ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 636

ลั่วชิงยวนมองเขาอย่างประหม่า หัวใจของนางแทบจะกระโดดออกจากอก

นางกับฝูเสวี่ยเป็นคนคนเดียวกัน เช่นนั้นจึงมีความคล้ายคลึงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

สิ่งเหล่านี้ย่อมสะดุดตาฟู่จิ่งหลี

“เหมือนกันอย่างไร?” ลั่วชิงยวนถาม

ทว่า คำตอบต่อมาของฟู่จิ่งหลีก็ทำให้นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

“ชอบสวมหน้ากากเหมือนกัน”

ลั่วชิงยวนผงะเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดด้วยเสี่ยงทุ้มต่ำว่า “ข้ามีรอยแผลเป็นบนใบหน้า นั่นคือสาเหตุที่ข้าสวมหน้ากาก”

“เข้าใจแล้ว” ฟู่จิงหลี่ดึงนางเข้าไปในหอฝูเสวี่ย ภายใต้การต้อนรับของแม่เล้าเฉิน เขาจึงได้ที่นั่งที่ดีที่สุด

“ท่านคงยังไม่รู้ แม่นางฝูเสวี่ยจากหอฝูเสวี่ยผู้นั้นคือพระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการจริง ๆ!”

“ท่านไม่โชคดีพอที่จะได้ดูนางร่ายรำ พี่สามของข้าปกป้องนางราวกับว่าข้าเป็นหัวขโมยตอนนี้ ท่านเซียนแทบไม่มีโอกาสแล้ว”

ฟู่จิ่งหลีพูดพร้อมกับดื่มสุราในจอก

ลั่วชิงยวนพยักหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบอะไร

ฟู่จิ่งหลีมีเรื่องสำคัญกับนางไม่ใช่หรือ? เหตุใดเขาถึงได้มาเหลวไหลอยู่ที่นี่ได้?

“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าฝูเสวี่ยจะกลายเป็นลั่วชิงยวน นางเป็นคนของพี่สามอยู่ก่อนแล้ว เคราะห์ดีที่ตอนนั้นเป็นเพียงจินตนาการเล็กน้อย หากพี่สามไม่แต่งงานกับนาง ข้านี้แหละจะเป็นคนแต่งงานกับนางเอง!”

“จุ๊จุ๊ สามีภรรยาคู่นี้เจ้าเล่ห์จริง ๆ! พวกเขาปิดบังเรื่องนี้กับข้า!”

“หรือว่าท่านเซียนฉู่ก็เห็นว่าเรื่องนี้ชอบธรรมด้วย!”

“ข้าขอดื่มอวยพรให้ท่าน” ฟู่จิ่งหลีพูดพร้อมยกจอกสุราขึ้น

ลั่วชิงยวนลดเสียงลงแล้วพูดว่า “กระหม่อมไม่ดื่มสุรา”

“ไม่เป็นไร ท่านก็ดูข้าดื่มแล้วกัน” ฟู่จิงหลี่พูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นยกจอกสุราดื่มจนหมด

ลั่วชิงยวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา หากฟู่จิ่งหลีรู้ว่าเขากำลังพูดไม่ดีกับลั่วชิงยวนต่อหน้าลั่วชิงยวน นางไม่รู้ว่าปฏิกิริยาของเขาจะเป็นเช่นไร

แต่คำพูดแย่ ๆ เหล่านั้นยังไม่จบสิ้น

ขณะที่ดื่มและพูดคุย ลั่วชิงยวนยังคงนิ่งเงียบนางทำเพียงแค่พยักหน้า

เมื่อเห็นท่าทีของนาง ฟู่จิ่งหลีจึงกล่าวต่อ “ท่านเซียนฉู่เป็นที่รู้จักกันดีในเมืองหลวงแห่งนี้ ท่านมีทั้งทักษะการทำนายดวงชะตาและการขับไล่วิญญาณร้าย ข้าสงสัยว่า จะเป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าจะเชิญท่านเซียนฉู่ไปตรวจดูบางอย่างที่วังหลวง?”

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว นี่เป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น” เฉินเซี่ยวหานยิ้มอย่างเรียบเฉยโดยไม่ได้สนใจมากนัก

ฟู่จิ่งหลีถามถามด้วยความสงสัยว่า “พวกที่ไล่ล่าเจ้าคือใครกัน แม้แต่รัฐทายาทก็ยังกล้าฆ่าเลยงั้นหรือ?”

เฉินเซี่ยวหานตอบว่า “พวกมันต้องการฆ่าข้าเพื่อเอายา”

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกใช่หรือไม่? คนพวกนี้รับมือยากจริง ๆ ทั้งยังไม่อาจจับพวกมันได้ เช่นนั้นแล้ว ข้าจะส่งคนไปจับตาดูพวกมัน”

ฟู่จิงหลี่เห็นว่าอาการบาดเจ็บของเฉินเซี่ยวหานไม่ใช่อาการบาดเจ็บเล็กน้อย หากอาการบาดเจ็บนี้เกิดขึ้นอีกสองถึงสามครั้ง ชีวิตของเฉินเซี่ยวหานก็ยากที่จะรักษาไว้ได้

“ขอบพระทัยองค์ชายเจ็ดเพคะ” ซ่งเชียนฉู่กล่าวอย่างรวดเร็ว

เฉินเซี่ยวหานผงะเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “อย่าลำบากเลย ข้าไม่อยากเป็นหนี้อะไรเจ้า”

ฟู่จิงหลี่ไม่พอใจขึ้นมาทันที “แม้ข้าจะคิดบัญชีกับพี่น้องร่วมสาบานของข้าอย่างเข้มงวด แต่ข้าก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยถึงเพียงนั้น ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต เจ้ายังจะมาคิดว่าเป็นหนี้ชีวิตอะไรอีก เช่นนั้นแล้วเจ้าก็อย่าได้ถือว่าข้าเป็นพี่น้องอีกเลย!”

เฉินเซี่ยวหานไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มคุยกันว่า “ช่วงนี้เจ้ายุ่งอยู่กับอ๋องผู้สำเร็จราชการ และเจ้าก็ได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ใน

ครั้งนี้ ข้าประทับใจเจ้ามาก”