ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 705

นางก้าวไปข้างหน้า

เมื่อฟู่จิ่งหลีเห็นนาง เขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ในตอนที่ข้ามาที่นี่ ก็ถูกกลิ่นหอมของสวนดึงดูดเข้า ข้ามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังนำทางให้ข้ามาที่นี่”

“ครั้งนี้ข้าเห็นเด็กสาวที่งดงามราวกับเทพธิดา และข้าก็รู้ว่าสวรรค์เป็นผู้นำทางข้าให้ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเทพธิดานางนั้น!”

“แม่นางมาจากที่ใด เป็นลูกเต้าเหล่าใคร เหตุใดข้าจึงมิเคยเห็นแม่นางมาก่อน”

หากมิใช่เพราะว่าฟู่จิ่งหลีทำท่าราวกับพวกเจ้าชู้ประตูดิน ในตอนนี้ลั่วชิงยวนเกือบจะเชื่อว่าฟู่จิ่งหลีเป็นคนจริงจังแล้ว

เขาดูเป็นแบบนี้เมื่อเห็นสาวงาม แต่เขาแสร้งทำตัวดีต่อหน้านางและฟู่เฉินหวน

ฉินไป๋หลี่อดมิได้ที่จะหัวเราะในตอนที่เขาได้ยิน

ฟู่จิ่งหลีและสงสัย พลางครุ่นคิดกับตัวเอง ‘สาวงามผู้นี้อยู่กับฉินไป่หลี่ ตระกูลฉินไม่มีบุตรี หรือว่านางจะเป็นสะใภ้ตระกูลฉิน?’

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ จู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็เอ่ยขึ้นจากปากของใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย

“ในเมื่อหม่อมฉันเป็นเทพธิดา ข้าย่อมมาจากสรวงสวรรค์แน่ เช่นนั้นท่านจึงมิเคยเห็นหม่อมฉันมาก่อน”

เสียงนี้นับว่าคุ้นเคยมาก!

ฟู่จิ่งหลีขมวดคิ้วและมองดูคนตรงหน้าอย่างสับสนงงงวย เขายกฝ่ามือขึ้นเพื่อบังใบหน้าครึ่งบนของนาง

“ท่านมองออกหรือยัง? รู้แล้วหรือยังว่าหม่อมฉันเป็นใคร”

ทันใดนั้นการแสดงออกของฟู่จิ่งหลีก็เปลี่ยนไป เขาถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ “ท่าน ท่าน ท่าน!”

“ท่านคือลั่วชิงยวนงั้นหรือ?”

“ไฉนท่านจึงมีหน้าตาเช่นนี้?”

การแสดงออกของฟู่จิ่งหลีในขณะนี้ดูคล้ายว่าเขาได้เห็นผีอย่างไรอย่างนั้น

ลั่วชิงยวนเดินไปที่ชิงช้าและอดมิได้ที่จะถาม “เมื่อกี้ท่านดูอะไรอยู่หรือ?”

ฟู่จิ่งหลียังคงตกใจ

หลังจากดึงสติกลับมาได้แล้ว เขาก็ก้มหน้าลงและชี้ไปยังโครงชิงช้าแล้วพูดว่า “ดูสิ มีคราบเลือดบนเถาวัลย์นี้ด้วย”

ลั่วชิงยวนสะดุ้งและก้าวไปข้างหน้าเพื่อดู มีคราบเลือดอยู่จริง ๆ!

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและมองดูเขา “ท่านจะกลัวอะไร?”

“เพื่อมิให้กลายเป็นที่ครหาอย่างไรเล่า เข้าใจหรือไม่? ข้ามิรู้ว่าท่านหน้าตาแบบนี้ และข้าก็มิได้ตั้งใจ หากพี่สามรู้เรื่องเข้า เขาคงถลกหนังข้าออกแน่!”

เมื่อเห็นลักษณะท่าทางของฟู่จิ่งหลี นางก็ดูออกว่าเขากังวลมากจริง ๆ

ลั่วชิงยวนเอ่ยอย่างช่วยไม่ได้ “มิต้องห่วงเพคะ หม่อมฉันจะมิบอกท่านอ๋อง”

ฟู่จิ่งหลีรู้สึกโล่งใจ และกำหมัดของเขาเข้าหานางอย่างชอบธรรม “ขอบใจพี่สะใภ้สามที่ช่วยชีวิตข้า!”

“ว่าแต่ใบหน้าของท่านหายดีตั้งแต่เมื่อใดกัน? ย้อนกลับไปครานั้น พี่สามพยายามรักษาใบหน้าของท่านอย่างดีที่สุด เช่นนั้นท่านก็ควรบอกพวกเราสิว่าใบหน้าของท่านดีขึ้นแล้ว ท่านทำให้พี่สามกังวลเรื่องนี้อยู่นานทีเดียวหนา!”

คำพูดสบาย ๆ ของฟู่จิ่งหลีทำให้ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย

เขากังวลงั้นหรือ?

“พอเถิดเพคะ มิต้องพูดถึงท่านอ๋องแล้ว หม่อมฉันมิอยากได้ยิน” ลั่วชิงยวนปฏิเสธอย่างเย็นชา

ในเวลานี้ เสียงของฉินไป๋หลี่ดังมาจากภายนอก “มาดูนี่สิ ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีห้องใต้ดินอยู่ด้วย!”