ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 841

ความรุ่งโรจน์และความหรูหราของจวนอัครเสนาบดีสูญสิ้นไปโดยสิ้นเชิง

ลั่วชิงยวนนอนอยู่บนเตียงอยู่หลายวัน ตอนนี้สามารถลงจากเตียงได้แล้ว แต่ซ่งเชียนฉู่ยังคงกังวลและอยู่กับนางตลอดเวลา

หลังจากนอนอยู่บนเตียงมาหลายวัน ในที่สุดนางก็ได้เดินออกจากห้องมารับแสงแดดยามเช้าอันสดใส ลั่วชิงยวนเหม่อมองไปในระยะไกล “ข้าอยากไปเยี่ยมท่านแม่”

“ข้าจะไปกับท่านด้วย!”

หลังจากนั้นพวกเขาก็ออกจากตำหนัก และขึ้นรถม้าออกจากเมือง

คนที่ซ่งเชียนฉู่จ้างมาแบกลั่วชิงยวนขึ้นเขาไป

แม้ว่านางจะเดินได้ แต่เส้นลมปราณได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง นางยังมิเหมาะกับการเดินทางไกล

บนเนินเขาแห่งนี้มีทะเลดอกไม้ป่าเบ่งบาน หอมหวนชวนหลงใหล

ถัดจากหลุมศพของลิ่นฝูเสวี่ย มีหลุมศพเพิ่มขึ้นมาที่หนึ่งหลุม นี่คืออัฐิของอาจารย์ที่ก่อนหน้านี้ให้ซ่งเชียนฉู่ช่วยฝังไว้

เมื่อมาถึงหลุมศพ ลั่วชิงยวนจะทำพิธีไหว้ แต่ทันใดนั้นกลับพบว่ามีดินที่เพิ่งถูกขุดอยู่ที่มุมหลุมฝังศพ

ศิลาจารึกก็เอนไปเล็กน้อยอีกด้วย

“เชียนฉู่ ดูสิ” ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว และชี้ให้ซ่งเชียนฉู่

ซ่งเชียนฉู่ก็ประหลาดใจเช่นกัน “แปลกจริง ก่อนหน้านี้ข้าก็จัดการไว้อย่างดีแล้วนี่ เหตุใด…”

นางก้าวไปข้างหน้าและจับศิลาจารึกให้ตรง

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “หลุมศพถูกคนขุดไปแล้ว!”

“ใครก็ได้! ขุดหลุมศพนี้ขึ้นมาที!”

หลุมศพถูกขุดขึ้นมาทีละน้อย เผยให้เห็นโลงศพด้านใน เมื่อเปิดโลงศพขึ้น ภาพที่อยู่ภายในทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

มันว่างเปล่า!

ไม่มีอะไรอยู่ในโลงศพเลย!

ซ่งเชียนฉู่ก็ตกใจเช่นกัน “ข้าเป็นคนใส่เถ้ากระดูกลงไปเองกับมือ!”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและดวงตาของนางเย็นชา “มีคนมาขุดเอาเถ้ากระดูกข้างในออกไป”

“ผู้ใดรกัน?” ซ่งเชียนฉู่แทบมิอยากจะเชื่อ

มันเป็นเพียงแค่อัฐิคนตาย เหตุใดจึงต้องขุดมันขึ้นจากหลุมด้วย?

“เหตุใดจึงกลับคำ?!”

ลั่วชิงยวนยิ้มอย่างเย็นชา “มิใช่ข้าที่กลับคำพูด แต่เป็นลั่วเยวี่ยอิงต่างหาก”

“สิ่งที่ข้าต้องการ นางได้เปลี่ยนมันไปนานแล้ว คิดจะเอาของปลอมมาหลอกข้า นี่คือราคาที่นางต้องชดใช้”

ลั่วไห่ผิงพูดด้วยความโกรธ “ลั่วชิงยวน เจ้าคิดว่าการล่มสลายของจวนอัครเสนาบดีจะเป็นประโยชน์กับเจ้าได้หรือ! เจ้าเองก็เป็นลูกสาวของจวนอัครเสนาบดี!”

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ “ตอนที่จวนอัครเสนาบดีรุ่งเรือง ก็มิเคยปกป้องข้า ตอนนี้ล่มสลายแล้วจะมีผลกระทบอะไรกับข้ารึ”

“ข้าพึ่งพาตัวเองมาโดยตลอด มิใช่จวนอัครเสนาบดีของท่าน!”

ลั่วชิงยวนเหลือบมองลั่วไห่ผิงด้วยสายตาที่เฉียบคม

เมื่อลั่วไห่ผิงได้ยินดังนั้น เขาก็กัดฟันแล้วพูดด้วยความโมโหว่า “ข้าให้กำเนิดสัตว์ร้ายเช่นเจ้ามาได้เยี่ยงไร?!"

“ในเมื่อข้าให้กำเนิดเจ้า ข้าก็จะกำจัดเจ้าเอง!”

ทันทีที่เขาพูดจบ กริชก็ถูกชักออกมาจากแขนเสื้อของลั่วไห่ผิง เขากดไหล่ของลั่วชิงยวนและแทงไปที่หน้าท้องของลั่วชิงยวนด้วยกริชนั้นอย่างแรง

เขารู้ว่าวรยุทธของลั่วชิงยวนเสียหายไปแล้ว และตอนนี้เป็นโอกาสทองที่จะได้สังหารลั่วชิงยวน นางไม่มีทางจะต้านทานได้แน่!