ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 801

ลั่วชิงยวนสั่งเบา ๆ “ส่งใต้เท้าเฉาเข้าคุกไปด้วย”

ครู่ต่อมา ใต้เท้าเฉาก็ถูกลากออกไป เขาตะโกนด้วยความโกรธว่า “พระชายา ท่านมีสิทธิ์อะไรมาจับกุมข้า?! ข้ามีตำแหน่งเป็นขุนนาง ท่านเป็นเพียงสตรี!"

ลั่วชิงยวนหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาโดยตรง "สิทธิ์ที่ได้รับจากอ๋องผู้สำเร็จราชการ พอหรือไม่?"

“อย่าว่าแต่จับเจ้าเลย สิทธิ์ที่จะตัดหัวเจ้า ข้าก็มี!”

ใต้เท้าเฉาตกใจเป็นอย่างมาก นี่คือป้ายอหิมังกรจากอ๋องผู้สำเร็จราชการ

องค์จักรพรรดิมอบให้แก่อ๋องผู้สำเร็จราชการ นี่มิเพียงแต่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจในฐานะอ๋องผู้สำเร็จราชการเท่านั้น แต่ยังมีอำนาจในการสั่งทหารและตัดสินโทษขุนนางที่ต่ำกว่าขุนนางขั้นหนึ่งขุนนางขั้นหนึ่งอีกด้วย

สิ่งที่สำคัญเช่นนี้ อ๋องผู้สำเร็จราชการกลับมอบให้กับสตรีนางหนึ่ง!

นี่มันยุคสมัยอะไรกัน!

ในวันเดียวกันนั้น ลั่วชิงยวนได้จับกุมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับสมาคมการค้าเฟิงตู นำพวกเขาเข้าคุกไปจนหมด

ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึด พร้อมย้ายบัญชีทั้งหมดไปยังสมาคมการค้าเฟิงตู

ปลาตัวเดียวที่หลุดลอดอวนนี้ไปได้ เห็นจะมีเพียงลั่วฉิง

แต่ลั่วชิงยวนมิพบนางในเมืองซีหยาง

หลังจากเสร็จงานแล้ว ลั่วชิงยวนก็พาลั่วหลางหลางกลับไปยังบ้านตระกูลฟ่าน

มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในเมืองซีหยางเช่นนี้ ฟ่านซานเหอย่อมได้ยินข่าวคราวเป็นธรรมดา เมื่อเห็นลั่วชิงยวนมาเขาก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย

เขามองไปที่ลั่วหลางหลางอย่างรวดเร็ว พลางพูดว่า “หลางหลาง เจ้าคงมิใจร้ายเช่นนั้นใช่หรือไม่?!”

ลั่วชิงยวนเหลือบมองเขาด้วยความประหลาดใจและเย้ยหยัน “เจ้ามิสนว่านางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่กลับกลัวว่านางจะใจร้ายกับตระกูลฟ่านของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

ลั่วหลางหลางจ้องมองฟ่านซานเหอด้วยความผิดหวังและเอ่ยอย่างสงบ “ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจได้ว่าตระกูลฟ่านจะได้รับผลกระทบไปด้วยหรือไม่”

เมื่อพวกเขามาถึงห้องโถง ฟ่านซานเหอสั่งให้คนเตรียมชาอย่างรวดเร็ว

ลั่วชิงยวนพูดเสียงเย็นชา “มิต้องเตรียมชา ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น”

“เขียนหนังสือหย่าเสีย หลางหลางจะมิเกี่ยวข้องกับตระกูลฟ่านของเจ้าอีกนับจากนี้เป็นต้นไป”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฟ่านซานเหอก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันที

เขามองไปยังลั่วหลางหลางอย่างมิเชื่อ “หลางหลาง เจ้าต้องการให้ข้าหย่ากับเจ้าหรือ?”

“หลางหลาง เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน...”

หากลั่วชิงยวนหมายจะทำลายกับตระกูลฟ่าน ตระกูลฟ่านจะต้องพินาศแน่!

ดังนั้น...

“ไม่ ข้าจะมิหย่ากับเจ้า หลางหลาง เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไป! เจ้าจะทุบตีข้าและดุด่าข้าอย่างไรก็ได้ แต่ข้าจะมิยอมหย่ากับเจ้า!”

เมื่อได้ยินคำพูดของฟ่านซานเหอ ลั่วชิงยวนก็โกรธมาก

นางยืนขึ้นและเตะฟ่านซานเหอเข้าที่หน้าอก แยกเขาให้ห่างจากลั่วหลางหลางมากขึ้น

“ทำความเข้าใจเสียใหม่ หลางหลางมิต้องการเจ้าแล้ว! อย่ามาแสร้งทำหน้าสงสารหน่อยเลย น่ารังเกียจนัก!”

“เจ้ามิอยากเขียนหนังสือหย่าใช่หรือไม่? เช่นนั้นให้หลางหลางเขียนเองแล้วกัน!”

จากนั้นลั่วชิงยวนก็หยิบพู่กันและกระดาษมาวางบนโต๊ะทันที

ลั่วหลางหลางเขียนหนังสือหย่าโดยมิลังเล

ฟ่านซานเหอตกตะลึง และรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นมิได้ “ตามธรรมเนียมแล้ว สามีเป็นเจ้าของภรรยา มีเพียงบุรุษเท่านั้นที่หย่าร้างกับสตรี สตรีจะหย่าร้างกับบุรุษได้เยี่ยงไร? หนังสือหย่านี้จะมีผลอันใดได้?!"

ลั่วชิงยวนกำลังจะตอบโต้เมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงแก่ชราและอ่อนแรงดังมาจากข้างนอก…