ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 955

ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าความทะเยอทะยานในดวงตาของเหยียนหน่ายซินที่นางเห็นคือสิ่งใด

“ก่อนหน้านี้เจ้าล้วนแสร้งทำหรือ?”

เหยียนหน่ายซินยิ้มเบา ๆ “เจ้าหมายถึงเรื่องใดเล่า”

“อาศัยตำแหน่งว่าที่ฮองเฮา ทำตัวตามอำเภอใจ ก่อความผิดมหันต์ กล่าวอ้างว่ามิอยากเป็นฮองเฮา และต้องการหนีไปกับคนรักของเจ้า ทั้งหมดนี้เจ้าล้วนแสร้งทำหรือ?”

“ดังนั้นเจ้าจึงใจแข็งถึงขนาดลงมือฆ่าโม่เชียนด้วยมือของเจ้าเอง”

เหยียนหน่ายซินได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะออกมา "ใช่แล้ว"

“ท่าทางโง่เขลาและสิ้นหวังนั้นล้วนเป็นการแสร้งทำ ข้ามิอยากอภิเษกกับฝ่าบาทจริง ๆ เพราะถึงข้าจะเป็นฮองเฮาของเขา ข้าก็จะเป็นเพียงหุ่นเชิดของตระกูลเหยียน มิต่างอะไรจากการเป็นหุ่นเชิดในวังหลัง”

“ข้ายอมรับมิได้ที่ต้องเป็นหุ่นเชิด ถึงจะยืนอยู่ในตำแหน่งที่สูงขนาดนี้ แต่กลับมิอาจครอบครองอำนาจที่ควรมีได้เลย”

"เช่นนั้น ข้าจึงมาที่นี่"

เหยียนหน่ายซินพูด พลางหยิบป้ายคำสั่งออกมาจากอกเสื้อและมอบให้ลั่วชิงยวน

“เจ้าบอกซือซิงว่า ตระกูลเหยียนส่งเจ้ามา แต่หากเจ้าไม่มีป้ายคำสั่ง ซือซิงย่อมมิเชื่อแน่”

“ตอนนี้กองทัพกว่าครึ่งของอู่จิ้นอยู่ในมือของเขาแล้ว มีเพียงต้องใช้สิ่งนี้หลอกเขาเท่านั้นเขาจึงจะยอมเรียกทัพมาสนับสนุน”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

นางรับป้ายคำสั่งมา บนป้ายนั้นมีตัวอักษร ‘เหยียน’ สลักอยู่บนนั้น

นอกจากนี้ ยังมีตัวอักษรเล็ก ๆ ว่า ‘มหาราชาจารย์’ สลักอยู่ด้านล่างด้วย

“นี่คือป้ายคำสั่งของมหาราชาจารย์เหยียน เจ้าได้มาได้อย่างไร?”

เหยียนหน่ายซินตอบอย่างใจเย็น "แน่นอนว่าข้าขโมยมันมา"

“ข้ามิต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้วสำหรับตระกูลเหยียน”

“การขโมยสิ่งนี้ นับว่ามิใช่เรื่องยาก”

“เดิมทีข้าวางแผนที่จะนำป้ายคำสั่งนี้ไปหาซือซิงเพื่อระดมกำลังเอง แต่บังเอิญเจอเจ้าพอดี ข้าคิดว่าเจ้าคงเหมาะสมกว่าข้าในการทำเรื่องนี้”

“ท้ายที่สุด หากแผนล้มเหลว ข้าก็ยังสามารถกลับไปตระกูลเหยียนได้”

น้ำเสียงของเหยียนหน่ายซินสงบ ราวกับว่านางไม่มีอะไรปิดบัง

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วอย่างสงสัย “เจ้ามีจุดประสงค์อะไรในการทำเช่นนี้หรือ?”

เหยียนหน่ายซินตอบ “ข้ามิอยากเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ข้าต้องการกำหนดชะตาชีวิตของตัวข้าเอง”

“ดังนั้นข้าจึงมิอาจปล่อยให้แผนร้ายของตระกูลเหยียนสำเร็จลุล่วงไปได้”

เหยียนหน่ายซินยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หากแผนสำเร็จ ก็อย่าลืมบอกความดีความชอบของข้าต่ออ๋องผู้สำเร็จราชการด้วยเล่า”

หลังจากพูดเช่นนั้น เหยียนหน่ายซินก็หันหลังจากไป

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย บอกความดีความชอบของนาง?

เหยียนหน่ายซินคิดอะไรอยู่กันแน่?

สตรีผู้นี้โหดเหี้ยมกับตัวเองจริง ๆ มิรู้ว่าอาการบาดเจ็บที่ไหล่จากการถูกหมาป่ากัด หายเป็นปกติแล้วหรือยัง

นางเอาชีวิตมาเสี่ยงในแผนการนี้ ดูเหมือนว่า นางต้องการที่จะหลุดพ้นจากการควบคุมของตระกูลเหยียนอย่างมากจริง ๆ

หลังจากตั้งสติได้ ลั่วชิงยวนก็รีบหยิบป้ายคำสั่งและจากไปทันที

ในมิช้า นางก็ได้พบกับซือซิงที่กำลังสั่งคนตามหานางอยู่

พวกทหารก็รีบเข้ามาล้อมนางไว้ทันที

ซือซิงเดินช้า ๆ และจับตาดูนาง “เจ้าไปที่ใดมา?”

“แค่เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย มีอะไรหรือ?” ลั่วชิงยวนตอบอย่างใจเย็น

ซือซิงยิ้มอย่างเย็นชา "ใครส่งเจ้ามา เจ้าคิดว่าข้ามิรู้หรือว่าเจ้าเป็นใคร?"