ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 954

เขาถูกวางยาพิษ!

ปีกพญามัจจุราชที่นางคุ้นเคยอีกแล้ว!

เพียงแต่พิษในร่างของกายของต่งเจิ้นซานนั้นซับซ้อนกว่านั้น มิเพียงแต่มีพิษจากปีกพญามัจจุราชเท่านั้น แต่ยังมีพิษชนิดอื่น ๆ อีกด้วย

และพิษเหล่านี้ได้สะสมมาเป็นเวลานานหลายปี

พิษของปีกพญามัจจุราชนั้นกลับมิได้สะสมมานานนัก

แต่เป็นเพราะพิษของปีกพญามัจจุราชที่ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น

จักรพรรดิสูงสุดก็ถูกพิษของปีกพญามัจจุราชเช่นกัน นางยังมิสามารถล้างพิษต่งเจิ้นซานได้ในขณะนี้ หากนางสามารถล้างพิษปีกพญามัจจุราชได้ ตระกูลเหยียนก็จะรู้ว่านางมีวิธีถอนพิษนี้แล้ว

ซึ่งจะส่งผลให้พวกเขาทำร้ายจักรพรรดิสูงสุดทุกวิถีทาง

ดังนั้น นางจึงทำได้เพียงต้องรักษาจักรพรรดิสูงสุดให้หายก่อน จึงจะสามารถล้างพิษให้ตงเจิ้นชานได้

ทว่าในสถานการณ์ของต่งเจิ้นซาน คงมิสามารถรักษาให้หายขาดได้ในเวลาอันสั้น

“อาการป่วยของแม่ทัพใหญ่นั้นร้ายแรงจริง ๆ ทั้งร่างกายของเขาแข็งเกร็ง พูดมิได้ และขยับตัวมิได้ ดูเหมือนเป็นโรคเรื้อรังที่สะสมมานานหลายปี”

“เราคงทำได้แค่ค่อย ๆ บำรุงรักษาไปอย่างช้า ๆ เท่านั้น”

ทันทีที่นางพูดจบ

เซี่ยงจิ้งก็ดูผิดหวัง

เขาพูดอย่างเย็นชา "หมอที่ข้าเชิญก่อนหน้านี้ก็พูดอย่างนี้เช่นกัน"

“ดูเหมือนว่าหมอที่มาจากเมืองหลวงก็มิได้เก่งกาจเสียเท่าไหร่”

ตระกูลเหยียนคงมิยอมเชิญหมอเทวดามารักษาท่านแม่ทัพใหญ่จริง ๆ หรอก

“ข้าจะลองฝังเข็มให้ท่านแม่ทัพใหญ่ก่อน บางทีอาจช่วยบรรเทาได้บ้าง”

ลั่วชิงยวนหยิบเข็มเงินออกมาแล้วเริ่มใช้มัน

ซือซิงมองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างสงสัย ดูเหมือนว่านางเป็นหมอจริง ๆ

ตระกูลเหยียนส่งหมอมาเพื่ออะไรกัน?

เขาจากไปด้วยความสงสัย แววตาเย็นชาเล็กน้อย

หลังจากที่ลั่วชิงยวนทำการฝังเข็ม กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของต่งเจิ้นซานก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังลุกขึ้นและพูดมิได้

ในความเห็นของเซี่ยงจิ้งมันมิมีประโยชน์

“มิจำเป็นต้องฝังเข็ม ดูเหมือนว่าการฝังเข็มจะมิมีประโยชน์อะไร”

แต่เมื่อร่างดำหันกลับมาและถอดหมวกคลุมบนศีรษะออก

ลั่วชิงยวนก็ต้องตกตะลึง

“เหตุใดถึงเป็นเจ้าได้?!”

นี่เป็นคนที่นางมิเคยคาดคิดมาก่อน!

“ไปคุยกันที่อื่นเถอะ”

ลั่วชิงยวนเดินตามนางไปที่ลานเล็ก ๆ อันเงียบสงบและร้างผู้คน

ประตูถูกปิดลง

เหยียนหน่ายซินหันมามองนางด้วยความสงบ "ข้ามายังอู่จิ้นนำหน้าเจ้าหนึ่งก้าว ครั้นหาที่พักได้ก็เห็นเจ้าแล้ว"

“ข้าเดาว่าเจ้ามาที่อู่จิ้นเพื่อระดมกำลังทหารแน่”

เมื่อมองดูเหยียนหน่ายซินในขณะนี้ ดูเหมือนนางจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

มิมีท่าทีหยิ่งยโสและหยาบคายเหมือนก่อนนี้อย่างสิ้นเชิง เหยียนหน่ายซินในตอนนี้ดูเยือกเย็นขึ้น แม้จะเห็นศัตรูตัวฉกาจเช่นลั่วชิงยวน นางก็ยังคงสงบอยู่

ลั่วชิงยวนตกใจ และมองดูนางด้วยสายตามิเชื่อ