ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 797

“ข่าวลือมิอาจเทียบได้กับชีวิตของเจ้า”

“ในเมื่อพี่ใหญ่ปกป้องเจ้ามิได้ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

......

ลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนกลับถึงเมืองซีหยางในช่วงเย็น

ทั้งสองตั้งใจจะกลับโรงเตี๊ยมทันที แต่มิคาดคิดระหว่างทางที่ผ่านสมาคมการค้าเฟิงตู จะได้เห็นสมาคมการค้าเฟิงตูกำลังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

ลั่วชิงยวนลงจากหลังม้า วิ่งเข้าไปในสมาคมทันที นางเห็นควันหนาทึบปกคลุมสมาคม ทุกคนต่างเก็บข้าวของและวิ่งออกมาจากสมาคม

ในตอนที่ฟู่เฉินหวนกำลังจะเข้าไปในสมาคม เขาเห็นเงาของคนในชุดดำแยกตัวจากฝูงชนอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

คิ้วของฟู่เฉินหวนเลิกขึ้น รีบเข้าไปในสมาคมทันที

“ชิงยวน! ชิงยวน!” ฟู่เฉินหวนมาช้าเกินไป จึงมิพบลั่วชิงยวนแล้ว

ลั่วชิงยวนรีบเข้าไปในห้องลับนั้น ซึ่งไฟเริ่มลามไปถึง อย่างไรก็ตาม ยังมิเห็นเปลวไฟ มีเพียงควันหนาทึบลอยอยู่ในอากาศ

เหตุใดห้องลับจึงถูกไฟไหม้ได้ ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว หรือจะเป็นลั่วฉิงที่ทำลายห้องลับ?

มิได้ ในนั้นยังมีหลักฐานและบัญชีอีกมาก และมีของของลั่วหลางหลางและเฉินซวนอี๋อยู่ในห้องลับชั้นในสุดอีก หากสิ่งเหล่านั้นถูกเผา ชีวิตของลั่วหลางหลางจะตกอยู่ในอันตราย!

นางฉีกผ้าออก ชุบด้วยน้ำชา คลุมหน้าไว้ แล้วรีบเข้าไปในห้องลับนั้นทันที

จนกระทั่งนางได้เห็นร่างของเสวี่ยชวนเฟิงในห้องลับนั้น ลั่วชิงยวนจึงตระหนักได้ว่าเขาสัมผัสกลไกโดยมิได้ตั้งใจและถูกกับดักเล่นงานจนเสียชีวิต

ลั่วฉิงรู้ว่ามีคนบุกเข้ามาในกลไกแล้ว จึงจุดไฟเผาห้องลับทันที

ไฟกำลังกลืนกินสมุดบัญชีบนชั้นหนังสือ ลั่วชิงยวนมิสนใจ และเปิดใช้กลไกกลอนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ทันที และเข้าไปในห้องลับด้านในไป

สถานที่แห่งนี้มิได้ถูกไฟเผา แต่กลับมีควันหนาทึบปกคลุมจนแทบมองมิเห็นอะไรเลย

ตะเกียงทั้งสองดวงยังคงถูกจุดอยู่ หลังจากที่ลั่วชิงยวนเป่าจนดับ นางก็หยิบกองข้าวของแล้ววิ่งกลับออกไปอย่างเร่งรีบ

ทว่าห้องลับตรงกลางถูกไฟเผาผลาญ ชั้นหนังสือที่ลุกไหม้พังทลายลง ขวางทางของลั่วชิงยวนเอาไว้

อากาศร้อนแผดเอาจนทำให้แสบร้อนที่ผิว

ขณะที่ลั่วชิงยวนกำลังคิดหาวิธีแก้ไข จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างคลุมเครือในสายตาของนาง

ในสถานที่อันตรายเช่นนี้ คนอื่นคงจะหนีไปนานแล้ว แต่ฟู่เฉินหวนกลับรีบเข้าไปช่วยนาง

หลายคนรวมตัวกันอยู่นอกสมาคมการค้าเฟิงตู คิดหาทางดับไฟ ลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวน เดินออกไปทางประตูด้านข้าง โดยไม่มีใครเห็น

หลังออกจากสมาคมการค้าเฟิงตูแล้ว ฟู่เฉินหวนก็โยนผ้าห่มทิ้งไป ขมวดคิ้วมองนาง “ที่นั่นอันตรายขนาดนั้น เจ้ามิกลัวตายหรือ?”

ใบหน้าทั้งคู่เปรอะเปื้อน นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วชิงยวนเห็นฟู่เฉินหวนในสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ อาภรณ์ของเขาถูกเผาจนขาดวิ่น

“หม่อมฉันเข้าไปเพื่อสิ่งนี้ สิ่งนี้เกี่ยวพันกับชีวิตของลั่วหลางหลาง!"

“ว่ากระไรนะ? ให้ข้าดูหน่อย?” ฟู่เฉินหวนเดินเข้ามาข้างหน้า

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดกันมากขึ้น ซึ่งทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางหันหลังวิ่งหนีไป “กลับไปดูที่โรงเตี๊ยมแล้วกัน!”

ทั้งสองรีบกลับไปที่โรงเตี๊ยมทันที

แต่กลับได้เห็นจือเฉายืนอยู่หน้าประตูโรงเตี๊ยมในสภาพร้อนใจ

“ท่านอ๋อง พระชายา ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว! มีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณหนูหลางหลางเพคะ!”