ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 666

ขณะที่ลั่วชิงยวนกังวลว่าอาจมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นที่ประตูตำหนักอ๋อง นางก็เห็นร่างที่ไม่คาดคิดในฝูงชน

ฟู่จิ่งหลี!

ฟู่จิ่งหลีวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านกำลังทำอะไร?” ลั่วชิงยวนมองดูฟูจิงลี่ด้วยความสับสน

“ข้าไม่เก่งวรยุทธ แต่ข้ามีเงิน ข้าเชิญพวกเขามาเป็นพิเศษ พวกเขาจะคอยอารักขาท่านต่อจากนี้ไป! ไม่ว่าท่านจะไปที่ใดพวกเขาก็จะตามไปเช่นกัน!”

“ด้วยการต่อสู้ครั้งใหญ่นี้ การเดินทางย่อมปลอดภัยอย่างแน่นอน!” ฟู่จิ่งหลีกล่าวอย่างภาคภูมิใจในสติปัญญาของตน

“ท่านเชิญพวกเขามากี่คน?”

ฟู่จิ่งหลีมองไปยังคนเหล่านั้นแล้วพูดว่า “ประมาณเจ็ดสิบหรือแปดสิบคน”

“ท่านบ้าไปแล้วหรือ? ไม่มีพระชายาคนไหนในวังที่จะออกไปข้างนอกเพื่อเผชิญการต่อสู้ครั้งใหญ่เช่นนี้หรอก”

ฟู่จิ่งหลีถามอีกครั้ง “ท่านจะออกไปข้างนอกงั้นหรือ? ไปด้วยกันสิ!”

“อย่าตามหม่อมฉันมา!” ลั่วชิงยวนวิ่งหนีไปทันที

ฟู่จิ่งหลีไล่ตามนางไปพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่จากสำนักวรยุทธ “รอข้าด้วย! ข้ายังเจ็บแผลอยู่เลย!”

เช่นนั้นแล้ว ด้านหลังของลั่วชิงยวนก็เต็มไปด้วยผู้คนติดตามราวเจ็ดสิบหรือแปดสิบคนจากสำนักวรยุทธ ขณะที่กลุ่มคนขนาดใหญ่เดินออกจากเมืองก็ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วนตลอดทาง

แม้ว่าเสียงจะดังเกินไปจริง ๆ แต่ข้อดีก็คือตลอดทางที่พวกเขาไปก็นับว่าปลอดภัยอย่างแท้จริง แม้จะอยู่นอกเมืองก็ตาม

ลั่วชิงยวนไม่รู้ว่าอู๋อิ่งจะพานางไปที่ใด จากนั้นเขาก็เดินออกห่างจากเมืองไปไกลและเริ่มเดินขึ้นไปบนเขาอีกครั้ง

ฟู่จิ่งหลีซึ่งได้รับบาดเจ็บ เขาจึงทำได้เพียงเดินช้า ๆ ในขณะที่ลั่วชิงยวนขึ้นไปถึงยอดเขาก่อน

สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือทะเลดอกไม้อันกว้างใหญ่

เสียงของอู๋อิ่งไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้เลย “นางกลับมาแล้ว!”

“ใคร?”

“ลิ่นฝูเสวี่ย!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างกายของลั่วชิงยวนก็สั่นสะท้านไปทั่วร่าง

นางก้าวไปข้างหน้า

ท่ามกลางทะเลดอกไม้คือหลุมศพของลิ่นฝูเสวี่ยจริง ๆ

ดอกไม้ป่าห้อมล้อมทั่วทั้งหลุมศพ เต็มไปด้วยดอกไม้ป่าไร้ชื่อ แต่เมื่อดอกไม้เหล่านี้อยู่รวมกันแล้วก็พูดได้ว่างดงามเป็นอย่างมาก

แต่ต่อมาจือเฉาก็ไปสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมดกับซูโหยว นางจึงได้รู้ว่าเรื่องของหลิวไท่เฟยได้จบลงแล้ว

“ท่านอ๋องค้นหาอาวุธที่ซ่อนอยู่ในเรือนของหลิวไท่เฟยทั้งคืน อาวุธทั้งหมดถูกทำขึ้นโดยหลิวไท่เฟยเอง นั่นพิสูจน์ได้ว่าพวกมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพระชายา”

“ในทางกลับกัน หลิวไท่เฟยเองที่รู้ว่าพระชายาคือฝูเสวี่ย อีกทั้งพระนางยังรู้สึกว่าพระชายาเล่นเสน่ห์ใส่องค์ชายเจ็ด เช่นนั้นแล้วพระนางจึงมีใจอาฆาตต่อพระชายา”

“เรื่องก็จบลงเช่นนี้ ไม่มีผู้ใดถามหาความยุติธรรมจากพระชายาอีกเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึงอยู่ภายในใจ

หากไม่ใช่เพราะฟู่เฉินหวนในครั้งนี้ นางคงไม่อาจต้านทานไทเฮาและคนอื่น ๆ เพียงลำพังได้ และ

การตายของหลิวไท่เฟยจะต้องถูกกล่าวหาว่านางเป็นต้นเหตุอย่างแน่นอน

เมื่อบรรลุผลลัพธ์ที่ดีเช่นนี้ได้แล้ว ฟู่เฉินหวนอาจจะต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

“พระชายา ต่อจากนี้ไปท่านอ๋องจะคอยอยู่เคียงข้างท่านเพื่อปกป้อง จะไม่มีผู้ใดทำร้ายท่านได้อีกแล้วเจ้าค่ะ!”

จือเฉารู้สึกยินดีกับพระชายาของนางอย่างจริงใจ

ในเวลานี้ แม่นมเติ้งรีบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระซิบข้างหูของลั่วชิงยวน “ขณะนี้ที่เรือนทักษิณากำลังต้มยาเป็นครั้งที่สองแล้ว หม่อมฉันได้เพียงกลิ่นหอมของยาเท่านั้น หม่อมฉันไม่อาจรู้ว่าพวกเขากำลังปรุงยาอะไรอยู่กันแน่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วชิงยวนก็ผงะเล็กน้อย นางรีบลุกขึ้นเดินออกจากเรือนทันที “ข้าจะไปดูเอง”