ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 911

หลังจากปกครองหกตำหนักมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่นางตัดสินผิดพลาด

“แต่ครั้งนี้ที่นางรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุด ก็อาจเป็นโอกาสสำหรับเราด้วย”

“ตราบใดที่องค์จักรพรรดิสูงสุดสิ้นพระชนม์ระหว่างการรักษาของนาง ลั่วชิงยวนจะต้องตายแน่นอน”

“ไม่มีใครปกป้องนางได้!”

มหาราชาจารย์เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเราด้วย”

“หากสามารถล้างพิษปีกพญามัจจุราชจากองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ขึ้นมา เราทุกคนจะตายกันหมด ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ท่านปลอมแปลงพระราชโองการของฝ่าบาทกี่ครั้ง ฝ่าบาทจะต้องสงสัยแน่นอน”

พระเนตรของไทเฮาเย็นลงเล็กน้อย แสดงความเด็ดเดี่ยวขึ้นมา “วางใจเถอะ แม้ว่าเขาจะฟื้นตัวขึ้นมาได้จริง ๆ แต่ข้าก็ยังมีวิธีควบคุมเขาได้”

“ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนมีสิ่งที่พวกเขาใส่ใจมากที่สุดเสมอ”

มีความเย็นเยียบในดวงตาของไทเฮา

ระคนความโศกเศร้าเล็กน้อย

……

ยามรุ่งเช้า ลั่วชิงยวนปรุงยาและส่งไปยังตำหนักของจักรพรรดิองค์สูงสุด

ฟู่เฉินหวนที่อยู่ด้านข้างอดมิได้ที่จะหาว ใบหน้าของเขาแสดงถึงความเหนื่อยล้า ดูเหมือนว่าจะมิได้นอนทั้งคืน

เมื่อลั่วชิงยวนมาถึง เขาก็ไปนอนพักที่เรือนข้างสักหน่อย

ทุกวันจะมีคนในวังเข้ามาเช็ดตัวหลายรอบ เวลาอื่น ๆ ในตำหนักจะมีเพียงฟู่เฉินหวนคนเดียว

เขาแทบจะมิออกจากตำหนักเลย

หลังจากกินยาติดต่อกันมาหลายวัน สุขภาพของจักรพรรดิสูงสุดก็ดีขึ้นมาก หน้าตาสดใสขึ้นมาก และนิ้วมือของเขาก็เคลื่อนไหวได้คล่องขึ้น เวลาในการเคลื่อนไหวก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

สิ่งนี้ทำให้ฟู่เฉินหวนมีความสุขมาก

หลังกินอาหารกลางวันในวันนั้น พวกเขานั่งพักผ่อน แสงแดดส่องเข้ามาโดยตรงจากหลังคา

จักรพรรดิผู้สูงสุดนอนกลางวันในยามเที่ยง

ทั้งสองนั่งอยู่ตรงมุมกำแพง รู้สึกถึงความอบอุ่นของแสงอาทิตย์

ฟู่เฉินหวนมองดูรูบนหลังคาแล้วถามอย่างสงสัย “เหตุใดเจ้าจึงทำรูบนหลังคาเล่า?”

ลั่วชิงยวนตอบว่า “การจัดวางในตำหนักทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่องค์จักรพรรดิสูงสุด องค์จักรพรรดิสูงสุดได้รับการปกป้องจากพลังมังกร แต่การจัดวางของที่นี่ปิดกั้นพลังมังกรเอาไว้หมด”

“มีวิญญาณอาฆาตอยู่ทุกหนทุกแห่ง ท่านมิรู้สึกอึดอัดยามที่เดินเข้ามาหรือ?”

……

ในวันนั้น ฟู่เฉินหวนออกไปข้างนอก บอกว่ามีข่าวมาจากฉินเชียนหลี่

เมื่อฟู่เฉินหวนกลับมา ลั่วชิงยวนรีบถามขึ้นว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? สถานการณ์ทางฝั่งของฉินเชียนหลี่เป็นอย่างไร?”

ฟู่เฉินหวนตอบว่า “ทุกอย่างปกติดี”

“ยกเว้นเผ่านอกด่านที่ที่ยังคงก่อกวนชาวบ้าน ก็ยังไม่มีอันตรายอื่นใด”

“ฉินเชียนหลี่เองก็ปลอดภัยดี”

ลั่วชิงยวนถามว่า “จริงหรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนพยักหน้า

ลั่วชิงยวนยังคงรู้สึกแปลกใจ ตามเวลาแล้ว ผู้คนของฟู่เฉินหวนควรจะไปถึงชายแดน และไม่มีทางที่พวกเผ่านอกด่านเหล่านั้นจะยังมิถึงที่หมาย

พวกเขามิได้ดำเนินการใด ๆ เลยหรือ?

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ร่างที่งดงามก็เดินเข้ามาในตำหนัก ทำให้ใบหน้าของลั่วชิงยวนเปลี่ยนไป