ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 987

ลั่วชิงยวนเข้าใจสถานการณ์ของเผ่านอกด่านคร่าว ๆ แล้ว

นางหรี่ตาลงเล็กน้อยและมองไปที่หล่างมู่ "ข้าก็นึกว่าเจ้ากับหล่างชิ่นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมิน้อย คาดมิถึงว่านางจะฉวยเอาโอกาสนี้มาฆ่าเจ้า"

หล่างมู่กำหมัดแน่น รู้สึกโกรธในใจ

“หากพวกเจ้าอยากให้ข้าปล่อยพวกเจ้าไปก็ย่อมได้ แต่ข้ามีเงื่อนไข”

ลั่วชิงยวนมองไปที่หล่างมู่อย่างจริงจัง "ข้าจะช่วยให้เจ้าได้ขึ้นเป็นราชาแห่งเผ่านอกด่าน แต่เจ้าต้องล่าถอยทันทีและห้ามรุกรานแคว้นเทียนเชวียอีก!"

เผ่านอกด่านแข็งแกร่งมาก ในอดีต ฉินเชียนหลี่ถูกพวกเขาโจมตีเพียงเผ่าเดียวก็ยังรู้สึกได้ถึงภัยคุกคาม จึงต้องของบประมาณจากองค์จักรพรรดิเพื่อสร้างป้อมปราการ

ทว่ายามนี้ เมื่อชนเผ่าเหล่านี้รวมกันเป็นหนึ่งแล้ว ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ยิ่งทวีขึ้นกว่าเดิม

สงครามครั้งนี้มิอาจดำเนินไปเช่นนี้ได้ตลอดไป

ตำแหน่งของราชาแห่งเผ่านอกด่านมิอาจตกไปอยู่ในมือของหล่างชิ่นได้

มิเช่นนั้น จากแววตาที่ที่เกลียดนางจนสุดหัวใจของหล่างชิ่น เกรงว่าต่อไปอีกฝ่ายจะสร้างปัญหาให้นางอย่างมิจบมิสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังต้องการล้างแค้นให้กับฉินเชียนหลี่ด้วย!

หล่างมู่และเฉินไห่มองหน้ากัน

หล่างมู่กล่าวอย่างเย็นชา "เจ้าจะช่วยข้าหรือ? ช่วยอย่างไร? จะให้เมืองผิงหนิงยอมจำนนต่อข้ารึ?"

“มิเช่นนั้น เราจะเอาอะไรไปสู้กับหล่างชิ่นเล่า?”

แต่เดิมเขามิถือสาที่จะให้หล่างชิ่นขึ้นเป็นราชาแห่งเผ่านอกด่าน เขาให้ความร่วมมือกับหล่างชิ่นมาโดยตลอด

แต่คราวนี้ หล่างชิ่นกลับหมายจะเอาชีวิตเขา

ในยามคับขัน เขารอให้ชาวนอกด่านบุกเข้ามาในเมืองและช่วยเหลือเขา แต่หล่างชิ่นกลับนำกองกำลังของเขาล่าถอยออกไปทันที มิสนใจชีวิต หรือความตายของเขาเลยแม้แต่น้อย

หากเขาออกไปได้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หล่างชิ่นบรรลุในสิ่งที่นางต้องการ!

ลั่วชิงยวนยกยิ้มมุมปาก "หากนางตาย ย่อมไม่มีใครมาแย่งชิงบัลลังก์กับเจ้าอีก"

หล่างมู่สะดุ้ง และมองดูนางด้วยความตกใจ

ลั่วชิงยวนผู้นี้ นับว่าอยู่เหนือความคาดหมายจริง ๆ

“ตกลง หากข้าสามารถขึ้นเป็นราชาพวกนอกด่านได้ ข้าจะล่าถอยทันที!” หล่างมู่ตอบตกลงอย่างเด็ดขาด

“เช่นนั้นไปกันเถอะ ข้าจะตามเจ้าไปยังเผ่านอกด่านด้วย”

หากต้องการฆ่าหล่างชิ่น ก็ทำได้เพียงต้องเข้าไปในดินแดนของเผ่านอกด่านเท่านั้น มิเช่นนั้นย่อมไร้โอกาส

จากนั้นลั่วชิงยวนก็พาหล่างมู่และเฉินไห่ไปยังส่วนที่ห่างไกลที่สุดของกำแพงเมือง สถานที่แห่งนี้ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา และทุกคนก็ถูกแทนที่ด้วยคนของฟู่เฉินหวน

“นี่คือกระโจมของราชา”

“ลู่หยิ่งอยู่ด้านนอกกระโจม หล่างชิ่นน่าจะอยู่ข้างใน”

เฉินไห่ลดเสียงลงแล้วพูดเสียงเบา

ลั่วชิงยวนเห็นสตรีที่แต่งตัวทะมัดทะแมงคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระโจมที่ใหญ่ที่สุด หูของนางคอยขยับไปมา ดูเหมือนจะไวต่อเสียงมาก

ดูเหมือนจะมีวรยุทธมิธรรมดาเสียด้วย

ลั่วชิงยวนรีบส่งสัญญาณบอกให้พวกเขาเงียบ อย่าได้พูดอะไรอีก

พวกเขาทั้งสามนั่งยอง ๆ อยู่ข้างนอก รออยู่เป็นเวลานาน กว่าที่หล่างชิ่นจะจากไปในที่สุด

"ไป!"

เฉินไห่ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และเข้าไปในพื้นที่ค่าย "นี่ พวกเจ้าทุกคนมาทางนี้"

เฉินไห่ล่อผู้คนออกไป ในขณะที่ลั่วชิงยวนและหล่างมู่ถือโอกาสพุ่งเข้าไปในกระโจมใหญ่อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นราชาเผ่านอกด่านนอนอยู่บนเตียง ลั่วชิงยวนก็ถึงกับตะลึงงัน

ความเย็นยะเยือกไหลขึ้นมาจากฝ่าเท้า ทำให้นางขนลุกขนพอง