รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1225

ดูท่าคงจะเป็นชีหลางที่โทรมา ทำไม ซือเฉียนเชียนจะทิ้งชีหลางหรือ

เช้าต่อมา ซือชิงหนิงตื่นขึ้นมาจากฝัน เธอรีบดูโทรศัพท์ทันที ตอนนี้เป็นเวลา 8.50 น.แล้ว เธออดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง

แม่เจ้า! ต้องไปทำงาน

หลังจากเธอลงจากเตียงแล้ว ในหัวของเธอก็เด้งขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง

อ้ะ! เธอถูกไล่ออกแล้ว!

ไม่ต้องไปทำงานแล้ว

ซือชิงหนิงหวีผมยาวหนาของเธอ จากนั้นก็เข้าไปในผ้าห่มอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะนอนอีกสักหน่อย แต่เธอกลับนอนไม่หลับ เธอจึงลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนไปสวมชุดสบายๆ

เธอยืนอยู่ที่บันไดและได้ยินเสียงของน้องสาว ซือเฉียนเชียนดังขึ้นมาจากชั้นล่าง “พ่อคะ พาหนูไปด้วยเถอะนะคะ! หนูอยากเรียนรู้ว่าต้องดูแลบริษัทอย่างไรจริงๆ พ่อสอนหนูหน่อยสิคะ!”

“ก็ได้ อีกเดี๋ยวออกไปทำงานพร้อมพ่อเลยแล้วกัน ดูว่าจะเหนื่อยไหม” พ่อพูดขึ้นด้วยความรักและเอ็นดู

“ชิ! หนูไม่เหนื่อยอยู่แล้วค่ะ หนูจะตั้งใจเรียนรู้และเก็บประสบการณ์การดูแลบริษัท ต่อไปนี้จะได้รับช่วงต่อจากพ่อได้ไงคะ!” ซือเฉียนเชียนพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ

“คุณหนูรองดูมีแววจริงๆ เลยนะคะ!” คนรับใช้พูดชม

“ใช่สิคะ ใครใช้ให้หนูเป็นลูกสาวคนดีของพ่อล่ะ!” ซือเฉียนเชียนพูดออกไปอย่างปากหวาน

ซือชิงหนิงมองไปยังแผ่นหลังของพ่อกับซือเฉียนเชียน เมื่อรอจนพวกเขาออกไปแล้ว เธอจึงลงไปที่ห้องอาหารชั้นล่าง คนรับใช้ยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้เธอ คุณป้าที่ดูเธอโตมาตั้งแต่เด็กๆ พูดกับเธออย่างอ่อนโยน “คุณหนูใหญ่คะ ทานอาหารเช้าเสร็จแล้วไปเดินเล่นที่บริษัทของคุณท่านสักหน่อยสิคะ!”

ราวกับว่าเธอก็ดูออกว่าซือเฉียนเชียนพยายามแสดงความสามารถของตัวเองเพื่อเตรียมเป็นผู้สืบทอดในอนาคต ในบ้านหลังนี้ นอกจากลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของสามีภรรยาตระกูลซือแล้ว พวกเขาไม่เคยใส่ใจกับเรื่องอื่นอีกเลย เหล่าคนรับใช้ก็เห็นทั้งหมดว่าทันทีที่คุณหนูรองกลับมา เธอก็ทะเยอทะยานที่จะแย่งชิงทั้งต่อหน้าและลับหลัง ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นของเธอเท่านั้น

ซือชิงหนิงทานโจ๊กไปหนึ่งคำ จากนั้นก็ยิ้มและพูดชม “คุณป้าคะ โจ๊กของป้าอร่อยขึ้นเรื่อยๆ เลยค่ะ”

ซือเฉียนเชียนกอดอกและพูดขึ้น “พี่มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันเป็นคนเอาไป”

“ถ้าไม่ใช่เธอ หรือว่าคนอื่นจะเข้าห้องฉันได้หรือไง”

“มีสิ! คนรับใช้ที่เข้าไปทำความสะอาดก็เข้าไปไม่ใช่หรือไง” ซือเฉียนเชียนตั้งใจผลักความผิดไปให้คนรับใช้

คนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างตกใจมาก จากนั้นก็พูดแก้ตัวให้ตัวเองทันที “คุณหนูรองคะ พวกเราไม่กล้าหยิบของของคุณหนูใหญ่ไปหรอกนะคะ”

“ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะไม่ยุ่งกับของของฉัน แต่ฉันไม่เชื่อเธอ คืนมาให้ฉันด้วย” ซือชิงหนิงพูดอย่างดุดัน

สายตาของซือเฉียนเชียนปรากฏความเคียดแค้นขึ้นมาทันที “ตอนเด็กๆ พี่ไม่เคยมีของดีๆ หรือไง ฉันแค่เอาตุ้มหูพี่ไปไม่กี่คู่เอง ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วย ฉันซื้อชุดมาใหม่แล้วอยากได้ตุ้มหูที่เข้ากัน ใช้ของพี่จะได้ไม่ต้องไปซื้อใหม่ พี่เป็นพี่ ฉันเป็นน้อง เรื่องแค่นี้ยอมให้ฉันไม่ได้เลยหรือ”

ซือชิงหนิงฟังคำพูดเหล่านี้มาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว เมื่อก่อนเธอมักจะใจอ่อน แต่ตอนนี้เธอเข้าใจนิสัยของซือเฉียนเชียนแล้ว ขืนยอมให้หล่อนทำนิสัยแบบนี้ต่อไป อนาคตเธอมีแต่จะถูกซือเฉียนเชียนรังแกก็เท่านั้น