ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 816

สวนหลวงในพระราชวัง

ในวันที่อากาศแจ่มใส งานชมบุปผาในพระราชวังก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว

ไทเฮาเป็นประธานในงานชมบุปผา ผู้ที่นั่งถัดจากนางคือเหยียนซุยซิน ในวันนี้นางแต่งกายอย่างอลังการซึ่งเป็นที่น่าจดจำ

วันนี้มีบุตรหลานจากตระกูลชนชั้นสูงมาร่วมด้วย ในขณะนี้ บุรุษและสตรีรูปงามในสวนกำลังชื่นชมบุปผาและแต่งบทกวีในสวน น่าดูเป็นอย่างยิ่ง

ลั่วชิงยวนเดินไปกับฟู่เฉินหวน ตามมาด้วยฟู่อวิ๋นโจว เพราะฟู่อวิ๋นโจวเองก็ได้รับเชิญในครั้งนี้เช่นกัน

แม้ว่าฟู่เฉินหวนจะมิพอใจที่มีฟู่อวิ๋นโจวติดตามเขามมาด้วย แต่เขามิอาจขังฟู่อวิ๋นโจวให้อยู่แต่ในตำหนักอ๋องได้

ในขณะนี้ฟู่เฉินหวนเดินอยู่ระหว่างลั่วชิงยวนและฟู่อวิ๋นโจว มองดูการแต่งกายของลั่วชิงยวนในวันนี้อย่างพอใจและกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าสายตาของข้าจะมิเลวเลย อาภรณ์เมฆารัตติกาลที่เจ้าสวมอยู่นี้ ดูดีกว่าอีกชุดมาก”

ลั่วชิงยวนเหลือบมองเขาอย่างอดมิได้

อีกชุดเป็นของขวัญจากฟู่อวิ๋นโจว

เนื่องจากเขารู้ว่าลั่วเยวี่ยอิงซื้ออาภรณ์ทั้งหมดจากศาลารุ้งเมฆา ฟู่อวิ๋นโจวจึงใช้ความพยายามอย่างมากในการซื้ออาภรณ์จากศาลารุ้งเมฆาให้นาง

แต่ฟู่อวิ๋นโจวคงคิดมิถึงว่าฟู่เฉินหวนซื้อศาลารุ้งเมฆาไปแล้ว

ดังนั้น ศาลารุ้งเมฆาจึงสามารถทำชุดให้ลั่วชิงยวนได้ตามที่ต้องการ

มีอาภรณ์มากมายให้นางได้เลือก

ฟู่เฉินหวนเลือกอาภรณ์เมฆารัตติกาลนี้ให้กับลั่วชิงยวน

แม้ว่าลั่วชิงยวนจะมิได้ใส่ชุดนี้ แต่นางก็มิอาจใส่ชุดเป็นของขวัญจากฟู่อวิ๋นโจวได้ มิรู้ว่าเหตุใดฟู่เฉินหวนจึงมีความสุขมากเช่นนี้

เมื่อเดินเข้าไปในสวน รูปลักษณ์ของลั่วชิงยวนก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

หลายคนรู้ว่าใบหน้าของลั่วชิงยวนงดงามขึ้น แต่ยังมิเคยเห็นมาก่อน ดังนั้นจึงมองไปที่นางเป็นตาเดียว

พวกเขากระซิบกันว่า “การเปลี่ยนแปลงของลั่วชิงยวนนี้มิน้อยเลย”

“เมื่อก่อนนางอัปลักษณ์นัก ไฉนจึงดูเหมือนนางยกหัวมาเปลี่ยนมาได้เล่า?”

“ใช่ นางงามมาก มิน่าแปลกใจเลยที่ตอนนี้ท่านอ๋องจะปฏิบัติต่อนางแตกต่างออกไป”

“แน่อยู่แล้ว บุรุษใดมิชอบสาวงามบ้างเล่า?”

ทุกสายตาของในสวนหลวงจับจ้องมา เหยียนซุยซินซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ไทเฮาในศาลายามนี้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“อีกเดี๋ยวท่านก็ได้รู้” ลั่วชิงยวนมองไปที่ทางเข้าสวน รอให้ใครบางคนมาถึง

เนื่องจากความสนใจของลั่วชิงยวนอยู่ที่ทางเข้าสวน นางจึงมิใส่ใจกับกิริยาอันใกล้ชิดของฟู่เฉินหวนที่โอบนางไว้

ฟู่อวิ๋นโจวมองดูด้วยสายตาที่เศร้าหมองและหันสายตาไปอย่างเงียบ ๆ

หลังจากที่ลั่วชิงยวนอดทนต่อสายตามุ่งร้ายของไทเฮาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็มีคนมาช่วยนางแล้ว

ลั่วเยวี่ยอิงปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่ที่ทางเข้าสวน

นางสวมชุดที่สะดุดตาที่สุดของศาลารุ้งเมฆาซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด ทันทีที่นางปรากฏตัวก็มีเสียงอุทานดังมาจากรอบตัวนาง

“สวรรค์ ชุดนี้งดงามยิ่งนัก!”

แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนอาภรณ์ ทำให้เกิดความแวววาวจาง ๆ ดอกไม้ที่ชายกระโปรงดูเหมือนจะเคลื่อนตามการเคลื่อนไหวไปด้วย คำว่า ‘ทุกย่างก้าวราวดอกบัว’ เป็นเช่นนี้เอง

ชุดนี้งดงามมาก ทำให้ลั่วเยวี่ยอิงแต่งตัวได้งดงามเช่นกัน บนศีรษะมีปิ่นปักผมสีทองประดับ และเสียงลูกปัดหยกสั่นสะเทือนดังชัดเจนในหัวใจของผู้คน

ลั่วเยวี่ยอิงได้รับความสนใจจากทุกคน นางเดินเข้ามาอย่างสงบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า