ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 798

สีหน้าของลั่วชิงยวนเปลี่ยนไป “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

จือเฉาหยิบกล่องไม้ออกมาแล้วส่งให้ลั่วชิงยวน “คุณหนูหลางหลางมาที่นี่เมื่อเช้านี้ เดิมทีนางต้องการรอให้พระชายากลับมายังโรงเตี๊ยม แต่ดูเหมือนจะมีนักฆ่าไล่ล่านางอยู่เจ้าค่ะ!”

“นางมอบสิ่งนี้ให้บ่าวและออกไปแล้วเจ้าค่ะ!”

จู่ ๆ หัวใจของลั่วชิงยวนก็เต้นระทึก “ไปแล้ว? ไปที่ใด?”

จื่อเฉาส่ายหัว “บ่าวมิรู้เจ้าค่ะ!”

ลั่วชิงยวนเปิดกล่องผ้าและเห็นว่ามีเส้นผมอยู่ภายใน

นี่คงจะเป็นผมของเฉินซวนอี๋

จู่ ๆ หัวใจของลั่วชิงยวนก็รู้สึกวิตกหวาดหวั่นขึ้นมา คงเป็นลั่วหลางหลางที่เก็บเส้นผมนี้ได้ และถูกเฉินซวนอี๋จับได้เอา

พูดตามหลักเหตุผลแล้ว ลั่วฉิงน่าจกลับมาที่เมืองซีหยางก่อนหน้าพวกเขา คนที่ไล่ล่าลั่วหลางหลางน่าจะเป็นลั่วฉิง!

ดังนั้นนางจึงกลับไปที่สมาคมการค้าเฟิงตูอย่างล้าช้า แล้วจึงค้นพบว่าเสวี่ยชวนเฟิงบุกเข้าไปในห้องลับ ลั่วฉิงจึงจุดไฟเผาห้องลับ

ด้วยความแข็งแกร่งของลั่วฉิง ลั่วหลางหลางอาจตกอยู่ในอันตราย

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ปลอบใจนางทันที “อย่าเพิ่งกังวลเลย เราไปหาตัวนางกันก่อน!”

จือเฉากล่าวอย่างรวดเร็วว่า “มีบุรุษอีกคนอยู่กับคุณหนูหลางหลางด้วย แต่บ่าวมิรู้จักเขา เขาเป็นพาคุณหนูหลางหลางไป!"

“บุรุษหรือ?”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วด้วยความสับสน

จากนั้นนางก็รู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย

หากลั่วหลางหลางมิได้อยู่เพียงลำพัง นางก็อาจจะรอดจากการไล่ล่าของลั่วฉิงได้

นางหันไปมองฟู่เฉินหวน “ในห้องลับของสมาคมการค้าเฟิงตูนั้นเต็มไปด้วยบัญชีที่ล้วนเป็นหลักฐานแสดงถึงความผิด!”

“ก่อนหน้านี้ หม่อมฉันได้ขโมยบัญชีเหล่านั้นไปเพียงสองเล่มเท่านั้น และส่วนที่เหลือก็ถูกเผาไปแล้ว”

“เสวี่ยชวนเฟิงก็ตายแล้วเช่นกัน”

“บางทีสถานที่เดียวที่มีหลักฐานแสดงความผิดเหลืออยู่อาจเป็นที่เฉินซวนอี๋ หม่อมฉันอยากไปบ้านตระกูลฟ่าน”

ฟู่เฉินหวนพยักหน้า “ข้าจะไปกับเจ้า

“ไปกันเถิด!”

ลั่วชิงยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและเลิกคิ้ว “แท้งลูก? กรรมตามสนองเร็วขนาดนี้เชียว?”

ทันใดนั้น ฟ่านซานเหอหน้าเขียวคล้ำทันที “พระชายา!”

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ “ช่างบังเอิญจริง ๆ ข้าเป็นหมอ สามารถรักษาโรคที่หมอทั่วไปรักษามิได้ได้ดี"

“พาข้าไปหาเฉินซวนอี๋หน่อย”

ฟ่านซานเหอลำบากใจเล็กน้อย “นี่…”

“หากมิยอมก็ช่างเถอะ รอความตายไปแล้วกัน”

ฟ่านซานเหอรู้สึกประหม่า รีบเปลี่ยนท่าที "พระชายา เชิญขอรับ!"

ภายในห้อง เฉินซวนอี๋นอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางซีดเซียว เมื่อนางเห็นลั่วชิงยวนเข้ามา นางก็รู้สึกตื่นตระหนก “ออกไป! ออกไป!”

ฟ่านซานเหอรีบปลอบ "ซวนอี๋ พระชายามาที่นี่เพื่อรักษาเจ้า! หมอพวกนั้นทำอะไรมิได้ ข้ากลัวว่าเจ้าจะมิรอด!!"

“ถึงอย่างนั้นข้าก็มิอยากให้นางมารักษา! นางอยากให้ข้าตาย!” เฉินซวนอี๋แสดงอารมณ์

ลั่วชิงยวนสังเกตอาการของเฉินซวนอี๋และรู้ว่านางเสียเลือดมากเกินไปโดยมิต้องตรวจชีพจรด้วยซ้ำ นางยิ้มยกมุมปากขึ้น “วางใจเถอะ ข้ายังอยากให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่มากกว่า!”