ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 912

ลั่วเยวี่ยอิง!

นางมาได้อย่างไร!

“ท่านอ๋อง เหตุใดท่านมิรอหม่อมฉัน” ลั่วเยวี่ยอิงก้าวไปข้างหน้าและคล้องแขนของฟู่เฉินหวนเอาไว้

ลั่วชิงยวนตกใจ และมองไปที่ฟู่เฉินหวนด้วยสายตามิเชื่อ “เหตุใดท่านจึงพานางมาที่นี่?”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว

ลั่วเยวี่ยอิงรีบตอบทันที “ในฐานะภรรยาของท่านอ๋อง ข้าย่อมมาทำหน้าที่ของลูกสะใภ้ เพื่อดูแลเสด็จพ่อ”

ลั่วเยวี่ยอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตร

ลั่วชิงยวนมองดูฉากนี้ พวกเขาดูเหมือนคู่รักหวานชื่น และนางเป็นคนนอก

ทว่าในช่วงเวลาสำคัญที่ต้องรักษาจักรพรรดิสูงสุด นางจะปล่อยให้ลั่วเยวี่ยอิงเข้าใกล้ได้อย่างไร

“บาดแผลเจ้าหายแล้วรึ? ถึงได้มาที่นี่เพื่อดูแลองค์จักรพรรดิสูงสุด เจ้าแน่ใจหรือว่ามิได้มาสร้างภาระ?”

ได้ยินเช่นนี้การแสดงออกของลั่วเยวี่ยอิงเปลี่ยนไป

ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือของนางยังคงทำให้นางมิสามารถขยับมือได้

ผ้าพันแผลถูกพันไว้อย่างแน่นหนา

หมอหลวงบอกว่า มือของนางอาจมิสามารถใช้กำลังได้อีกต่อไป และมิสามารถถือของหนักได้แล้ว นั่นจะต่างอะไรกับคนพิการ?

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะลั่วชิงยวน!

ดวงตาของลั่วเยวี่ยอิงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง นางเอ่ยอย่างเย็นชา “พี่หญิงมาได้ เหตุใดข้าจะมามิได้?”

“การดูแลเสด็จพ่อเป็นความตั้งใจของข้า ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”

“ท่านอ๋องยังอนุญาตให้ข้ามา แล้วพี่หญิงมีสิทธิ์อะไรมาห้ามข้าเล่า?”

ลั่วเยวี่ยอิงพูดอย่างแผ่วเบา แต่คำพูดของนางมีความเป็นอริอย่างรุนแรงแฝงอยู่

ลั่วชิงยวนมองฟู่เฉินหวนด้วยสายตาที่เฉียบคม นางมิรู้ว่าฟู่เฉินหวนพาลั่วชิงยวนมาที่นี่ด้วยเหตุใด

ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่อันตราย หากมิสามารถรักษาโรคของจักรพรรดิสูงสุดได้ หรือหากจักรพรรดิสูงสุดเกิดเป็นอะไรไปความผิดทั้งหมดจะตกอยู่กับนาง!

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว ขณะมองไปที่ดวงตาของลั่วชิงยวน หัวใจของเขารู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงอยู่

ลั่วชิงยวนมิรู้ว่าลั่วเยวี่ยอิงต้องการทำอะไร แต่ก็ถือว่าเป็นโอกาส หากลั่วเยวี่ยอิงทำอะไรและถูกจับได้ การสังหารจักรพรรดิสูงสุดก็เป็นอาชญากรรมร้ายแรง

หากข้อกล่าวหาได้รับการพิสูจน์แล้ว แม้แต่ฟู่เฉินหวนก็มิสามารถปกป้องนางได้

ลั่วเยวี่ยอิงรีบไปรับน้ำที่ข้ารับใช้เตรียมไว้แล้วเดินไปที่เตียงพร้อมพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เสด็จพ่อ ให้หม่อมฉันเช็ดพระวรกายให้พระองค์เถิดเพคะ”

หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าเปียกแล้วเช็ดหน้าผากและมือของจักรพรรดิสูงสุดอย่างระมัดระวัง

การเคลื่อนไหวมีความระมัดระวังมาก

แต่องค์จักรพรรดิสูงสุดยังคงขมวดคิ้วมิพอใจ และมองฟู่เฉินหวนด้วยความมิพอใจ

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธ

ลั่วชิงยวนหยิบเสื้อผ้าสกปรกที่วางอยู่ข้าง ๆ มอบให้ลั่วเยวี่ยอิง ​​”เอาไปซักเสีย”

ลั่วเยวี่ยอิงตกตะลึง มองนางด้วยสายตาหวั่นเกรง แล้วพูดว่า “พี่หญิง มือของข้าได้รับบาดเจ็บ”

“เช่นนั้น ก็อย่ามารับใช้องค์จักรพรรดิสูงสุดเลย” น้ำเสียงของลั่วชิงยวนเย็นชา

ลั่วเยวี่ยอิง ​อดทนต่อความมิพอใจของนางพลางหยิบเสื้อผ้า แล้วลุกขึ้นเดินออกไป