ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 690

ป้ายอาญาสิทธิ์ของจักรพรรดิ!

เหตุใดองค์จักรพรรดิจึงคิดว่านางสังหารองค์ชายห้า? ฟู่เฉินหวนรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่?

นอกจากนี้ จักรพรรดิมักจะฟังคำพูดของฟู่เฉินหวนเสมอ

ชั่วขณะหนึ่ง ลั่วชิงยวนตกอยู่ในความสับสน

ช่วงเวลาต่อมา องครักษ์ก็รีบรุดไปข้างหน้าอีกครั้งโดยพยายามจับลั่วชิงยวน นางไม่มีเวลาคิดและต่อสู้กลับทันที

คนกลุ่มหนึ่งล้อมรอบตัวลั่วชิงยวนไว้ แต่พวกเขาไม่สามารถจับลั่วชิงยวนได้ เมื่อเหยียนหน่ายซินเห็นฉากนี้ นางก็กังวล

ในขณะที่ลั่วชิงยวนถูกองครักษ์เบี่ยงเบนความสนใจ นางก็รีบไปที่ข้างเตียง ดึงกริชออกมาแล้วหย่อนลงบนคอของฟู่อวิ๋นโจว

“ลั่วชิงยวน!”

เสียงตะคอกดังขึ้น

ลั่วชิงยวนหยุด

เมื่อนางเห็นเหตุการณ์ข้างเตียง หัวใจของนางก็บีบรัด “เหยียนหน่ายซิน เจ้ากล้าดีอย่างไร?!”

เหยียนหน่ายซินเยาะเย้ย “ข้ากล้าควักตาของฉินไป๋หลี่ เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าแตะต้ององค์ชายห้าผู้ไม่มีนัยะสำคัญผู้นี้รึ?”

“ยิ่งกว่านั้น ใครจะรู้ว่าตอนนี้เขาตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ บางทีเขาอาจถูกเจ้าฆ่าไปแล้วก็ได้”

เหยียนหน่ายซินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แม้ว่านางจะฆ่าฟู่อวิ๋นโจว แต่ลั่วชิงยวนก็ต้องรับผิดชอบต่อการตายของฟู่อวิ๋นโจว นางไม่กล้าขัดขืนแน่

ลั่วชิงยวนกำมือแน่นและกัดฟัน นางไม่สงสัยเลยจริง ๆ ว่าเหยียนหน่ายซินจะทำสิ่งนั้นได้หรือไม่

“อย่าแตะต้องเขา!”

เหยียนหน่ายซินยกริมฝีปากขึ้นแล้วยิ้มเบา ๆ “หากเจ้ายอมอยู่นิ่ง ๆ ก็ไม่เป็นไร เจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไรเล่า?”

“หากเจ้ายอมไปกับข้าแต่โดยดี ข้าจะไม่ลงมือกับเขา!”

“อย่างไรเสีย ข้าไม่มีความเกลียดชังกับองค์ชายปลายแถวผู้นี้ และข้าก็ไม่สนใจชีวิตของเขาเสียเท่าไหร่ด้วย”

ลั่วชิงยวนมองไปที่ฟู่อวิ๋นโจวซึ่งยังคงหมดสติอยู่บนเตียงและเป็นกังวล เขาเกือบตายขณะพยายามช่วยนาง นางไม่สามารถทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายได้อีกต่อไป

เหยียนหน่ายซินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“เช่นนี้ดีหรือไม่เล่า? คุกเข่าลงแล้วขอร้องข้า โขกหัวคำนับสามครั้ง บางทีข้าอาจจะยอมไว้ชีวิตเจ้า”

ดวงตาของลั่วชิงยวนเย็นชาและนิ่งงัน

เหยียนหน่ายซินมองดูการแสดงออกที่ท้าทายความตายของนาง และหัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความโกรธ “ดี เจ้ามันเก่งเสียจริง!”

ทันทีที่นางพูดจบแส้ก็ฟาดลงมาอย่างแรง และความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นเข้าสู่ร่างของนาง ตามมาด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจนทำให้ผิวหนังและเนื้อแตก

ลั่วชิงยวนกัดฟันและอดทนต่อความเจ็บปวดโดยไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

เหยียนหน่ายซินยิ่งโกรธและเฆี่ยนตีนางอย่างหนักไปเรื่อย ๆ

แส้ยาวส่งเสียงดังสนั่น ทั้งยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้มากมายบนร่างกายของลั่วชิงยวน ในไม่ช้า ร่างของนางก็โชกไปด้วยเลือด

นางกลั้นความเจ็บปวดอันรุนแรงเอาไว้ ใบหน้าของลั่วชิงยวนซีดลง เม็ดเหงื่อหนาไหลออกมาจากหน้าผากของนาง

เหยียนหน่ายซินรู้สึกเหนื่อยหลังจากเฆี่ยนตีอีกฝ่ายนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อเห็นว่าลั่วชิงยวนกำลังจะตาย นางจึงหยุดมือ