ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 567

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยวาจา เซียวซูก็พรวดพราดเข้ามาทันที

“ท่านอ๋อง บาดแผลของพระองค์...”

ฟู่เฉินหวนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนอยู่ที่ใดเล่า? เจ้าจับตัวได้หรือไม่?”

เซียวซูก้มหน้า “มิได้พ่ะย่ะค่ะ”

“คนผู้นี้วิ่งเข้าไปในตลาดอันยุ่งวุ่นวาย มีผู้คนมากมายเหลือเกินจึงมิอาจจับตัวได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ฟู่เฉินหวนสายตาเย็นชาเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำขึ้นมาว่า “มันคงเป็นมือสังหารของสำนักเทียนอิงที่พวกเรากำลังตามหาอยู่”

เขาเห็นรอยสักบนหลังมือของมือสังหาร

เซียวซูรู้สึกตื่นตกใจ “เช่นนั้นกระหม่อมจะส่งกำลังคนออกตามหามันอีก! หากคราวนี้มันหลบหนีไปได้ คราวหน้าก็คงมิเจอตัวแล้ว!”

ลั่วชิงยวนครุ่นคิด คราวหน้าพวกเขาคงได้แต่ไปตามหามือสังหารของสำนักเทียนอิงที่จวนตระกูลฝูแล้ว

วันนั้นนางพบมือสังหารของสำนักเทียนอิงที่จวนตระกูลฝู นางควรจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟู่เฉินหวนฟังหรือไม่?

“ที่จริงแล้ว...”

ก่อนที่นางจะทันได้พูดให้จบประโยค ลั่วอวิ๋นสี่ก็พลันเดินเข้ามา

“ฝูเสวี่ย ข้ามีเรื่องขอถามเจ้า”

ลั่วอวิ๋นสี่ยังคงดวงตาบวมแดง แต่ยามนี้แววตาของนางกลับเฉียบคมเป็นพิเศษ แม้น้ำเสียงจะแหบแห่งยิ่งกว่าเดิมก็ตามที

ฟู่เฉินหวนจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

เมื่อลั่วชิงยวนเห็นฟู่เฉินหวนเดินผ่านหน้าเรือนกระทั่งออกนอกประตูไปแล้ว

ตอนนี้คนของทางการก็มาถึงแล้ว เมื่อทราบว่ามีมือสังหารปรากฏตัวขึ้นในจวนมหาราชครู พวกเขาก็เข้ามาดำเนินการตรวจค้นในจวน

ลั่วชิงยวนปิดประตูลง

เมื่อหันไปมองลั่วอวิ๋นสี่

“เจ้า...” ลั่วอวิ๋นสี่จ้องมองนางด้วยสายตาเฉียบคม

ลั่วชิงยวนเอ่ยขัดนางขึ้นมาว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดถามสิ่งใด”

ลั่วชิงยวนปลดหน้ากากออกทันที

“ต้องโทษข้าที่หลงเชื่อลั่วเยวี่ยอิง ต้องโทษข้าที่ปฏิบัติกับเจ้าดังเช่นศัตรูและมิเคยฟังคำของเจ้าเลย”

“และท่านแม่ของข้า... นางเคยบอกข้าหลายครั้งแล้วว่า อุปนิสัยเยี่ยงนักเลงหัวไม้ของสวีซงหย่วนย่อมหาใช่คนสัตย์ซื่อแต่อย่างใดไม่ ทว่าข้าก็เอาแต่ทุ่มเถียงกับนาง ทั้ง ๆ ที่นางมิอยากให้ข้าอยู่กับสวีซงหย่วน แต่ข้ากลับยืนกรานอยู่กับสวีซงหย่วนให้ได้”

“เป็นความผิดของข้าเอง...”

ลั่วอวิ๋นสี่ทรุดตัวลงแล้วร่ำไห้ด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

นางรู้ผิดแล้ว แต่มันก็สายเกินไป

ลั่วชิงยวนดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย จากนั้นนางก็ก้มตัวลงไปแล้วช่วยประคองลั่วอวิ๋นสี่ให้ลุกขึ้น “หยุดพูดก่อนเถอะ พิษของเจ้ายังกำเริบอยู่เลย ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เจ้าคงได้กลายเป็นใบ้แน่”

ลั่วชิงยวนรีบหยิบเข็มเงินขึ้นมาแทงใส่ลั่วอวิ๋นสี่ แล้วมอบยาต้านพิษให้แก่อีกฝ่าย

“คนในจวนไปไหนกันหมด?” ลั่วชิงยวนเขียนใบสั่งยา แต่นางต้องหาผู้ใดสักคนมาช่วยต้มยา

ทันทีที่ลั่วชิงยวนเปิดประตูแล้วเดินออกไป

ภาพตรงหน้าก็ชวนให้นางสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง