ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 958

หลังจากที่ลั่วชิงยวนจัดการสร้างม่านพิษที่ภูเขาด้านหลังเมืองเสร็จแล้ว นางและเซี่ยงจิ้งก็ไปยังชายแดนผิงหนิงเพื่อเสริมทัพทันที

แต่ทว่าเมื่อเข้าใกล้เมืองผิงหนิง นางก็ได้พบกับซือซิง

ซือซิงและคนของเขาประจำการอยู่ที่ทางเข้าหุบเขา โดยมิได้รีบไปยังผิงหนิงแม้แต่น้อย

“แม่ทัพซือ เหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่?” ลั่วชิงยวนลงจากหลังม้าและเดินไปข้างหน้าด้วยน้ำเสียงมิพอใจ

ซือซิงเหลือบมองกองทัพที่ติดตามลั่วชิงยวนแล้วหัวเราะเบา ๆ “แม่นางเก่งจริงๆ ที่สามารถสั่งการเซี่ยงจิ้งได้”

“เซี่ยงจิ้งปฏิบัติตามคำสั่งของจักรพรรดิเท่านั้น แม่นางทำได้อย่างไรเล่า?”

ลั่วชิงยวนพูดด้วยน้ำเสียงมิพอใจ "นี่มิใช่เรื่องที่ท่านต้องรู้ สิ่งที่ท่านต้องทำคือการปฏิบัติตามคำสั่งของท่านมหาราชาจารย์ต่างหาก"

เมื่อเห็นว่านางโกรธ ซือซิงก็ยิ้มและดึงนางออกไป เขากล่าวว่า "มิใช่ว่าข้ามิเชื่อฟังคำสั่ง แต่ข้ามิเคยคิดถึงเรื่องนี้เลย หลังศึกครั้งนี้จบลง เซี่ยงจิ้งและข้าจะกลายเป็นศัตรูกันอย่างถาวร"

“เนื่องจากข้าต้องการรับใช้มหาราชาจารย์ ข้าจึงต้องกำจัดสิ่งกีดขวางเสียก่อน”

“มิเช่นนั้น หลังจบศึกนี้ เซี่ยงจิ้งจะต้องหาทางกำจัดข้าเช่นกัน”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนจึงขมวดคิ้ว "จะกำจัดเขาตอนนี้เลยหรือ? เป็นไปมิได้หรอก หากเขาตาย ใครจะนำกองกำลังไปต่อต้านพวกนอกด่านเล่า?"

ซือซิงยิ้มและพูดว่า "ข้ามิได้พูดว่าตอนนี้ เพียงแค่เราสามารถปล่อยให้เขาตายในมือของพวกนอกด่านได้ แบบนี้เราก็มิต้องลงมือเอง มิใช่หรือ?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ในที่สุดลั่วชิงยวนก็เข้าใจ

“ท่านอยากให้เซี่ยงจิ้งนำทัพบุกเข้าไปก่อนใช่หรือไม่?”

“นี่คือเหตุผลที่ท่านถ่วงเวลาการไปเมืองผิงหนิงจนถึงตอนนี้หรือ?”

ซือซิงพานางไปที่ทางเข้าหุบเขาแล้วพูดว่า "ดูนั่นสิ ตรงนั้นคือเมืองผิงหนิง การสู้รบนั้นดุเดือดเพียงใด"

“คราวนี้พวกนอกด่านกรูกันมาในคราวเดียว เราสามารถใช้โอกาสนี้บุกโจมตีด้านหลังของพวกมัน ทำให้พวกมันมิทันตั้งตัวได้!”

ลั่วชิงยวนมองไปรอบ ๆ เห็นได้ชัดว่าเมืองที่ตกอยู่ในอันตรายท่ามกลางกองไฟ

ทั้งเมืองกำลังถูกพวกนอกด่านล้อมอยู่

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วมองไปที่ซือซิง "ดูเหมือนว่าท่านจะสืบเรื่องนี้มาอย่างดีแล้ว"

ซือซิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ที่ตั้งของอู่จิ้นพิเศษมาก หากมิสืบหาข้อมูลของศัตรูให้ดี หากพวกมันโจมตีเราโดยมิทันตั้งตัว ทุกอย่างก็จะจบสิ้น”

ดูเหมือนว่าซือซิงจะเข้าใจสถานการณ์ศึกในชายแดนผิงหนิงและกำลังรบของพวกนอกด่านมาอย่างดีเชียว

“ท่านสามารถโจมตีเผ่านอกด่านจากข้างหลังได้ แต่ท่านมิอาจพาคนไปด้วยทั้งหมดได้”

ร่างทรุดลงกับพื้น เลือดอาบไปทั่วใบหน้า

พวกนอกด่านตะโกนลั่น "ข้าเตือนพวกเจ้าว่า ให้รีบเปิดประตูยอมจำนนเสีย มิเช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องพบจุดจบเช่นเดียวกับแม่ทัพของเจ้า!"

เผ่านอกด่านคนหนึ่งคว้าศีรษะของแม่ทัพแล้วเหวี่ยงมีดยาวเพื่อตัดศีรษะของเขา

รูม่านตาของลั่วชิงยวนเบิกกว้างขึ้น รีบใช้วรยุทธเข้าไปช่วย แต่มิทันการณ์เสียแล้ว

นางหยิบธนูและศรขึ้นมา ขาหนีบท้องม้ามั่น แล้วเร่งม้าเข้าไป

เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น

ยิงร้อยครั้งถูกร้อยครา ธนูดอกนั้นพุ่งไปด้วยความเร็วสูงทะลุผ่านร่างของพวกนอกด่านไป

ซือซิงและเซี่ยงจิ้งตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้

มิคาดคิดเลยว่า สตรีที่ดูอ่อนแอผู้นี้จะระเบิดความแข็งแกร่งอันทรงพลังออกมาได้เช่นนี้ ในระยะทางที่ห่างไกลขนาดนี้ นางยังสามารถยิงธนูขณะควบม้าอย่างมิหยุดยั้ง และยิงธนูที่สามารถแทงทะลุหัวใจของศัตรูได้อย่างแม่นยำเสียด้วย

ฝีมือยอดเยี่ยมจริง ๆ!

ลูกธนูดอกนี้ทำให้พวกนอกด่านตกตะลึง