ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 993

“นี่เป็นเหตุผลว่าเหตุใดข้าจึงโจมตีเมืองผิงหนิง ข้าอยากไปยังแคว้นเทียนเชวียเพื่อตามหานาง และข้าอยากรู้ข่าวคราวสุดท้ายก่อนที่ข้าจะตาย”

“แม้ว่าหยวนหนิงจะมิอาจฟื้นคืนชีพได้ ข้าก็จะยอมรับชะตากรรมนี้ แต่ข้าอยากรู้ว่าผลลัพธ์เป็นเช่นไร”

หลังจากพูดอย่างนั้น ราชาเผ่านอกด่านก็หัวเราะและมองไปยังลั่วชิงยวน

“วันนี้ข้ามาตระหนักได้ว่า นางสามารถคำนวณเจตจำนงของสวรรค์ได้จริง ๆ และจัดการทั้งหมดนี้อย่างชัดเจนเพื่อให้เจ้ามาหาข้าในวันนี้”

“เพื่อให้ข้าได้เจอเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

ลั่วชิงยวนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

ฟื้นคืนชีพ?

นางฟื้นคืนชีพแล้ว แต่นางมิใช่หยวนหนิง

แต่เป็นลั่วเหรา!

นางเคยได้ยินเกี่ยวกับกระบี่งูวิญญาณ มีตำนานเล่าลือกันว่ากระบี่งูวิญญาณมีงูวิญญาณแฝงอยู่ มันเป็นสิ่งที่มีพลังหยินเย็นสุดขั้ว ดังนั้นจึงสามารถดูดซับวิญญาณและกักเก็บให้วิญญาณอาศัยอยู่ในนั้นได้

นอกจากนี้ยังเป็นสมบัติที่ชาวแคว้นหลีมากมายต้องการ

ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับปรมาจารย์ฮวงจุ้ยในแคว้นหลี กระบี่งูวิญญาณนี้สามารถกักเก็บวิญญาณได้หลายพันดวง ซึ่งเป็นสิ่งที่ทรงพลังมาก

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าอาจารย์ดูเหมือนจะกำลังเดินหมากกระดานใหญ่อยู่

“เหตุใดท่านจึงมั่นใจนักว่า ลั่วอิงจะทำให้ลูกสาวของท่านฟื้นคืนชีพได้อย่างแน่นอน?”

การแสดงออกของราชาเผ่านอกด่านมีความอ่อนโยนมากขึ้น และเขาพูดด้วยความมั่นใจ "เพราะนางสัญญากับข้าไว้ และมิเคยผิดคำสัญญา"

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

นางมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า อาจารย์และราชาเผ่านอกด่านมีอดีตร่วมกันจริง ๆ

อาจารย์มีใจให้ราชาเผ่านอกด่านหรือไม่?

“เจ้าเป็นลูกสาวของข้า หยวนหนิงแน่ ๆ!” ราชาเผ่านอกด่านย้ำอย่างหนักแน่น

ลั่วชิงยวนรู้สึกสับสน และนิ่งเงียบไป

ทั้งหมดนี้ยากเกินกว่าที่นางจะรับไหว

เมื่อเห็นว่านางยังคงลังเล ราชาเผ่านอกด่านจึงกล่าวเสริมว่า "เมื่อเจ้าขึ้นครองบัลลังก์ของราชาเผ่านอกด่านแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปยังที่แห่งหนึ่ง"

“สถานที่ที่มีเพียงข้ากับท่านแม่ของเจ้าเท่านั้นที่รู้”

“ที่นั่นยังเก็บรักษาสิ่งของของท่านแม่เจ้าไว้มากมาย”

“ข้าจะส่งต่อคำสั่งไป หากเจ้าสามารถรักษาโรคของข้าได้ ข้าจะให้เจ้าอยู่ในเผ่าของเราไปก่อน”

“ข้าจะมอบแผนการป้องกันแก่เจ้า เจ้าคงมีวิธีส่งต่อให้กับทหารของเมืองผิงหนิง เมื่อพวกเขาบุกเข้าโจมตีพวกเรา เจ้าจะเป็นผู้นำทัพผลักดันศัตรูกลับไป”

“เช่นนี้ชาวนอกด่านก็จะยอมจำนนต่อเจ้าไปโดยปริยาย”

ลั่วชิงยวนอดมิได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ "ท่านคิดจะให้ข้าเข้าร่วมกองกำลังกับกองทหารรักษาการณ์แห่งเมืองผิงหนิงเพื่อเล่นละครให้ชาวนอกด่านดูงั้นหรือ?"

"ท่านมิกลัวหรือว่าข้าจะนำทัพของพวกเขามากวาดล้างชาวนอกด่านจริง ๆ หรือ?”

ราชาเผ่านอกด่านยิ้ม แต่ครั้งนี้มิได้ยิ้มด้วยความไว้ใจอย่างมิลืมหูลืมตา

ในแววตาของเขามีประกายเฉียบคม

“หากเจ้าต้องการยุติสงคราม เจ้าจะทำได้ก็ต่อเมื่อกลายเป็นราชาเผ่านอกด่านแล้วออกคำสั่งยุติสงครามเท่านั้น”

“หากเจ้านำทหารของแคว้นเทียนเชวียมาโจมตีเผ่านอกด่าน เจ้าจะไม่มีวันกวาดล้างเผ่าของเราได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่าครั้งนี้เจ้าจะชนะ แต่พวกนอกด่านก็จะไม่มีวันหยุดแก้แค้น”

"สงครามจะไม่มีวันสิ้นสุด"

"ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังต้องการช่วยแม่ทัพที่นามว่าฉินเชียนหลี่ด้วยใช่หรือไม่?"