ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 603

จือเฉายืนรออยู่ข้างนอก แต่กลับถูกองครักษ์ประจำคุกใต้ดินไล่ออกไป เช่นนั้นจือเฉาจึงต้องกลับไปที่เรือนก่อน

เมื่อนางเดินเข้าไปในคุกใต้ดิน ตลอดทางทั้งสองฝั่งก็มีองครักษ์ประจำคุกใต้ดินคอยเฝ้าอยู่และรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด

ลั่วชิงยวนพบกับนักฆ่าของสำนักเทียนอิงซึ่งถูกขังอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของทางเดิน

เขานั่งขัดสมาธิพร้อมกับหลับตาพิงผนัง ขณะที่ทั้งมือและเท้าของเขาถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน

ลั่วชิงยวนต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการทำให้องครักษ์ประจำคุกใต้ดินอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

จากนั้นนางก็มองไปยังคนที่นั่งอยู่ในห้องขังแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า “เจ้ามีนามว่าอะไร?”

นักฆ่ายังคงนิ่งเงียบ

แต่ในขณะนั้นกลับมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น “ท่านแม่ เขาดูเหมือนข้า!”

นั่นคือเสียงของเตี่ยฉุยซึ่งอยู่ในเครื่องราง

ลั่วชิงยวนปลดปล่อยเขาแล้วพูดว่า “ใช่ ดูคล้ายกันมาก เขาคือผู้ที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้”

“ก่อนหน้านี้ เจ้าอยู่ในร่างของเขา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เตี่ยฉุยก็โกรธมาก “ว่ากระไรนะ?!”

เมื่อได้ยินเสียงพูด นักฆ่าสำนักเทียนอิงซึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้องขังก็ไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป เขาลืมตาขึ้น ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยจ้องมองไปยังลั่วชิงยวน

ดูเหมือนเขาจะสงสัยว่านางกำลังพูดอะไรกับตัวนางเอง

“ตระกูลฝูถึงจุดจบแล้ว เจ้าควรรู้ชะตากรรมของตัวเจ้าเอง บัดนี้หากเจ้าพูดทุกอย่างออกมา บางทีเจ้าอาจยังมีลมหายใจต่อไปได้” ลั่วชิงยวนพยายามโน้มน้าว

ทว่า เมื่อนักฆ่าสำนักเทียนอิงได้ยินคำพูดโน้มน้าวเหล่านั้น เขาก็หลับตาลงอีกครั้ง “เช่นนั้นก็ฆ่าข้าทิ้งเสีย นักฆ่าสำนักเทียนอิงทำภารกิจเพียงครั้งเดียวในชีวิต ถึงแม้จะถูกฟันนับพันครั้ง ข้าก็มิทรยศต่อผู้เป็นนายเด็ดขาด”

ลั่วชิงยวนอดรู้สึกประทับใจไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดอันเด็ดเดี่ยวของเขา

ลั่วชิงยวนเอ่ยถามว่า “ข้าจะติดต่อสำนักเทียนอิงของเจ้าได้เช่นไร? การจ้างนักฆ่าเช่นเจ้ามีค่าใช้จ่ายเท่าใด? ข้าก็อยากจ้างนักฆ่าคนหนึ่งเหมือนกัน”

นางต้องการนักฆ่าสิบคนที่มีทักษะวรยุทธและความภักดีสูงส่งเหล่านี้!

แม้ว่าจะไม่แข็งแกร่งเท่าเจ้าแห่งนรก แต่เหล่านักฆ่าสำนักเทียนอิงเช่นนี้ก็ถือว่าแข็งแกร่งเพียงพอแล้ว

ทันใดนั้น เตี่ยฉุยก็พูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ท่านมิจำเป็นต้องอัญเชิญผู้ใด ข้าผู้เดียวก็เพียงพอแล้วที่จะปกป้องท่าน!”

หัวใจของนักฆ่าสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเจ็บปวดอย่างมากจนใช้หมัดชกศีรษะของตัวเอง แต่ทว่าก็เปล่าประโยชน์

ในเวลานี้ เตี่ยฉุยพยายามอย่างยิ่งที่จะยึดครองร่างกายของอีกฝ่าย เช่นนั้นแล้วเขาจึงทำให้นักฆ่ารู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับวิญญาณถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

หลังจากกระเสือกกระสนบนพื้นเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปากพูดว่า "ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่างที่เจ้าอยากรู้!"

ลั่วชิงยวนเลิกคิ้วขึ้น รวดเร็วถึงเพียงนี้เลยเชียวหรือ?

แน่นอนว่าเป็นเพราะเตี่ยฉุยและคนผู้นี้เคยเป็นหนึ่งเดียวกันมาก่อน การเข้าครอบงำของเตี่ยฉุยจึงมีผลอย่างรวดเร็ว หากเป็นร่างอื่นก็มิอาจบรรลุผลเร็วเช่นนี้ได้

เตี่ยฉุยอาจมิสามารถเข้าไปได้ด้วยซ้ำ

“ข้าอยากรู้ว่าเจ้าทำการใดเพื่อตระกูลฝู”

“ข้าถาม!”

จากนั้นลั่วชิงยวนจึงปล่อยให้เตี่ยฉุยออกมาก่อน และให้เขาหยุดพักไปครู่หนึ่ง

นักฆ่าเอ่ยปากขึ้นอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นเช่นนั้นลั่วชิงยวนก็ตะโกนขึ้นทันทีว่า “เอาพู่กันกับกระดาษมา!”