ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 820

ทว่าลั่วชิงยวนมิได้รีบร้อนขนาดนั้น

ฤทธิ์ของโอสถปรารถนานิรันดร์นี้รุนแรงมาก เมื่อเริ่มต้นแล้วจะมิสามารถหยุดได้ ต้องรอจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์ไปเอง

คงมิสามารถเรียกฮ่องเต้และไทเฮามาดูฉากเสพสมได้

เหยียนผิงเซียวและลั่วเยวี่ยอิงคงวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ตอนนี้ทั้งศาลาชิงเจี้ยนถึงได้ไม่มีนางกำนัลเลยแม้แต่คนเดียว เงียบสงบเป็นอย่างมาก

ลั่วชิงยวนย้ายไปที่ห้องของลั่วเยวี่ยอิง ​​และสระผม

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยาม ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นในลาน

ลั่วชิงยวนเดินไปที่ประตูแล้วจึงเห็นนางกำนัลเข้ามา แต่พวกนางกลับตรงไปที่อีกห้องหนึ่ง

หลังจากเคาะประตูแล้วไม่มีใครตอบจึงเปิดประตูเข้าไป

นางกำนัลเข้ามารวมกัน ก่อนจะมีเสียงกรี๊ดดังมาจากห้อง

เหล่านางกำนัลต่างหวาดกลัวและหนีไปคนละทิศคนละทาง

ในลานกว้างระหว่างเรือนฝั่งตะวันออกและตะวันตก ฟู่เฉินหวนกำลังนั่งรออยู่ เมื่อเขาได้ยินเสียงกรีดร้อง เขาก็เลิกคิ้วขึ้น

เขารีบตามเสียงนั้นไปทันที

นางกำนัลยังคงตะโกน “เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องแล้ว! มาเร็วเข้า!”

ลั่วชิงยวนซ่อนตัวอยู่หลังประตู ก่อนจะเห็นเห็นว่านางกำนัลทั้งสองคนมิได้ตื่นตระหนกเลย พวกนางเพียงแค่ตะโกนไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

ดูเหมือนว่าลั่วเยวี่ยอิงจะวางแผนไว้ล่วงหน้า

พอดีเลย นางมิจำเป็นต้องทำอะไรแล้ว

นางเปิดประตูแล้วเดินออกไปยืดเส้นยืดสาย

ในเวลานี้ฟู่เฉินหวนกำลังจะรีบวิ่งเข้าไปในลานอย่างรีบร้อน จึงตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นลั่วชิงยวน จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก มิใช่นางที่เกิดอุบัติเหตุ

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” ฟู่เฉินหวนถามอย่างเย็นชา

นางกำนัลทั้งสองรีบวิ่งไปข้างหน้าและพูดว่า “ท่านอ๋อง มีบางอย่างเกิดขึ้นในห้องนั้นท่านไปตรวจดูหน่อยเถิดเพคะ”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและเดินไป

ส่วนลั่วชิงยวนก็ติดตามไปอย่างสงสัยเช่นกัน

เขายังสั่งนางกำนัลด้วยว่า “เรื่องนี้สำคัญมาก หากมิอยากตายก็หุบปาก ใครกล้าแพร่งพรายแม้แต่คำเดียว ตาย!"

นางกำนัลก็ตกใจและพยักหน้ารับ

ลั่วชิงยวนผละออกจากมือของฟู่เฉินหวนอย่างเย็นชา และพูดอย่างใจเย็น “มิทันแล้ว เสียงเมื่อครู่ คนอื่นต้องได้ยินแล้วเป็นแน่”

นี่เป็นแผนการที่ลั่วเยวี่ยอิงและเหยียนผิงเซียววางกับดักนางอย่างรอบคอบ จะปล่อยให้จบลงอย่างเงียบ ๆ มิได้เด็ดขาด

เกรงว่าจะมีคนไปรายงานเรื่องนี้ต่อไทเฮาแล้ว

ตามที่คาดไว้มีเสียงฝีเท้ามากมายดังมาจากด้านนอก ดูเหมือนมีคนจำนวนมิน้อย

มินาน ไทเฮาก็เสด็จมา

ข้างหลังมีแขกมาร่วมงานชมบุปผา จำนวนมาก เรียกได้ว่าอุ่นหนาฝาคั่ง

“วันนี้ข้าจัดงานชมบุปผา ใครกล้าฉวยโอกาสจากงานชมบุปผามาสร้างความวุ่นวายในวังได้ขนาดนี้?”

ไทเฮาโกรธมาก เดินมาที่หน้าห้องเกิดเหตุโดยมีเหยียนซุยซินคอยประคอง และเข้าไปในห้องทันที