ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 994

คำพูดนี้เจือด้วยการข่มขู่เล็กน้อย

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ สมแล้วที่เป็นราชาเผ่านอกด่าน ยังมิดีใจจนหน้ามืดเพียงเพราะได้เจอลูกสาว

ใช่แล้ว นางยังต้องการช่วยฉินเชียนหลี่!

"ตกลง ข้ารับปากกับท่าน"

"ตามแผนของท่าน ข้าจะขึ้นเป็นราชาเผ่านอกด่าน และจะยุติสงครามระหว่างเผ่านอกด่านและแคว้นเทียนเชวียโดยสิ้นเชิง!"

“แต่ท่านต้องปล่อยฉินเชียนหลี่ไป”

ราชาเผ่านอกด่านยิ้มด้วยความพึงพอใจ "เป็นอันตกลง"

เมื่อพูดเช่นนั้น ราชาเผ่านอกด่านก็นอนลงบนเตียงอีกครั้งและพูดว่า "เจ้าคงรู้ทักษะทางการแพทย์ ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว เจ้าช่วยรักษาข้าต่อเถอะ" “

ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าเพื่อฝังเข็มและเขียนใบเทียบยาให้เขา

ก่อนยื่นให้หล่างมู่ไปนำยามา

หลังจากปรุงยาให้ราชาเผ่านอกด่าน อาการของราชาเผ่านอกด่านก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

คืนนั้น ราชาเผ่านอกด่านสั่งให้เรียกหัวหน้าเผ่าทั้งหลายให้มารวมตัวกัน

เมื่อเห็นราชาเผ่านอกด่านนั่งอยู่อย่างสง่าผ่าเผยบนเก้าอี้

ทุกคนต่างก็ตกใจ “ฝ่าบาท ร่างกายของท่าน…”

หล่างชิ่นก็ตกใจเช่นกัน สุขภาพของเสด็จพ่อของเขาดูดีขึ้นมาก ก่อนหน้านี้เขาไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นมาด้วยซ้ำ!

ลั่วชิงยวนคนนี้ ทักษะการแพทย์ของนางยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!

“ร่างกายของข้าดีขึ้นมากแล้ว อีกมิกี่วันคงฟื้นฟูพอที่จะนำทัพออกศึกได้!”

เสียงอันทรงพลังนี้ เต็มไปด้วยความสง่างาม

“เยี่ยมมาก! หากท่านลงมือ พวกเราย่อมสามารถโจมตีเมืองผิงหนิงให้แตกได้ทันที! เราจะมิเหมือนยามนี้ ที่ซึ่งเราถูกสั่งอย่างไร้ประโยชน์และสร้างความสูญเสียอย่างหนักให้กับชนเผ่าของเรา!”

สตรีที่พูดมองไปยังหล่างชิ่นอย่างเย็นชา

คำเหล่านี้มีความหมายบางอย่าง เห็นได้ชัดว่านางมิพอใจหล่างชิ่นเป็นอย่างมาก

ลั่วชิงยวนรู้สึกคุ้นเคยกับสตรีนางนี้มากเช่นกัน นางเคยเห็นนางผู้นั้นในสนามรบ

ดูเหมือนจะชื่อว่าองค์หญิงชิงหวย

พี่ชายคนโตของนางเสียชีวิตในสนามรบ

ดูเหมือนการบุกโจมตีเมืองครั้งนั้นจะเป็นคำสั่งของหล่างชิ่น

“มิผิดแน่ มีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่สามารถนำพวกเราเอาชนะศัตรูได้!”

ท้ายที่สุดแล้ว ความแข็งแกร่งของราชาเผ่านอกด่านก็ไม่มีใครหยุดยั้งได้ หากเขาฟื้นตัวได้เต็มที่ การตีเมืองผิงหนิงให้แตกก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

ดังนั้นพวกเขาจึงมิได้ปฏิเสธลั่วชิงยวน

“เสด็จพ่อ!” หล่างชิ่นคัดค้านอย่างหนัก

หล่างมู่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลั่วชิงยวนสามารถรักษาอาการเจ็บป่วยของเสด็จพ่อได้ เพื่อเห็นแก่เสด็จพ่อ เราทุกคนจึงยอมให้ลั่วชิงยวนอยู่ในเผ่านอกด่านของเราต่อไปได้"

“เหตุใดท่านถึงได้ต่อต้านขนาดนี้เล่า หล่างชิ่น? หรือว่าท่านอยากเห็นอาการเจ็บป่วยของเสด็จพ่อรักษามิหาย?”

คำพูดที่คมชัดของหล่างมู่ทำให้หล่างชิ่นมีสีหน้าบอกบุญมิรับ

“ข้ามิได้หมายความเยี่ยงนั้น ข้าแค่มิไว้ใจลั่วชิงยวน”

“นางต้องทำสิ่งนี้เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากเสด็จพ่อ แล้วใช้โอกาสนี้กำจัดพวกเราทุกคนในคราวเดียวแน่!”

ลั่วชิงยวนตอบโต้อย่างเย็นชา "ข้าบอกไปแล้ว ข้ามีเพียงจุดประสงค์เดียวเท่านั้นคือต้องการยุติสงคราม!"

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังร่วมมือกับตระกูลเหยียน แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า หากเจ้าตีเมืองผิงหนิงมิแตกเสียที ตระกูลเหยียนจะยังคงช่วยพวกเจ้าอยู่หรือไม่?”

“พวกเขาได้รวบรวมกองทัพนับพันไว้พร้อมนานแล้ว เตรียมที่จะทำลายพวกเจ้าให้หมด เพื่อสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ของตน”

“พวกเจ้าเป็นเพียงแค่หินรองเท้าบนเส้นทางแย่งชิงอำนาจของพวกเขาเท่านั้น”

ลั่วชิงยวนคิด ในเมื่อหล่างชิ่นและหล่างมู่เคยไปยังแคว้นเทียนเชวียด้วยตนมาก่อน เช่นนั้นก็น่าจะเป็นหล่างชิ่นที่ติดต่อกับตระกูลเหยียน