ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 782

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว มองไปรอบ ๆ แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

นางค่อย ๆ เดินไปยังจุดที่เสวี่ยชวนเฟิงนั่งอยู่ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าเสวี่ยชวนเฟิงลงไปกองกับพื้น

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและก้มลงเพื่อเขย่าเสวี่ยชวนเฟิง แต่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จากเขา

ลั่วชิงยวนมองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

จากนั้นนางก็ช่วยพยุงเสวี่ยชวนเฟิงขึ้น ก่อนกลับมายังตำแหน่งเดิมของนางเพื่อนอนหลับต่อ

......

รุ่งสางแล้ว

คนของสมาคมการค้าทยอยกันมาถึง พวกเขาปลุกลั่วชิงยวนและเสวี่ยชวนเฟิง

ทั้งสองตื่นขึ้นมา ขยี้ตาด้วยความงัวเงีย

“ข้าง่วงมากจนเผลอหลับไปก่อนจะตรวจบัญชีเสร็จเสียอีก” ลั่วชิงยวนหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาอ่านต่อ

เสวี่ยชวนเฟิงเริ่มไม่ไหว แต่ก็ยังคงนั่งอยู่กับนางต่อไป

ลั่วชิงยวนอยู่ต่ออีกครึ่งวัน แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ และชายในชุดดำก็ไม่ปรากฏตัว ดังนั้นนางจึงออกจากสมาคมการค้าเฟิงตูไป

เมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยม ลั่วชิงยวนจึงถามจือเฉาว่า “มีข่าวอะไรจากท่านอ๋องบ้างหรือไม่?”

จื่อเฉานำชาและอาหารมาให้ “ท่านอ๋องมิอยู่เพียงสองวัน พระชายาก็คิดถึงท่านอ๋องแล้วหรือเจ้าคะ?”

“เซียวชูส่งจดหมายมาทางนกพิราบแล้วเจ้าค่ะ”

จื่อเฉาหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมามอบให้ลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนคลี่มันออก บนกระดาษบอกว่า พวกเขาเพิ่งมาถึงหมู่บ้านปี้หลิ่งและไม่พบร่องรอยของสัตว์ร้ายเลย

“นกพิราบสื่อสารยังอยู่ที่นี่ หากพระชายามีอะไรจะบอกท่านอ๋องก็สามารถส่งข้อความฝากไปได้เจ้าค่ะ”

จือเฉายกกรงขึ้นจากขอบหน้าต่าง

ลั่วชิงยวนเขียนคำสั้น ๆ สองสามคำ เพื่อแจ้งให้เขาทราบถึงสถานการณ์

นางมิได้พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่นางค้นพบเมื่อคืนนี้ เพราะเรื่องนี้เป็นความลับ ดังนั้นนางคงต้องบอกฟู่เฉินหวนด้วยตนเองในภายหลัง

“พี่สาวหลางหลางถูกรังแก! นางถูกไล่ให้ไปอยู่ที่สวนหลังบ้านตระกูลฟ่าน นายหญิงกำลังบังคับให้นางซักผ้า และยังทุบตีนางอีก! พระชายาได้โปรดช่วยนางด้วยเจ้าค่ะ!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนไป “ว่ากระไรนะ?!”

ลั่วชิงยวนรีบวิ่งออกจากประตูไปทันที และขอทานตัวน้อยก็รีบพานางไป

คราวนี้มายังประตูหลังบ้านตระกูลฟ่าน ประตูเปิดอยู่ ขณะนั้นหญิงชราเหล่านั้นกำลังบังคับให้ลั่วหลางหลางซักเสื้อผ้าของพวกนาง เสื้อผ้าในอ่างกองเป็นภูเขา อีกฝ่ายยังโยนเสื้อผ้าใส่นางด้วย

“พวกนี้ต้องซักให้เสร็จวันนี้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต้องกินข้าว!”

ลั่วหลางหลางมิได้พูดอะไร

หญิงชรานางหนึ่งยังผลักหัวของลั่วหลางหลางอย่างแรง “ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่ เจ้าได้ยินหรือไม่ ถ้าได้ยิน ก็ตอบมา!"

“เป็นใบ้หรือไร?!”

ลั่วหลางหลางมิได้พูดอะไร หญิงชรานางนั้นพับแขนเสื้อขึ้น แล้วพยายามฉวยเรือนผมของลั่วหลางหลาง

สีหน้าของลั่วชิงยวนเปลี่ยนไป รีบเข้าไปคว้าคอเสื้อของหญิงแก่คนนั้นไว้ แล้วตบหน้านางทันที