ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 697

เขานึกอยากจะพาตัวลั่วชิงยวนออกไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่เขามิรู้ว่าจะกล้าสู้กับสายตาเย็นชาของนางได้อย่างไร

บรรดาหมอถูกส่งไปทีละคน พวกเขาถือล่วมยาและเวชภัณฑ์มากมายอยู่ในมือด้วย

เมื่อมองแวบแรก ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปรักษาอาการบาดเจ็บของเหยียนหน่ายซิน

ฟู่เฉินหวนหยุดหนึ่งในนั้น “หมอหลวงสวี่”

หมอหลวงสวี่หยุดและพูดว่า “พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าอยู่นี่และคอยดูแลองค์ชายห้าและพระชายาอ๋องแล้วกัน ที่นี่ไม่มีหมอหลวงอยู่เลย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

……

หลังจากที่ฟู่อวิ๋นโจวได้รับยา และอาการทางกายภาพของเขาเป็นปกติดีแล้ว ลั่วชิงยวนก็เบาใจได้เปลาะหนึ่ง ก่อนจะฟลุบหลับลงไปกับโต๊ะ

ฟู่เฉินหวนเดินเข้าไปในห้องอย่างช้า ๆ หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาแล้วสวมให้ลั่วชิงยวนอย่างระมัดระวัง

ลั่วชิงยวนตื่นขึ้นมาในขณะนั้น แต่นางอ่อนล้าเหลือทนและไม่อยากจะขยับกายแม้แต่น้อย

ในเวลานี้องค์จักรพรรดิก็รีบมาอย่างใจจดใจจ่อ

“พี่สาม พี่สาม! นางผู้นั้นคือลั่วชิงยวนจริงหรือ? ท่านนี่ใจร้ายจริง ๆ เก็บงำเรื่องนี้ไว้จากข้ามาตั้งนาน!” ฟู่จิ่งหานรีบเข้าไปในห้อง

ฟู่เฉินหวนส่งเสียง ‘ชู่ว’ ออกไปทันที

องค์จักรพรรดิตกใจเล็กน้อย เขาลดเสียงลง และชี้ไปยังร่างที่นอนอยู่บนโต๊ะ “นี่พระชายาท่านหรือ?”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและดึงเขาออกจากห้องไป

“เจ้ายังกล้าจะถาม! เกิดอะไรขึ้นกับเหยียนหน่ายซิน? เกิดเรื่องขึ้นกับลั่วชิงยวนได้อย่างไร…?”

ฟู่จิ่งหานตกใจเล็กน้อยและตอบอย่างไร้เดียงสา “ข้าเองก็มิรู้เหมือนกัน”

“ท่านบอกให้ข้าตามใจเหยียนหน่ายซินมิใช่หรือ? จุดประสงค์ของการเดินทางไปล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิของเรา ก็เพื่อจะปล่อยให้นางได้ทำตามอำเภอใจจนทำให้นางก่อความผิดพลาดครั้งใหญ่นี่นา!”

“วันนี้นางกล้าจับกุมพระชายาอ๋อง อีกทั้งยังทรมานนาง และยังปล่อยให้นางสู้กับหมาป่าในกรงอีก นี่เป็นความผิดและอัปยศอย่างยิ่ง!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฟู่เฉินหวนก็โกรธมาก “ว่ากระไรนะ? เจ้าปล่อยให้นางขโมยป้ายอาญาสิทธิ์งั้นรึ?”

ฟู่จิ่งหานหดคอของตนเมื่อเขาถูกดุ และพูดด้วยความรู้สึกผิด “ข้าก็ไม่คิดว่านางจะขโมยป้ายอาญาสิทธิ์ของข้าเพื่อไปจับกุมลั่วชิงยวน ข้าแค่คิดว่าในเมื่อนางกล้าขโมยป้ายอาญาสิทธิ์ของข้า จึงจะสามารถประหารชีวิตนางได้! ก็เท่านั้น มีปลาใหญ่ว่ายมาให้จับ ข้าจะมิจับได้หรือ?!”

“เพราะอย่างนั้น… ข้าก็เลยยอมให้นางขโมยมันไป”

“เจ้า!” ฟู่เฉินหวนโกรธมากจนอยากจะสบถออกมา แต่เขาทำมิได้

“ตามหาป้ายอาญาสิทธิ์เสีย! ในเมื่อนางขโมยมันไป เราก็ต้องไปหาหลักฐานมาให้ได้!” ฟู่เฉินหวนพูดอย่างเย็นชา

“เช่นนั้น ท่านช่วยไปขอโทษพี่สะใภ้สามแทนข้าด้วยแล้วกัน” ฟู่จิ่งหานพูดแล้ววิ่งหนีไป

ฟู่เฉินหวนเอามือไขว้หลังและดูมืดมนอย่างยิ่ง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะชดใช้ให้นางอย่างไร และเหตุใดเขาต้องเป็นฝ่ายขอโทษแทนด้วย?

ฟู่เฉินหวนกำลังดิ้นรนอยู่ในใจ หลังจากยืนได้สักพัก เขาก็กลับมายังลานเดิม แต่ทว่า สิ่งที่เขาเห็นนอกประตูนั้น…

มือสองข้างจับกันไว้แน่น