ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 620

เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ซ่งเชียนฉู่ก็รีบวิ่งมาเช่นกัน หลังจากสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ นางก็ได้ให้คนนำศพออกไปเก็บไว้ก่อน

เมื่อผู้คนในศาลาเห็นว่าลั่วชิงยวนยังไม่ได้ถูกช่วยเหลือมาเป็นเวลานาน พร้อมกันนั้นพวกนางก็เห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี พวกนางจึงต้องการหลบหนีออกไป

ทว่า พวกนางกลับถูกซ่งเชียนฉู่หยุดไว้และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พระชายาตกลงไปในน้ำ ไม่อาจรู้ได้ว่านางเป็นหรือตาย เช่นนั้นพวกเจ้าก็ไม่อาจออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่คนเดียว!”

ลั่วชิงยวนไม่ได้หมดสติ นางกลั้นหายใจ แต่การตอบสนองของร่างกายทำให้นางรออย่างเงียบ ๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ

การตอบสนองเช่นนี้อาจมาจากการทดลองยาในวันนี้

อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ทางยาของหญ้าเทพวสันต์นั้นรุนแรงเกินไปจึงไม่อาจปรับเข้ากับสมุนไพรชนิดอื่นได้อย่างสมดุล นำไปสู่การตอบสนองของร่างกายทำให้รู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง

ในความมืดมิด มือข้างหนึ่งคว้าแขนของนางไว้แล้วดึงนางขึ้นจากใต้น้ำ

ในขณะที่นางถูกดึงขึ้นจากน้ำ ลั่วชิงยวนก็ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ผิวของนางซีดขาว และหนาวสั่นจนดูราวกับหายใจไม่ออก

หัวใจของฟู่เฉินหวนคล้ายกับถูกบีบจนขึ้นมาที่ลำคอ เขาเดินจากไปพร้อมลั่วชิงยวนในอ้อมแขน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วเยวี่ยอิงก็รีบก้าวไปข้างหน้าทันที "ท่านอ๋อง พี่หญิงของหม่อมฉันเป็นเช่นไรบ้างเพคะ?"

ฟู่เฉินหวนมองนางอย่างเย็นชา "ไปให้พ้น!"

เขาก้าวไปข้างหน้ายังไม่ลังเลพร้อมกับชนเข้ากับลั่วเยวี่ยอิง

ท่าทางเย็นชานั้นเหมือนกับคมมีดที่ฟาดเข้าใส่ลั่วเยวี่ยอิงโดยตรง ทำให้หัวใจของนางสั่นกลัวมากจนไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้เป็นเวลานาน

‘การจ้องมองของท่านอ๋องคล้ายกับสงสัยในตัวนางใช่หรือไม่?’

เหตุใดเขาจึงกังวลเกี่ยวกับลั่วชิงยวนมากถึงเพียงนี้ แม้ว่าลั่วชิงยวนจะช่วยเขาในครั้งนี้ แต่นางก็อัปลักษณ์มากเสียจนท่านอ๋องไม่ชอบนาง

“หมอซ่ง!” ฟู่เฉินหวนวางลั่วชิงยวนลง จากนั้นก็ตะโกนเรียกหาซ่งเชียนฉู่อย่างร้อนใจ

ซ่งเชียนฉู่ตามมาทัน เมื่อนางเห็นอาการของลั่วชิงยวน นางก็เข้าใจทันทีว่านี่เป็นผลจากยาทดลอง

หากนางไม่ตกน้ำ อาการโดยทั่วไปก็คงจะรู้สึกหนาวเป็นส่วนใหญ่ แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันดูไม่สู้ดีนัก

ลั่วชิงยวนถูกวางลงบนเตียงในห้อง จากนั้นซ่งเชียนฉู่ก็ตรวจชีพจรของนาง โชคดีที่ชีวิตของนางไม่ตกอยู่ในอันตราย

หลังจากตรวจชีพจรแล้ว นางก็ยืนขึ้นและพูดกับฟู่เฉินหวนว่า "หม่อมฉันจะเปลี่ยนอาภรณ์ของนางก่อน ท่านอ๋องโปรดจัดการเรื่องภายนอกก่อนเถิดเพคะ ผู้ตายน่าจะตายจากพิษ หาใช่เพราะจมน้ำไม่ พวกนางมาที่นี่ในวันนี้พร้อมกับแผนการที่ไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าแล้วเพื่อที่จะได้ใส่ร้ายพระชายา รวมถึงตำหนักของท่านอ๋องด้วยเช่นกัน"

“ในหมู่ของพวกนางมีคนลอบวางยาพิษอยู่ จึงไม่ควรปล่อยพวกนางไปเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นแล้ว พระชายาจะต้องกลายเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบเรื่องราวทั้งหมดเพคะ!”

“คนที่ตกลงไปในน้ำตายด้วยพิษ และพระชายาก็ถูกวางยาด้วยเช่นกัน ฆาตกรย่อมอยู่ในหมู่พวกเจ้า หากพวกเจ้าไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน เช่นนั้นแล้วจะไม่มีผู้ใดก้าวออกจากประตูตำหนักนี้ได้ในวันนี้”

ท่าทีอันสง่างามของฟู่เฉินหวนและคำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนกังวลเป็นอย่างยิ่ง

ลั่วเยวี่ยอิงก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนจะเอ่ยถามว่า "ท่านอ๋อง พี่หญิงเป็นเช่นไรบ้างเพคะ? นางถูกวางยาพิษได้เช่นไร? หม่อมฉันเห็นด้วยตาตัวเองว่านางเผลอตกลงไปในน้ำ"

“วันนี้เรามาเยี่ยมพี่หญิง จะมีฆาตกรได้อย่างไรกันเพคะ?”

ดวงตาของฟู่เฉินหวนเย็นชา เขาเหลือบมองนางเบา ๆ “ถอยกลับไป”

ลั่วเยวี่ยอิงผงะเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ว่า... กระไรนะเพคะ?”

“ถอยไป” ฟู่เฉินหวนพูดอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น ใบหน้าของลั่วเยวี่ยอิงก็ซีดลง ทุกคนรู้ดีว่าคนที่ท่านอ๋องรักก็คือนาง ทว่าในยามนี้ เขากลับบอกให้ถอยห่างอย่างเย็นชา ท่าทีที่เป็นกลางของเขานั้นทำให้นางรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง

แต่นี่ยังแสดงให้เห็นด้วยว่าฟู่เฉินหวนสงสัยในตัวนาง นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขามีทัศนคติเถรตรงไม่เลือกที่รักมักที่ชังเช่นนี้

“ฆาตกรอยู่ในหมู่พวกเจ้า หากพวกเจ้าไม่อยากถูกสงสัยก็สารภาพออกมาตามตรง” ฟู่เฉินหวนเอามือไพล่หลัง ท่าทางของเขาดูสง่างามยิ่ง