ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 830

นางรีบหยิบกล่องใบเล็กนั้นมา

แต่แสงในดวงตาก็จางหายไปในพริบตา เพราะกล่องได้ถูกเปิดแล้ว

ในขณะนี้ไม่มีอะไรอยู่ภายใน

ลั่วอวิ๋นสี่ขมวดคิ้ว "ข้าติดตามลั่วเยวี่ยอิงตลอดเวลา นางถูกเหยียนผิงเซียวหลอกไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้งแล้ว"

“สตรีที่อาศัยอยู่ข้างในเป็นคนเปิดกล่องนี้ออก”

“ลั่วเยวี่ยอิงแอบฟังอยู่ข้างนอก เมื่อเช้านี้ตอนที่ไม่มีใครอยู่ในบ้าน นางจึงฉวยเข้าไปขโมยสิ่งนี้มา”

“แต่สิ่งที่ข้ามิคาดคิดก็คือ นางกินของในนั้นเข้าไปทันที!”

“ข้าชิงมามิทัน... ได้แต่เก็บกล่องที่นางโยนทิ้งนี้ขึ้นมา”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็กำหมัดแน่น

จากนั้นนางก็ถามด้วยความตกใจ "นางกินของในกล่องนี้ด้วยหรือ มันคืออะไร?"

ลั่วอวิ๋นสี่ตอบ "มันดูเหมือนโอสถบางชนิด มันเล็กมากและมีสีน้ำตาลเข้ม"

ลั่วชิงยวนดมกล่อง และจริง ๆ ก็ได้กลิ่นยาหอมเข้มข้น แต่กลิ่นยาผสมกันมากเกินไปจนมิสามารถบอกได้ว่าเป็นยาอะไร

ลั่วเยวี่ยอิงผู้นี้บ้าไปแล้วจริง ๆ นางมิกลัวถูกพิษหรือไร

"ข้าขอโทษ ข้ามิได้จับตาดูให้ดีเอง” ลั่วอวิ๋นสี่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

เดิมทีนางสัญญากับลั่วชิงยวนว่าจะหาโอกาสขโมยสิ่งนี้คืนมาให้

ตอนนี้ลั่วเยวี่ยอิงกินของสิ่งนั้นเข้าไปแล้ว

“ช่างเถอะ กินแล้วก็กินไป”

ลั่วชิงยวนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่แล้วนางก็คิดได้ว่า หากมันเป็นเพียงยาเม็ด มันก็คงมิสำคัญอะไร

บางทีอาจเป็นเพียงเหตุบังเอิญที่ทุกอย่างถูกเผาหมด และเหลือเพียงสิ่งนี้

แต่ตอนนี้ ลั่วเยวี่ยอิงอย่าได้คิดเลยว่าจะได้แต่งเข้าตำหนักอ๋องมาได้อย่างราบรื่น!

“สตรีในบ้านหลังนั้นยังอยู่ที่นั่นหรือไม่?” ลั่วชิงยวนถามอย่างสงสัย

ลั่วอวิ๋นสี่ส่ายหัว “มิอยู่แล้ว”

“ที่อยู่ของนางมิเป็นหลักแหล่ง ดูเหมือนนางกำลังซ่อนตัวอยู่ในหลาย ๆ แห่ง นางเพิ่งปรากฏตัวในบ้านอีกครั้งเมื่อคืนนี้ ดูเหมือนนางจะได้รับบาดเจ็บสาหัส”

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย ผลกระทบหนักที่ลั่วฉิงต้องทนทุกข์นั้นทรมานรุนแรง และในตอนนี้นางมิน่าจะทำอะไรได้

“ลั่วเยวี่ยอิงกำลังจะแต่งเข้าตำหนักอ๋อง ดังนั้นเจ้ามิจำเป็นต้องจับตาดูนางทุกวันแล้ว นางไม่มีค่าอีกต่อไป”

“เจ้าคิดวิธีที่จะทำให้เหยียนผิงเซียวสนใจเจ้าแทนแล้วกัน”

“ตอนนี้เขาต้องการคนช่วยพอดี”

ลั่วเยวี่ยอิงแทบจะเป็นเบี้ยที่ทิ้งแล้วของเหยียนผิงเซียว หากเขาหลอกใช้ได้ก็จะหลอกใช้ แต่จะไม่มีทางเชื่อใจลั่วเยวี่ยอิง

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากสำหรับลั่วอวิ๋นสี่ที่จะติดตามลั่วเยวี่ยอิงเข้าไปในตระกูลเหยียน ดังนั้นจึงต้องเริ่มจากเหยียนผิงเซียวเท่านั้น

"ได้!"

นางเก็บกล่องนั้นและพกแผนที่ติดตัวไป

ต้องมีชิ้นส่วนแผนที่อื่น ๆ อีก ต้องรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันถึงจะรู้ว่าเป็นแผนที่อะไร

ต้องเริ่มจากจวนอัครเสนาบดี

ดังนั้นนางจึงเรียกทาสใบ้เข้ามา

ถามออกไปว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าในจวนอัครเสนาบดีมีห้องลับหรือไม่ หรือเป็นสถานที่ที่ลั่วไห่ผิงให้ความสำคัญมาก”

ทาสใบ้เขียนว่า : มีห้องลับในห้องทำงานของลั่วไห่ผิงและมีทางลับอยู่ในนั้น

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย “ทางลับนำไปสู่ที่ใด?”

ทาสใบ้เขียนว่า : บ้านอีกหลังหนึ่ง

แล้วทาสใบ้ก็วาดแผนที่ให้นาง

ทางลับนี้ไปจากบ้านอีกหลังหนึ่งตรงเข้าสู่ห้องลับ

ลั่วชิงยวนรู้สึกงุนงง “เจ้ารู้เกี่ยวกับสถานที่สำคัญเช่นนี้ได้เยี่ยงไร?”

ทาสใบ้เขียนว่า : ครั้งหนึ่งข้าเคยเห็นอัครเสนาบดีออกไปด้วยตาของตัวเอง แต่ข้ามิเห็นเขากลับมาจากประตู ข้าเห็นเขาที่นอกห้องตำรา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข้าจึงบังเอิญค้นพบข้อความลับนี้เข้า

“บ้านอีกหลังนั้นอยู่ที่ใด พาข้าไปที่นั่น!”

ทาสใบ้พยักหน้า