ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 776

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและมองดูเขา “เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดถึงได้รีบร้อนเพียงนี้?”

ใต้เท้าเฉาตอบอย่างกังวล “ในหมู่บ้านปี้หลิ่งมีคนเสียชีวิตถึงหกคนติดต่อกัน ว่ากันว่าพวกเขาถูกสัตว์ป่าฆ่า และกระดูกของพวกเขาก็ถูกกินจนเกลี้ยง! กระหม่อมส่งคนกลุ่มใหญ่ออกไป และมีเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้นที่กลับมาได้!”

“ประเด็นสำคัญคือ พวกเขามิได้เห็นชัดเจนว่าสัตว์ป่าชนิดใดทำร้าย! กระหม่อมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคิดว่าท่านอ๋องประทับอยู่ในซีหยาง ดังนั้นกระหม่อมจึงมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

เรื่องเช่นนี้ ฟู่เฉินหวนย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ลั่วชิงยวนถามว่า “หมู่บ้านปี้หลิ่งอยู่ที่ใด สัตว์ป่ามิได้โจมตีเมืองซีหยางด้วยหรือ?”

ใต้เท้าเฉาตอบว่า “หมู่บ้านปี้หลิ่งอยู่บนหุบเขา และค่อนข้างไกลจากเมืองซีหยางพ่ะย่ะค่ะ”

ลั่วชิงยวนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ฟู่เฉินหวนไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “พวกเจ้าลงไปรอข้างล่างก่อน ผลัดผ้าแล้วข้าจะตามไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่ใต้เท้าเฉาจากไปแล้ว ลั่วชิงยวนก็ออกจากห้องไปด้วย

เมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้นในหมู่บ้านปี้หลิ่ง ในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าฟู่เฉินหวนถูกล่อลวงให้ต้องไปที่นั่นอย่างจงใจ

ลั่วชิงยวนกำลังรออยู่ที่ประตู เมื่อเขาเปิดประตูออกมา นางก็เห็นฟู่เฉินหวนสวมชุดสีดำที่สะอาดและเรียบร้อย ท่าทางสง่าผ่าเผยยิ่งกว่าปกติ

ลั่วชิงยวนพูดทันที “หม่อมฉันจะมิไปกับท่าน”

ฟู่เฉินหวนพยักหน้า “ต่อไปนี้เราคงต้องแยกกันทำงาน เจ้าเองก็ต้องระวังตัวให้ดีด้วย”

ฟู่เฉินหวนพูดพร้อมกับยื่นบางอย่างให้นาง “หากเจ้าพบอันตรายที่มิสามารถแก้ไขได้ ก็จุดสิ่งนี้เสีย”

ลั่วชิงยวนรับมันไป

นี่คือพลุสัญญาณ

ลั่วชิงยวนยังมอบของสองสิ่งให้ฟู่เฉินหวนด้วย “เก็บเครื่องรางนี้ไว้ใกล้ตัวท่าน อย่าเผลอทำหล่นหายเชียวเพคะ”

“และนี่คือยาแก้พิษ มันสามารถล้างสารพิษทั่วไปได้”

หัวใจของฟู่เฉินหวนรู้สึกอบอุ่น ริมฝีปากยกยิ้ม “เจ้ากลัวว่าข้าจะตายในหมู่บ้านปี้หลิ่งงั้นหรือ?”

ลั่วชิงยวนยิ้มและพูดว่า “ได้สิ”

ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงติดตามเสวี่ยชวนเฟิงออกไปเดินรอบเมือง

เสวี่ยชวนเฟิงจงใจพานางไปที่ร้านค้าบางแห่งของสมาคมการค้าเฟิงตู ที่กล่าวได้ว่าธุรกิจกำลังดำเนินไปอย่างเต็มที่

ลั่วชิงยวนยอมติดกับดัก และถามอย่างสงสัย "นี่คือร้านค้าของสมาคมการค้าเฟิงตูใช่หรือไม่ กิจการนี้ดีมาก อาจดีกว่าหอฝูเสวี่ยของเราอีกเสีย”

เสวี่ยชวนเฟิงตอบว่า “นี่ยังนับว่าธรรมดา ยังมิถึงช่วงที่คึกคักที่สุด”

“แต่ในสมาคมของเรา ร้านค้าทุกแห่งล้วนดำเนินไปด้วยดี”

“แม่นางฝูเสวี่ยสนใจที่จะเข้าร่วมสมาคมการค้าเฟิงตูของเราหรือไม่เล่า?”

ลั่วชิงยวนลังเล “ด้วยสถานะของข้า ข้าสามารถเข้าร่วมเข้าร่วมสมาคมการค้าเฟิงตูได้ด้วยหรือ ข้าเกรงว่าท่านอ๋องจะมิยอม..."

เมื่อเห็นว่านางมีความคิดบางอย่าง เสวี่ยชวนเฟิงจึงพูดอย่างรวดเร็ว “แม่นางฝูเสวี่ย แม้ว่าท่านอ๋องจะให้อิสระทางการเงินของท่านในตอนนี้ แต่อย่างไรมันก็เป็นเงินของท่านอ๋อง”

“สิ่งที่ท่านถืออยู่ในมือของท่านเองต่างหากถึงจะเรียกว่าเงินของท่านเอง”