ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 796

ประตูถูกเตะจนเปิดออกอย่างกะทันหัน และร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในห้อง

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ เขาจึงดึงดาบออกจากฝัก และโยนฝักใส่เฉินซวนอี๋ ด้วยพลังที่แข็งแกร่งมากจนกระแทกร่างของเฉินซวนอี๋ให้ถอยออกไป

เก้าอี้ในมือของนางก็ล้มลงกับพื้นเช่นกัน

“เจ้ากำลังทำอะไร!” ฟ่านลิ่งเสวียนใบหน้าเปลี่ยนสี เมื่อได้เห็นฉากนี้

เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วพลิกตัวเฉินซวนอี๋

ใบหน้าของเฉินซวนอี๋เต็มไปด้วยความโกรธ ดึงกริชออกมาและพุ่งเข้าหาลั่วหลางหลางที่อยู่ข้างเตียง

ในขณะนี้ เฉินซวนอี๋มีเพียงความคิดเดียวในใจ นั่นคือการฆ่าลั่วหลางหลาง!

แต่ฟ่านลิ่งเสวียนจะปล่อยให้นางมีโอกาสนั้นได้อย่างไร ยามฉุกเฉินเช่นนั้น เขาเตะร่างของเฉินซวนอี๋จนนางล้มลงกับพื้น

หลังเฉินซวนอี๋ล้มลง นางยังพยายามจะลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในท้องทำให้นางมิสามารถลุกขึ้นได้อีก “โอ๊ย ท้องของข้า…”

บริเวณที่เฉินซวนอี๋นั่งอยู่ มีเลือดสดหยดลงมาที่พื้น

ลั่วหลางหลางตกตะลึง

“สตรีชั่วช้า!” ฟ่านลิ่งเสวียนโกรธ ดุด่าเฉินซวนอี๋ “เจ้ามิคู่ควรกับการอุ้มท้องทายาทตระกูลฟ่าน!”

“โอ๊ย… ใครก็ได้ ลูกของข้า ลูกของข้า…” เฉินซวนอี๋ร้องขอความช่วยเหลืออย่างเป็นกังวล

ลั่วหลางหลางรีบเก็บฝักดาบที่ตกอยู่บนพื้น วิ่งไปใต้โต๊ะแล้วหยิบกล่องที่นางซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ออกมา พลางดึงฟ่านลิ่งเสวียนวิ่งออกจากห้องไป

คนรับใช้รีบเรียกหมอทันที และตามฟ่านซานเหอกลับมา

ถึงกระนั้น เฉินซวนอี๋ซึ่งนอนอยู่บนเตียงมิสนใจเด็กในท้อง แต่กลับรีบติดต่อชายชุดดำทันที

ลั่วฉิงเพิ่งกลับมาถึงเมืองซีหยางและกำลังจะไปที่สมาคมการค้าเฟิงตู เมื่อได้รับจดหมายขอความช่วยเหลือด่วนจากเฉินซวนอี๋

นางจึงรีบไปที่บ้านตระกูลฟ่านทันที

เฉินซวนอี๋ขับไล่ทุกคนออกจากจวน รอการมาถึงของลั่วฉิง

ในที่สุด สตรีชุดดำก็มาถึง

เฉินซวนอี๋ฝืนร่างกายลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมของลั่วฉิงไว้ "ลั่วหลางหลางกำลังรวบรวมเส้นผมของข้า! นางเก็บเส้นผมของข้าไป! นางต้องค้นพบเรื่องของเราแล้วเป็นแน่!"

หลังจากรออยู่ในโรงเตี๊ยมสักพัก ลั่วหลางหลางก็เห็นสตรีชุดดำที่ข้างหน้าต่าง กำลังมองมาทางนาง

หัวใจของลั่วหลางหลางเต้นตุบ นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที

“นางส่งคนมาตามล่าข้าจริง ๆ”

ฟ่านลิ่งเสวียน ก้าวไปข้างหน้าเพื่อดูและขมวดคิ้ว กลื่นอายของคนผู้นั้นรุนแรงมาก เขาเองก็มิแน่ใจว่าจะเอาชนะได้

จากนั้นเขาก็รีบคว้าลั่วหลางหลาง แล้วพาตัวออกไปทันที “ไปกันเถอะ!”

“กองทัพของข้าประจำการอยู่ห่างจากเมืองเพียงสิบลี้ ข้ามิเชื่อหรอกว่านางจะกล้าไล่ฆ่าเจ้าถึงในค่ายทหาร!”

ก่อนออกเดินทาง ลั่วหลางหลางมีเวลาเพียงยื่นกล่องให้จือเฉาเท่านั้น

จากนั้นทั้งสองคนก็หนีออกทางประตูหลังของโรงเตี๊ยม ควบม้าออกจากเมืองซีหยางไป

เมื่อได้รับการคุ้มครองโดยฟ่านลิ่งเสวียน ลั่วหลางหลางรู้สึกผิดอยู่บ้าง นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “หากเจ้าพาข้าออกจากตระกูลฟ่านและซีหยางวันนี้ ข้าเกรงว่าจะมีข่าวลือร้าย ๆ แพร่ออกไปอีก”

ฟ่านลิ่งเสวียนตอบอย่างเย็นชา “ข้ามิสน!”