ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 977

“ข้าหาเครื่องยาสมุนไพรมิเจอ แต่ข้าเจอเล้าไก่เลยหยิบไข่ออกมาได้หลายสิบฟอง เจ้ากินก่อน หากยังมิพอข้าจะไปเพิ่มให้เจ้าอีกสองฟอง”

ลั่วชิงยวนยิ้มอย่างช่วยมิได้ “แล้วเจ้ากินข้าวหรือยัง?”

ลั่วอวิ๋นสี่พยักหน้า "ข้ากินแล้ว"

จากนั้นลั่วชิงยวนก็เริ่มลงมือกิน

หลังจากกินอิ่มแล้ว แสงจันทร์ส่องสว่างพอดี นางจึงหยิบเข็มทิศออกไปนั่งสมาธิใต้แสงจันทร์เพื่อดูดซับพลังแห่งฟ้าดิน

นางทำได้เพียงอาศัยวิธีนี้เพื่อฟื้นฟูพลังให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

……

ที่ธารน้ำเฉี่ยนซี

“รายงาน! พวกนอกด่านถอยทัพอีกแล้ว!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ซือซิงก็ตกตะลึง "ถอยทัพอีกแล้วรึ? พวกเขามีกันแค่มิกี่คน จะต้านทานทัพพวกนอกด่านนับหมื่นได้อย่างไรกัน?"

ทหารตอบว่า "ข้ามิทราบสถานการณ์แน่ชัด แต่พวกนอกด่านมิสามารถเอาชนะพวกเขาได้จริง ๆ หลายชั่วยามก็ยังตีเมืองเข้าไปมิได้ขอรับ"

“และผู้ที่โจมตีเมืองคืนนี้คือเผ่าปีกอินทรี ซึ่งเป็นชนเผ่าที่เก่งเรื่องการปีนป่ายที่สุด แต่ก็ยังตีมิสำเร็จ”

เมื่อซือซิงได้ยินเช่นนี้ก็อดมิได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ "ลั่วชิงยวนมีความสามารถจริง ๆ สมแล้วที่ปลอมแปลงป้ายคำสั่งของมหาราชาจารย์เหยียนได้"

นายทหารที่อยู่ด้านข้างถามว่า "ท่านแม่ทัพ เมืองผิงหนิงได้ขอความช่วยเหลือจากเราและขอให้เรากลับไปโดยเร็วที่สุด ท่านแม่ทัพท่านมีแผนจะกลับไปหรือไม่?"

ซือซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย "รอสักหน่อย ดูว่าลั่วชิงยวนคนนี้จะทนได้อีกกี่วัน"

ตระกูลเหยียนน่าจะทราบข่าวจากชายแดนแล้ว เขาได้ระดมกำลังและออกจากอู่จิ้นแล้ว ยามนี้ขึ้นหลังเสือแล้วย่อมลงได้ยาก

หากลั่วชิงยวนสามารถเอาชนะพวกนอกด่านได้ เขาที่ปฏิบัติตามคำสั่งนางและระดมกำลังทหารมา จะกลายเป็นขุนนางผู้มีผลงาน

ทว่าหากลั่วชิงยวนแพ้ เขาเคยสนับสนุนลั่วชิงยวน ตระกูลเหยียนย่อมถือว่าเขาต้องได้รับโทษอย่างแน่นอน

ตอนนี้จะตัดสินใจอย่างไร ขึ้นอยู่กับความสามารถของลั่วชิงยวนเพียงอย่างเดียวแล้ว

……

ครั้นรุ่งสางมาเยือน พวกนอกด่านเริ่มโจมตีอีกครั้ง

ลั่วชิงยวนทำได้เพียงใช้งานวงเวทอัญเชิญวิญญาณ ซึ่งในยามกลางวันนั้นมิทรงพลังเท่ายามกลางคืน ดังนั้นพวกเขายังจึงต้องพยายามป้องกันเมืองอย่างสุดกำลัง

แม้จะป้องกันไว้ได้ แต่ก็มีผู้บาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

มีทหารที่ได้รับบาดเจ็บเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จำนวนของพวกเขาก็น้อยลง สุดท้ายต้องนำคนบาดเจ็บเข้าสู่สนามรบเท่านั้น

“รอกระหม่อมอยู่ที่นี่ อย่าได้ลงมือเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่เซียวชูพูดจบ เขาก็วิ่งออกไปทันที

เซียวชูล่อคนของลั่วฉิงออกไปแล้ว ฟู่เฉินหวนรออยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นและรีบจากไปทันที

หลังจากเดินได้มิไกล ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาและหยุดอยู่ตรงหน้าฟู่เฉินหวน

“คนของเจ้าทุกคนถูกล่อไปทางอื่นหมดแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครปกป้องเจ้าได้อีก”

ลั่วฉิงมองเขาและหรี่ตาลงเล็กน้อย "เจ้าเป็นคนแรกที่โดนเขี้ยวเหล็กของข้าไปสิบหกเล่ม แล้วยังสามารถเคลื่อนไหวได้เป็นปกติเช่นนี้"

“แต่น่าเสียดาย เจ้าจะใช้วรยุทธมิได้แล้ว ตอนนี้เจ้าก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่งเท่านั้น”

“ในคุกฆ่าเจ้ามิได้ แต่ตอนนี้ ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว!”

ลั่วฉิงมิต้องการเสียเวลา ก้าวประชิดเขาเข้าไปทุกที

ฟู่เฉินหวนล้มลงกับพื้นอย่างแรง มือกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด

ลั่วฉิงถือโอกาสยกดาบของนางขึ้นและแทงฟู่เฉินหวนเข้าที่หน้าอก

แต่ในชั่วขณะนั้น ดวงตาของฟู่เฉินหวนก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา