแล้วมองดูเงาร่างที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้องขัง มีรอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปากแล้วเขาก็ล้วงถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อ

เขาพึมพำว่า “ตอนนั้นหากมิใช่เพราะนางช่วยข้าจากไม้เท้าของศัตรูแล้วมอบเงินสิบตำลึงเงินล่ะก็ ข้าคงมิได้เป็นฉินเฟิงอย่างทุกวันนี้หรอก”

“ชีวิตข้าเป็นของนาง! การได้ตายเพื่อนางนับว่าเป็นการเติมเต็มวาสนาของข้าแล้ว”

ครั้นเขาบอกว่าอยากจะพบนางเป็นครั้งสุดท้าย ที่จริงแล้วก็แค่เหลือบมองเท่านั้น ฉินเฟิงหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องขัง

ลั่วชิงยวนมองแผ่นหลังที่กำลังจากไปของเขาด้วยท่าทีสับสน ย่างก้าวของเขาช่างแสนหนักหน่วง ทว่ากลับมั่นคงถึงเพียงนั้น

การที่จะรักผู้ใดสักคนอย่างลึกซึ้งได้ถึงขั้นนี้ช่างเป็นเรื่องยิ่งใหญ่จริง ๆ

ขณะที่นางกำลังใคร่ครวญอยู่นั้น

จู่ ๆ เสียงของลิ่นฝูเสวี่ยก็ดังขึ้น…

“ถุงหอมใบนี้... เหมือนจะเป็นของข้านะ”