ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 757

......

แม้ว่าตระกูลฟ่านจะไม่ใหญ่โต แต่ก็ดูหรูหรา ทิวทัศน์ในบ้านก็งดงามมากเช่นกัน

ลั่วชิงยวนและลั่วหลางหลางเดินไปที่ทะเลสาบ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ ลั่วชิงยวนจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “หลางหลาง ข้าไปซื้อสีผึ้งที่ขายในร้านเครื่องประทินโฉมตระกูลฟ่านเมื่อสองวันก่อน"

นางหยิบกล่องสีผึ้งออกมาแล้วเปิดให้ลั่วหลางหลางดม

ลั่วหลางหลางตกใจเล็กน้อย

ลั่วชิงยวนถามว่า “กลิ่นนี้เหมือนกับถุงหอมที่เจ้าให้ข้ามาก่อนหน้านี้เลย! เจ้าเป็นคนทำสีขี้ผึ้งนี้ใช่หรือไม่?”

ใบหน้าของลั่วหลางหลางเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเนางก็ยิ้ม “ใช่แล้ว นี่เป็นฝีมือข้าเอง”

“แล้วเหตุใด…”

ก่อนที่ลั่วชิงยวนจะพูดจบ นางก็ถูกลั่วหลางหลางขัดจังหวะ

“ในตอนนั้นตระกูลฟ่านเพิ่งย้ายมาที่ซีหยาง แม้ตระกูลเสวี่ยจะเป็นครอบครัวใหญ่อีกทั้งยังมีกิจการที่ดี แต่ก็เป็นเพียงตระกูลของฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้น บุตรหลานรุ่นหลังกับเรานับว่าห่างเหินกันเป็นอย่างมาก พวกเขาจะช่วยเหลือพวกเราอย่างจริงใจได้อย่างไร"

“เพราะเขาพูดจาดี ช่วยเราเปิดร้านและทำการค้า และช่วยให้เราเข้าร่วมสมาคมการค้าเฟิงตูได้ก็จริง แต่จริง ๆ แล้ว เขาต้องการทำลายการค้าของเรา เพื่อจะรีดไถเงินทองของตระกูลฟ่านและสินสอดของข้าเท่านั้น”

“เพื่อมิให้การค้าของตระกูลฟ่านล่มสลาย ข้าจึงทำสีผึ้งหอมนี้ขึ้น เพื่อดึงให้การค้ากลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง”

“แต่ตระกูลเสวี่ยจะทนให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นได้เยี่ยงไร พวกเขาจึงได้พยายามทุกวิถีทางเพื่อดึงกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ มาใช้ ฟ่านซานเหอมิถนัดทำการค้า เขาถูกใส่ร้ายทุกวิถีทาง”

“ข้ามิสามารถดูแลกิจการตระกูลฟ่านทั้งหมดได้ด้วยตัวเองจริง ๆ และข้าต้องเผชิญหน้าคนตระกูลเสวี่ยที่คอยเยาะเย้ยถากถาง และฟ่านซานเหอก็ต้องการทายาท”

“ต่อมา ตอนที่ข้ายุ่งกับการค้า ข้าจึงพบว่าฟ่านซานเหอติดต่อกับเฉินซวนอี๋เป็นการส่วนตัว ข้าจึงรู้สึกเหนื่อยล้าและไม่อยากทุ่มเทเพื่อเขาอีกต่อไป”

“ดังนั้นข้าจึงช่วยให้พวกเขาทั้งสองคนสมหวังและส่งมอบกิจการให้พวกเขาดูแล เฉินซวนอี๋มีฐานะและภูมิหลังทางครอบครัวที่ดี จึงสามารถรักษากิจการของตระกูลฟ่านได้"

“นางบอกว่าสีผึ้งหอมนี้เป็นฝีมือของนางเอง”

“เรื่องนี้ข้ารู้ แต่ข้าหาได้สนใจไม่ ตอนนี้ก็โล่งใจดีแล้ว”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

นางมิเคยคาดหวังว่าลั่วหลางหลางที่ติดตามฮูหยินผู้เฒ่าฟ่านและฟ่านซานเหอมาถึงซีหยางเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาและต้องการหาความสงบ จะต้องมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ในซีหยางเสียเอง

แต่ลั่วหลางหลางยิ้มและคว้าแขนของนางไว้ “ชิงยวน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า”

“แต่ตอนนี้ทุกอย่างล้วนเป็นข้าที่เต็มใจเอง เจ้ามิจำเป็นต้องโน้มน้าวข้าอีกต่อไปแล้ว”

เมื่อเห็นทัศนคติที่แน่วแน่ของนาง ลั่วชิงยวนก็ถอนหายใจอย่างช่วยมิได้

“ก็ได้ ข้าจะมิโน้มน้าวเจ้าอีก หากเป็นลั่วอวิ๋นสี่ นางจะลักพาตัวเจ้ากลับไปอย่างแน่นอน”

ลั่วหลางหลางยิ้ม ครั้งนี้ยิ้มของนางมาถึงดวงตา รอยยิ้มอ่อนหวานและอบอุ่นภายใต้สายลมแผ่วเบา

“อย่างไรก็ตาม ลั่วหลางหลาง มีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะถามเจ้า เจ้าฟังแล้วอย่าเพิ่งโกรธ”

ลั่วหลางหลางยิ้มและพูดว่า “ถามมาได้เลย”

ลั่วชิงยวนจึงพูดตรง ๆ “ข้างนอกมีคนบอกว่าเจ้ามีสัมพันธ์สวาทกับน้องสามี เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือ?”

สีหน้าของลั่วหลางหลางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน