ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 956

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย และครู่หนึ่งเผลอคิดว่าตัวตนของนางถูกเปิดเผยแล้ว

แต่เมื่อคิดไปคิดมา หากซือซิงรู้ว่านางเป็นใคร แทนที่จะพูดเช่นนี้ เขาคงจะลงมือทันที

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ "เช่นนั้นแม่ทัพซือคิดว่าข้าเป็นใครเล่า?"

น้ำเสียงของซือซิงเย็นชา "ดูเหมือนเจ้าจะมิยอมบอกความจริง งั้นก็พาตัวไปเลย ข้ามีวิธีที่จะทำให้เจ้าพูดอยู่แล้ว"

สตรีผู้นี้บอกว่านางถูกส่งมาจากตระกูลเหยียน แต่นางกลับรู้ทักษะทางการแพทย์ และยังช่วยรักษาต่งเจิ้นซานด้วย

เหลวไหลนัก เขาเป็นคนวางยาพิษเอง แล้วตระกูลเหยียนจะส่งคนมารักษาต่งเจิ้นซานได้เช่นไร

หากถามดี ๆ มิได้คำตอบ ก็ต้องใช้การทรมานอย่างรุนแรงเท่านั้น

ขณะที่ทหารกำลังเข้ามาจับนาง ลั่วชิงยวนก็หยิบป้ายคำสั่งออกมา

โดยมิพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

แต่เมื่อซือซิงเห็นป้ายคำสั่ง การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“เจ้า… เจ้าคือ...”

ลั่วชิงยวนมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง และเก็บป้ายคำสั่งกลับไป

นางพูดด้วยน้ำเสียงมิพอใจ "ยังจะจับข้าอยู่อีกหรือ? ข้าเกรงว่าหากจับข้าแล้วจะมิสามารถรายงานต่อผู้บังคับบัญชาได้กระมัง"

น้ำเสียงของซือซิงอ่อนลงทันที "แม่นาง เหตุใดท่านมิเอามันออกมาตั้งแต่แรกเล่า เชิญทางนี้"

จากนั้นซือซิงก็พาลั่วชิงยวนไปยังสถานที่ไร้ผู้คน

แล้วจึงถามว่า “ท่านมหาราชาจารย์เหยียนมีคำสั่งอะไรหรือ?”

ลั่วชิงยวนม่พูดพล่าม ตอบเสียงเย็นว่า "จัดกำลังทหารทันที ไปเสริมกำลังที่แนวชายแดนผิงหนิง"

ซือซิงตกใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ "ไม่สิ… ก่อนหน้านี้มิยอมให้เราไปสนับสนุนมิใช่หรือ? มิเช่นนั้น เหตุใดถึงให้ข้าวางยาพิษต่งเจิ้นซานเล่า?"

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา "พวกนอกด่านผิดสัญญา ความร่วมมือเปลี่ยนไปแล้ว มหาราชาจารย์เหยียนสั่งให้เจ้าส่งกองกำลังไปเสริมกำลังทันที!"

“หากครั้งนี้สำเร็จในการระงับความวุ่นวายได้ มหาราชาจารย์เหยียนจะเลื่อนขั้นให้ท่าน จากนี้ไปเมืองอู่จิ้นจะอยู่ในมือท่าน”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของซือซิงก็เป็นประกาย

“ท่านมหาราชาจารย์เหยียนมีแผนการเช่นนี้นี่เอง! ข้าเข้าใจแล้ว!”

“แม้ตอนนี้ข้าจะทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการกองทัพ แต่ข้าสามารถใช้กำลังทหารได้แค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น อีกครึ่งหนึ่งต้องฟังคำสั่งของเซี่ยงจิ้ง”

ลั่วชิงยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เจ้าพาทหารไปก่อน ข้าจะจัดการกับเซี่ยงจิ้งเอง"

ซือซิงแสดงความลังเล "หากเซี่ยงจิ้งเข้าร่วมด้วย เช่นนั้นความดีความชอบครั้งนี้... "

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย "แม่ทัพเซี่ยง ท่านเข้าใจผิดแล้ว"

“ข้ามิได้เข้าใจผิด คนของข้าเห็นเจ้านำป้ายคำสั่งตระกูลเหยียนออกมาด้วยตาของพวกเขาเอง”

น้ำเสียงของเซี่ยงจิ้งเย็นชา

“ในเมื่อเจ้าได้ระดมกำลังจากซือซิงแล้วก็อย่าคิดมายุ่งกับข้า ข้าเซี่ยงจิ้งเชื่อฟังคำสั่งขององค์จักรพรรดิเท่านั้น ป้ายคำสั่งของตระกูลเหยียนสั่งข้ามิได้!”

หลังจากที่เซี่ยงจิ้งพูดจบ เขาก็หันกลับและกลับเข้าไปในห้อง

ลั่วชิงยวนไล่ตามเขาเข้าไปทันที "แม่ทัพเซี่ยง โปรดฟังข้าก่อน เป็นองค์จักรพรรดิสูงสุดที่ส่งข้ามาที่นี่!"

เซี่ยงจิ้งตกตะลึงมือที่กำลังปิดประตูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ่งโกรธมากขึ้น

“เจ้าคิดว่าข้าอยู่ไกลเป็นหมื่นลี้ แล้วมิรู้ถึงพระอาการประชวรขององค์จักรพรรดิสูงสุดรึ องค์จักรพรรดิสูงสุดแม้แต่จะอ้าพระโอษฐ์เอ่ยก็ยังทำมิไหว แล้วจะรับสั่งให้เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร!”

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ?”

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็ปิดประตูลงอย่างแรง

ลั่วชิงยวนมิสนใจอะไรทั้งสิ้น ฝืนบุกเข้าไปด้วยแรงมหาศาลจนเซี่ยงจิ้งตกตะลึง

เซี่ยงจิ้งโกรธจัด คิดจะลงมือกับนาง