รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1227

ซือเฉียนเชียนหน้าแดงก่ำขึ้นมา เธอรู้ว่าซือชิงหนิงได้เปรียบ เธอจึงทำได้เพียงแค่ทำแก้มป่องและพูดอย่างน้อยใจ “พ่อคะ หนูรู้แล้วค่ะ”

แม่ซือก็พูดปลอบใจเธอ “แม่ก็ให้บัตรลูกไปแล้วไม่ใช่หรือ! ลูกขาดอะไรก็ไปซื้อเอาใหม่เองเลย”

ซือเฉียนเชียนกัดริมฝีปาก “แม่คะ หนูไม่อยากใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายนี่คะ”

“แต่ตอนบ่ายเธอถึงถุงช้อปปิ้งกลับมาสองถุงนี่ ฉันว่าคงไม่ต่ำกว่าสองแสนห้าหรอก!” ซือชิงหนิงฟ้อง

ซือเฉียนเชียนแอบจ้องใส่เธอ “พี่ พ่อเป็นคนอนุญาตให้ฉันซื้อเองนะ”

“เอาละ กินข้าวได้แล้ว” พ่อซือพูดขึ้น

ซือเฉียนเชียนเหลือบมองไปทางหลี่น่า จากนั้นก็แอบดึงผมของตัวเองออกมาและใส่เข้าไปในแกงแบบไม่ให้คนข้างๆ เห็น

“อ๊ะ! นี่อะไรเนี่ย ผม?” ตอนที่ซือเฉียนเชียนกำลังจะดื่มซุป เธอก็ตั้งใจคีบเส้นผมขึ้นมาจากน้ำซุป “พ่อคะ แม่คะ น่ารังเกียจมากเลย! หนูกินไปโดนเส้นผมด้วย”

ซือชิงหนิงมองไป ซือเฉียนเชียนก็รีบนำทิชชูมาห่อเส้นผมและโยนลงไปในถังขยะทันที “หนูไม่ดื่มซุปแล้ว พ่อกับแม่ก็อย่าดื่มเลยค่ะ น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!”

หลี่น่าตื่นตระหนกมากและรีบพูดขึ้น “คุณท่าน คุณนายคะ ตอนที่ฉันทำกับข้าว ฉันใส่หมวกทำอาหารอยู่ตลอดเลยนะคะ”

“ความหมายของเธอคือเส้นผมเส้นนี้เป็นของฉันเองงั้นหรือ” ซือเฉียนเชียนด่าออกมาด้วยความโมโห

ซือชิงหนิงมองดูผมสีน้ำตาลของซือเฉียนเชียนและเส้นผมที่หล่อนกำอยู่บนโต๊ะ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมา เธอหยิบทิชชูนั้นขึ้นมาโดยที่ไม่กลัวว่ามือจะเปื้อน และหยิบเส้นผมไปวางเทียบบนกระดาษสีขาว “นี่เป็นผมของเธอเอง อย่าคิดที่จะใส่ร้ายคุณป้า”

ซือเฉียนเชียนหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าซือชิงหนิงจะเปิดโปงเธอ “เธอก็แค่แค้นที่เมื่อกี้คุณป้าไม่ได้เป็นพยานให้เธอ เธอก็เลยจะใช้ผมของตัวเองมาใส่ร้ายคุณป้า ซือเฉียนเชียน อย่าทำตัวชั่วร้ายขนาดนี้จะได้ไหม”

หลี่น่ามองไปที่ซือชิงหนิงด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้ว่าซือเฉียนเชียนตั้งใจใส่ร้ายเธอ แต่เธอเป็นเพียงแค่คนรับใช้ ไม่สามารถแก้ตัวอะไรได้

ชีหลางห้ามความปรารถนาของตัวเองที่จะขึ้นไปหาซือเฉียนเชียนที่ชั้นบนไม่ไหว

ห้องของซือเฉียนเชียนปิดอย่างแน่นหนา ชีหลางเคาะประตูอยู่นานแต่เธอก็ไม่ออกมาเปิดให้ เสียงเคาะประตูไปทำให้ซือชิงหนิงตื่น เธอเปิดประตูออกมาดูและเห็นว่าตรงข้ามเป็นชีหลาง เธอก็พูดขึ้น “เธอไม่อยากเจอคุณ คุณก็หยุดเคาะได้แล้ว”

“เฉียนเชียนเป็นอะไรไป” ชีหลางกลุ้มใจมาก เหมือนว่าจู่ๆ ซือเฉียนเชียนก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอเมินเขาและหลบหน้าเขาตลอด

เหตุผลหลักๆ มีแค่ซือชิงหนิงเท่านั้นที่รู้ งานอดิเรกของซือเฉียนเชียนคือการแย่งของของเธอ ขอแค่เธอไม่ต้องการแล้ว ซือเฉียนเชียนก็จะเลิกสนใจไป เธอทำกับของแบบไหน เธอก็ทำแบบนั้นกับคนด้วย

ตอนนี้ซือเฉียนเชียนเปลี่ยนไปยั่วยวนจ้านฉิงเหย่นู่นแล้ว!

ขณะนั้นเอง ซือเฉียนเชียนก็เปิดประตูออกมา เธอแต่งตัวจัดเต็มยืนอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นชีหลาง เธอก็พูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด “ฉันบอกว่าไม่ต้องมาที่บ้านฉันแล้ว คุณมาได้อย่างไร”