“ท่านอ๋องยอมเข้าคุกด้วยตัวพระองค์เองก็เพื่อปกป้องลั่วชิงยวน ดูเหมือนว่าเขาจะมิได้เกลียดลั่วชิงยวนมากอย่างที่ลือกัน”
มหาราชาจารย์เหยียนสงสัยว่า ลั่วชิงยวนอาจเป็นจุดอ่อนของฟู่เฉินหวนก็เป็นได้
ในที่สุดฟู่เฉินหวนก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังมหาราชาจารย์เหยียนด้วยสายตาดุดัน
“ข้าจะมิพูดซ้ำ ใครก็อย่าได้คิดจะแตะต้องลั่วชิงยวน!”
มหาราชาจารย์เหยียนอดมิได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นฟู่เฉินหวนยอมเปิดปากในที่สุด
เขาถามอย่างมิใส่ใจ "แม้ว่ากระหม่อมจะแตะต้องนาง สถานการณ์ของท่านอ๋องในตอนนี้จะเปลี่ยนไปหรือ?"
ดวงตาของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยความอาฆาต เขามองไปยังมหาราชาจารย์เหยียนด้วยสายตาที่คมกริบ น้ำเสียงเย็นชาและอันตรายเปล่งออกมาอย่างปฏิเสธมิได้ “เช่นนั้นมหาราชาจารย์เหยียน จะลองดูก็ได้”
“หากไทเฮาทรงจะละทิ้งลูกชายของพระนางอย่างฟู่อวิ๋นโจว มหาราชาจารย์เหยียนจะทำอะไรก็เชิญ”
มหาราชาจารย์เหยียนตกใจเป็นอย่างมาก
ฟู่อวิ๋นโจว
เขาเกือบลืมฟู่อวิ๋นโจวไปแล้ว
ดูเหมือนว่าฟู่อวิ๋นโจวจะถูกคนจากตำหนักอ๋องควบคุมอีกครั้ง
แต่แล้วเขาก็ยิ้มออกมาและพูดว่า “ใช้ฟู่อวิ๋นโจวแลกชีวิตกับลั่วชิงยวนได้ แล้วตัวท่านอ๋องเองเล่า?”
“เบี้ยต่อรองใช้สองครั้งมิได้”
ดวงตาของฟู่เฉินหวนเย็นชา “หากมหาราชาจารย์เหยียนต้องการลงโทษข้าถึงขั้นประหาร ท่านก็คงต้องพยายามหาหลักฐานเพิ่มหน่อยกระมัง เรื่องเบี้ยต่อรองข้ามิต้องการหรอก”
มหาราชาจารย์เหยียนยิ้มอย่างเย็นชา “อ๋องผู้สำเร็จราชการทรงเชื่อจริงหรือว่า กระหม่อมจะหาหลักฐานมามิได้? ทว่าบางหลักฐานหามิพบ ก็ต้องใช้วิธีสอบสวน”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ขยิบตาให้ผู้คุมที่อยู่ข้าง ๆ
จากนั้นอีกฝ่ายก็หยิบแส้ขึ้นมา และทั้งสองคนก็เริ่มผลัดกันเฆี่ยนตีฟู่เฉินหวน
ขณะนั้นเอง
เสียงดุดันที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบดังมาจากภายนอก…
"หยุดนะ!"
มหาราชาจารย์เหยียนมิแสดงความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ตอบอย่างใจเย็น "กระหม่อมรู้ว่า องค์จักรพรรดิและอ๋องผู้สำเร็จราชการทรงมีความสัมพันธ์ฉันพี่น้องที่ลึกซึ้งต่อกัน ย่อมมิสามารถทนยอมให้ถูกลงโทษได้ ดังนั้นกระหม่อมจึงตัดสินใจเองเพื่อแบ่งเบาความกังวลขององค์จักรพรรดิ!"
“หากองค์จักรพรรดิทรงต้องการลงโทษกระหม่อม กระหม่อมก็หาได้มีข้อโต้แย้งไม่ กระหม่อมจะรอจนกว่าคดีจะสิ้นสุด แล้วจะให้องค์จักรพรรดิทรงตัดสินโทษ!”
“ทว่าตอนนี้ อ๋องผู้สำเร็จราชการจะต้องแบกรับอาชญากรรมนี้ไว้ก่อน!”
“หากได้รับการยืนยันว่า อ๋องผู้สำเร็จราชการมีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิจริง ๆ นั่นจะเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่จะปล่อยให้ท่านอ๋องทรงใกล้ชิดกับองค์จักรพรรดิ กระหม่อมยินดีที่จะสะสางราชสำนักให้องค์จักรพรรดิ! จะแบกรับคำด่าทอทั้งหมดไว้เอง!"
“องค์จักรพรรดิจะได้ไร้กังวล!”
คำพูดของมหาราชาจารย์เหยียนทำให้ฟู่จิ่งหานโกรธอย่างหนัก
เห็นได้ชัดว่า เขาเพียงฉวยโอกาสกำจัดคู่ต่อสู้ แต่เขาพูดอย่างยิ่งใหญ่และยังแสร้งทำเป็นเสียสละเพื่อองค์จักรพรรดิเสียด้วย
ฟู่จิ่งหานมิสามารถเอาชนะมหาราชาจารย์เหยียนด้วยคำพูดได้ ได้แต่มองฟู่เฉินหวนที่บัดนี้ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ในที่สุดเขาก็วางพระเกียรติของจักรพรรดิลง
วิงวอน “ท่านลุง!”
“คิดเสียว่าข้าเป็นขอร้องท่านเถอะ เขาเป็นพี่สามของข้า!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรี สนุกมากทุกต่อนค่ะ...
อ่านมาสามร้อยกว่าตอน ยอมรับว่านางเอกเป็นคนเก่ง เก่งแต่ทำเรื่องโง่ๆ โง่จนอ่านไปเจ็บอกไป โมโหจนจะเป็นลม ทำเพื่อผู้ชายแบบอิอ๋องไม่รู้กี่รอบ อีกกี่ตอนนางเอกถึงจะฉลาด...
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...