ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 605

ครู่ต่อมา นักฆ่าชุดดำซึ่งสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าก็รีบเร่งเข้ามา องครักษ์ประจำคุกใต้ดินไม่อาจต่อกรกับเขาได้!

เมื่อเขาเห็นลั่วชิงยวน เขาก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

นักฆ่าจับกริชไว้แน่น ก่อนจะรีบวิ่งมาหานางอย่างรวดเร็ว ลั่วชิงยวนมิได้ซ่อนตัวแต่นางกลับเลือกก้าวไปข้างหน้าแทน

นางรู้ว่าคนที่พยายามฆ่าปิดปากนางมาถึงแล้ว แต่นางคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะกล้าบุกเข้ามาในตำหนักอ๋องเพียงเพื่อที่จะฆ่าปิดปากนาง

ลั่วชิงยวนยกมือขึ้นเพื่อป้องกันกริชของคู่ต่อสู้ นางอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงพร้อมทั้งต่อสู้กับอีกฝ่าย แม้ว่านางจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่นางก็ยังคงรวดเร็วนัก

หลายครั้งที่นางพยายามคว้ากริชจากมือของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็หลบได้ในทุกครั้ง

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่ในขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กัน ทันใดนั้น นักฆ่าผู้นั้นขว้างกริชไปยังนักฆ่าอีกคนซึ่งอยู่ในห้องขัง

นักฆ่าสามารถหลบเลี่ยงได้ แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ซึ่งเล็ดลอดออกมาจากกริชก็ทำให้นักฆ่าอาเจียนเป็นเลือดทันที

สีหน้าของลั่วชิงยวนเปลี่ยนไป นักฆ่าผู้นี้ได้รับพิษไปแล้ว ยาบางชนิดอาจทำให้เกิดพิษและฆ่าเขาได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น นักฆ่าชุดดำจึงต้องการที่จะหลบหนี ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น นางยกมือขึ้นโจมตีอีกฝ่ายทันที

นักฆ่ายกฝ่ามือขึ้นเพื่อตอบโต้ จากนั้นลั่วชิงยวนจึงต่อสู้กับเขาหลายรอบ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างนางจึงรู้สึกว่านักฆ่าไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดของเขา

บางทีเขาอาจจะต้องการหนีออกไปจากที่นี่ทันที

……

พระตำหนักโช่วสี่

ลั่วเยวี่ยอิง เว่ยอวิ๋นเซี๋ย และคนอื่น ๆ กำลังคุกเข่าลงบนพื้น

ไทเฮานั่งบนเก้าอี้อย่างสง่าผ่าเผย ขณะที่จิบชาพร้อมกับฟังข้อกล่าวหาของพวกนางที่มีต่อลั่วชิงยวนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ไทเฮาเพคะ พระชายาอ๋องนั้นทั้งหยิ่งผยองและจองหอง ไม่เพียงเท่านั้นนางยังตบตีพวกหม่อมฉันอีกด้วย พระนางต้องคืนความยุติธรรมแก่พวกหม่อมฉันนะเพคะ!”

“ใช่เพคะ หากลั่วชิงยวนมิถูกลงโทษ นางจะกลายเป็นคนไร้ศีลธรรม!”

เหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ต่างร่ำไห้และพร่ำบ่น

พวกนางทุกคนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่จมูกและใบหน้าบวมปูด ดูเหมือนว่าพวกนางได้รับบาดเจ็บจากฝีมือของลั่วชิงยวนไม่เบา

ลั่วเยวี่ยอิงก้มศีรษะลงพร้อมกับรู้สึกภูมิใจในตัวเอง

ไทเฮาอาจไม่สนใจความจริงที่ว่าพวกนางได้รับบาดเจ็บจากลั่วชิงยวน ทว่า พวกนางก็จะไปยังตำหนักอ๋องเพื่อขอความช่วยเหลืออยู่ดี

แต่ลั่วชิงยวนผู้สง่างามซึ่งเป็นถึงพระชายาอ๋องกลับไปที่หอนางโลมเพื่อเป็นนางรำ อีกทั้งยังยอมต่ำตกและทำให้ราชวงศ์ต้องอับอาย การแพร่กระจายครั้งนี้ถือเป็นเรื่องอื้อฉาวของราชวงศ์!

ครั้งนี้ไทเฮาจะไม่ปกป้องลั่วชิงยวนอีกครั้งอย่างแน่นอน!

แม้ว่าจะเป็นไปเพื่อชื่อเสียงของราชวงศ์ แต่สถานะของลั่วชิงยวนในฐานะพระชายาจะต้องถูกยกเลิกอย่างแน่นอน

แถมยังต้องกลายเป็นนักโทษอีกด้วยซ้ำ!

เมื่อถึงเวลานั้นใครก็ไม่อาจช่วยนางได้!

เมื่อลั่วเยวี่ยอิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มุมปากของนางก็ไม่อาจหยุดยิ้มได้เลย

ถึงคราวตายของลั่วชิงยวนแล้ว!