ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 913

ก่อนไป นางเหลือบมองฟู่เฉินหวนอย่างหมดหนทาง ฟู่เฉินหวนพยายามอดกลั้น เล็บของเขาเกือบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ และมิหันไปมองลั่วเยวี่ยอิง

ในท้ายที่สุด ลั่วเยวี่ยอิงก็ซักเสื้อผ้า แต่อาการบาดเจ็บที่มือของนางก็แย่ลงเช่นกัน

นางมิได้พูดอะไรออกมา แต่เมื่อลั่วชิงยวนนำยามา นางก็ต้องการหยิบชามยาจากมือของลั่วชิงยวน

“พี่หญิงให้ข้าทำเถิด”

นางเอื้อมมือไปหยิบมัน และทันทีที่นางแตะชามก็เจ็บจนต้องสูดหายใจลึก ๆ แล้วกดมือลงไปที่ข้อมือของตัวเอง

นางตั้งใจเผยให้เห็นแผลที่ฝ่ามืออย่างจงใจ

มีรอยมีดชัดเจน และบริเวณรอบแผลยังคงบวมและดูสาหัสมาก

ลั่วชิงยวนเหลือบมองนางโดยมิพูดอะไร และเดินตรงไปป้อนยาให้จักรพรรดิสูงสุด

ใครจะรู้ว่าลั่วเยวี่ยอิงจะมิยอมรามือ “พี่หญิง ให้ข้าป้อนยาให้เสด็จพ่อเถิด”

ลั่วชิงยวนวางยาบนเก้าอี้ ยืนขึ้นและลุกจากที่นั่ง แล้วพูดอย่างเย็นชา “หากเจ้ากล้าทำยาหกใส่องค์จักรพรรดิสูงสุด ก็จงไสหัวออกไปเสีย”

ลั่วชิงยวนจงใจใช้คำพูดเพื่อยั่วยุอีกฝ่าย อยากให้ลั่วเยวี่ยอิงรีบจากไปเร็ว ๆ

ลั่วเยวี่ยอิงหยิบชามยาขึ้นมา ใช้มือที่บาดเจ็บจับช้อนอย่างระมัดระวัง แล้วป้อนยาให้จักรพรรดิสูงสุด

จักรพรรดิสูงสุดหลับตาและปิดปากแน่น

เขามิยอมกินแม้แต่น้อย

ลั่วเยวี่ยอิงต้องการให้จักรพรรดิสูงสุดเห็นบาดแผลบนฝ่ามือของนาง แต่จักรพรรดิสูงสุดกลับหลับตาและมิได้มองนางเลย

ในตอนนั้นเอง ฟู่เฉินหวนเดินเข้ามา

เมื่อนางเห็นฟู่เฉินหวน ลั่วเยวี่ยอิงก็ส่ายข้อมือ แสร้งทำเป็นว่าเจ็บปวดและทิ้งชามลง ก่อนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย!”

ลั่วชิงยวนตกใจเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลัง ลั่วชิงยวนก็เข้าใจในทันที

ครู่ต่อมา ลั่วเยวี่ยอิงก็คุกเข่าลงบนพื้นเพื่อหยิบเศษชามยาขึ้นมา และตะโกนด้วยความตื่นตระหนก “ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ พี่หญิง”

“ข้าผิดเองที่มิระวัง”

ลั่วเยวี่ยอิงแสดงความตื่นตระหนกจนเผลอทำมือซ้ายของตัวเองบาดเจ็บอีกครั้ง

“อีกอย่าง ช่วยดูด้วยว่านี่เป็นที่ไหน ข้ามิอยากทะเลาะกับท่านต่อหน้าคนป่วย”

เมื่อจักรพรรดิสูงสุดบนเตียงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตกใจเล็กน้อย

คนอื่น ๆ มองว่าเขาเป็นจักรพรรดิสูงสุด มีเพียงลั่วชิงยวนเท่านั้นที่มองว่าเขาเป็นคนป่วย

“เจ้า!” ฟู่เฉินหวนถึงกับพูดมิออก

เขารู้สึกปวดหัวอย่างหนัก

เขาพูดอย่างเย็นชา “คราวหน้าอย่าปล่อยให้นางป้อนยาอีก!”

เมื่อฟังน้ำเสียงตำหนินี้ ลั่วชิงยวนก็รู้สึกโกรธแค้นในใจ

ทั้งที่ลั่วเยวี่ยอิงอยากเป็นคนป้อนเอง และนางยังจงใจทำชามยาแตก แต่ฟู่เฉินหวนกลับตำหนินางที่ให้ลั่วเยวี่ยอิงเป็นคนป้อน!

นางพูดอย่างเย็นชา “ท่านคิดว่าหม่อมฉันอยากให้เป็นเช่นนี้หรือ? ในสายตาของท่าน เห็นเพียงมือที่บาดเจ็บของลั่วเยวี่ยอิงเท่านั้น ท่านเคยคิดจะมองเห็นยาของหม่อมฉันที่ตกแตกไปบ้างหรือไม่?"

“ท่านคิดว่ายาชามนี้ได้มาง่ายนักรึ!”