รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1226

“ของที่ฉันให้เธอมันมากเกินไปแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ยอมให้เธออีก ของเธอคือของเธอ ของฉันคือของฉัน เธออย่าแตะต้อง อย่าเอาไป” ซือชิงหนิงจ้องไปที่เธอนิ่ง

ซือเฉียนเชียนกัดริมฝีปาก จากนั้นก็พูดประชดประชัน “ก็แค่ตุ้มหูไม่กี่คู่เองไม่ใช่หรือไง ไม่ได้เลิศเลออะไรขนาดนั้นสักหน่อย!” พูดจบเธอก็เดินตึงตังขึ้นไปชั้นบน

ซือชิงหนิงเดินตามเธอขึ้นไปที่ชั้นสาม จากนั้นก็ได้ยินเสียงซือเฉียนเชียนเปิดกล่องเครื่องประดับของตัวเองและโยนต่างหูสี่คู่ไปบนโซฟา “อะ คืน”

ซือชิงหนิงโมโหมาก เธอยื่นมือออกไปและพูดขึ้น “เก็บขึ้นมาแล้ววางบนมือของฉัน”

ซือเฉียนเชียนตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอทำเสียงหึ “ฉันไม่เก็บ ของก็อยู่นี่แล้ว พี่เอาไปสิ!”

สายตาของซือชิงหนิงเย็นชาขึ้นมา “ในเมื่อเธอเรียกฉันว่าพี่ งั้นฉันจะทำตัวเป็นพี่สาวของเธอแล้วกัน ฉันจะควบคุมเธอให้ดี บ้านหลังนี้ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาวางมาดคุณหนูอีกต่อไป”

ซือเฉียนเชียนจะเป็นศัตรูกับเธอให้ได้ “พี่จะควบคุมฉัน? ไร้สาระ พี่มีสิทธิ์อะไร...”

ซือชิงหนิงจับแขนของเธอไว้และกดเธอลงกับพื้นอย่างแรง เธอเคยเรียนเทควันโดมาก่อน เธอคุกเข่าลงกดคอกับแขนของซือเฉียนเชียนไว้กับพื้น จากนั้นก็พูดเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ซือเฉียนเชียน ทางที่ดีเธออย่ามาหาเรื่องฉันจะดีกว่า ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะพาเธอกลับไปที่บ้านของพ่อแม่บุญธรรมเธอซะ”

“เธอ...ซือชิงหนิง ฉันจะฟ้องพ่อกับแม่ ฟ้องว่าเธอจะกำจัดฉันและไม่อยากให้ฉันกลับมาที่บ้านหลังนี้” ซือเฉียนเชียนตะโกนขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดและอยากจะผลักซือชิงหนิงออกไป

แต่ซือชิงหนิงกลับกดเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม “ถ้าอยากให้คนอื่นชอบ ไม่อยากให้คนรังเกียจก็เรียนรู้การเป็นคนเถอะ!”

ซือเฉียนเชียนรู้เพียงว่าซือชิงหนิงกดเธอเอาไว้จนเธอแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว เธอตะโกนร้องขึ้นมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ฉันหายใจไม่ออก ปล่อยฉันนะ”

ขณะนั้น คุณป้าคนรับใช้ก็นำน้ำขึ้นมาเสิร์ฟพอดี เมื่อเธอเห็นว่าคุณหนูสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่เธอก็ตกใจมาก

ซือเฉียนเชียนชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นซือชิงหนิงเล่นลูกไม้กับเธอ เธอยื่นมีชี้ออกไป “เธอเห็น เธอเป็นพยานให้ได้”

คุณป้าที่กำลังยกสลัดเข้ามาเสิร์ฟชะงักไปครู่หนึ่ง ซือเฉียนเชียนออกคำสั่งกับเธอและเห็นเธอเป็นแค่คนรับใช้เท่านั้น “เธอมานี่สิ เธอมาเป็นพยานให้ฉันหน่อย ตอนบ่ายพี่กดคอฉันไว้ใช่ไหม”

คุณป้าส่ายหัว “คุณหนูรองคะ ฉันไม่เห็นนะคะ”

สีหน้าของซือเฉียนเชียนเปลี่ยนไปทันที เธอจ้องไปที่หลี่น่าอย่างโหดเหี้ยม สายตานั้นราวกับกำลังบอกว่า ได้ ฉันจะจำเอาไว้

ซือชิงหนิงไม่อยากทำให้หลี่น่าลำบากไปด้วย เธอจึงหันไปพูดกับพ่อแม่ “พ่อคะ แม่คะ ตอนบ่ายฉันสั่งสอนเฉียนเชียนไปจริงๆ เธอเอาตุ้มหูของฉันไป ฉันแค่อยากจะบอกเธอว่าถ้าไม่ถามแล้วเอาไปเลยแบบนี้เรียกว่าขโมย ฉันกำลังสอนเธอว่าควรจะเป็นคนอย่างไรค่ะ”

พ่อซือได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าและหันไปพูดกับซือเฉียนเชียน “เฉียนเชียน จุดนี้พี่สาวของลูกทำถูกแล้ว ต่อไปนี้ถ้าจะเอาของของพี่ไปต้องถามก่อน”